How can I live .
ติดอันดับสอง 
..
..
วันประกาศผลแอดมิชชั่นที่ฉันรอคอยมาถึงผลคือ ติด เอกความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่ มศว สิ่งแรกที่ฉันคิดคือ 
"นี้ฉันต้องเรียนอยู่ที่นี้ใช่ไหม" 

ก่อนวันเข้าหอหนึ่งวัน  
ฉันนั่งทบทวนกับตรวจเองว่า นี้มันจะเข้างานอัตลักษณ์แล้วนะ ทำไมฉันที่ไม่รู้สึกยินดียินร้ายกับที่นี้เลย มันควรจะมีซักความรู้สึกสิ แต่ในหัวฉันเต็มไปด้วยความว่างเปล่า  

.ทำไมฉันถึงไม่ตื่นเต้นกับมันเลย
.ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกว่าอยากหรือไม่อยาก  เรียนที่นี้ 
.ทำไมรอบตัวฉันถึงมีกำแพงระหว่างฉันกับ  มศว 

.
.
วันอาทิตย์ก็ได้มาถึง ระยะ 68 กิโลเมตร ระหว่าง บ้าน กับ มหาวิทยาลัย เต็มไปด้วยคำถามที่พ่อกับแม่ถามฉัน 
.
"จะกลับบ้านวันไหนลูก" 
"รับน้องจะหนักหรือป่าว" 
"เจอรูมเมทหรือยัง" 
.
คำถามที่ดูไม่ยาก แต่ ฉันกับไม่สามารถตอบได้ 
พูดตามตรงคืิอฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี้เลย
..
...
ชั่วโมง กับ ไม่ กี่ นาที ตอนนี้ ฉัน มา ถึง มหาลัย ระยะจากทางเข้าที่ดูไม่น่าจะเกิน 1 กิโลเมตร นับตั้งแต่ร้านกาแฟ ถึงหอพัก กับ การ จราจร ที่ ไม่แตกต่างกับแยกอโศกตอนเย็นวันศุกร์ ทำให้ฉันเริ่มตระหนักถึงคำว่า "ซิ่ว" 
.
.
มาถึงการลงทะเบีียนเข้าหอ4 ตอนที่ฉันสังเกตเห็นใบลงทะเบียน ปรากฎ ว่า ห้อง ฉัน มีคน ลงทะเบียนแล้ว 1คน ในใจคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องเข้ากับรูมเมทให้ได้  
.
.
การขนของใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมง รูมเมทคนนั้นออกปากให้ความช่วยเหลือแต่ฉันบอกขอบคุณแต่ไม่เป็นไร 
..ไม่น่าทำตัวเก่งเลย..
..
ฉันลงไปทำธุระเรื่องจักรยานที่นำมาจากบ้านให้ช่างประกอบให้ ปรากฎว่า ช่างใช้เวลาร่วม ชั่วโมง เนื่องจากโซ่มันพันกันมั่วจนไม่สามารถใส่ได้ง่ายๆ (จนตอนนี้จักรยานก็ยังไม่ได้ทำหน้าที่ของมันเลย)
.
จักรยานประกอบเสร็จ ลงทะเบียนเรียบร้อย ฉันขึ้นมาที่ห้องปรากฎว่าทุกคนมาคบแล้ว ยกเว้น คนที่ฉันเจอในโพสประกาศหารูมเมทใน facebook
หลังจากที่ติดต่อได้รูมเมทคนนั้นบอกว่ายังไม่ออกมาจากหอพักเพื่อนที่ ม.เกษตร เลย ซึ่งตอนนั้นเป็นเวลา 4โมงเกือบ5โมงเย็นแล้ว บอกได้คำเดียวคือ "ชิบหาย" 
5โมงครึ่งรุ่นพี่ได้นัดเอกรัฐศาสตร์ไปที่ชั้นสองของออคตะ เริ่มด้วยการแนะนำตัว ให้เด็กในเอกตั้งกฎกันเอง ซึ่งฉันชอบในข้อนี้มากมันแสดงถึงอะไรหลายๆอย่างว่า นี้คือเอกรัฐศาสตร์นะ ไม่ใช่ บางคณะที่ใช้อำนาจมาบังคับรุ่นน้อง ขอไม่พูดถึงเรื่องละกัน 
พอการพูดคุยจบ ก็มีการแจกเสื้อกัน วิธีการคือรุ่นพี่จะบอกเสื้อและไซส์ของแต่ละคน ซึ่งเด็กผู้หญิงบางคนอาจจะไม่พอใจในวิธีนี้ มีการซุบซิบเบาๆเกิดขึ้น 
.
พูดคุยและแจกเสื้อเสร็จฉันได้รับข้อความจากรูมเมทที่เพิ่งมาถึง ชวนไปกินข้าว เลยนัดเจอกันหน้าร้านสะดวกที่ออคตะ ในความคิดของฉันรูมเมทคนนี้น่าจะสูงประมาณเท่าฉันจากที่ดูรูปโปรไฟล์ในไลน์ แต่ปรากฎว่า เขาเตี้ยกว่่ามาก มันก็งงๆนิดหน่อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร 
..กินข้าวเสร็จเราขึ้นมาบนห้อง ครบองค์ประชุม มีการทักทายกันเล็กน้อย ก่อนที่ฉันจะไปอาบน้ำแล้วเข้านอน และนี้คือวันแรกที่ มศว ของฉัน
SHARE
Written in this book
SWU and Me
ชีวิต ของ ฉัน ใน ที่ แห่ง นี้ มศว
Writer
alan98
writer
ชายผู้ที่ยังจมปลักอยู่กับความทรงจำ

Comments