เกลียดแรกพบ
แรกพบที่ 1 :: ดินแดนแห่งรัก

หึ! ทำเป็นปากดี สุดท้ายก็ไม่ได้

ผมเลื่อนดูไทม์ไลน์ในแอฟพลิเคชั่นชื่อดังอย่างเฟสบุ๊คพลางยิ้มเยาะเมื่อเห็นผลประกาศทูตประชาสัมพันธ์ของคณะ รุ่นพี่ขอให้ทุกคนไปให้กำลังใจเพื่อน แต่ก็นั่นแหละผมไม่ได้ไป...

คนที่เพิ่งพูดถึงก็คือเดือนเอกเดียวกับผมเอง 

ทุกคนคงมีคนที่เกลียดขี้หน้าทั้งๆ ที่ยังไม่รู้จักนิสัยกันดีใช่ไหมครับ? สำหรับผมคนคนนั้นและที่รู้สึกไม่ถูกชะตาแต่แรกเห็น ไอ้อ๋อง พูดมากชิบหายแถมยังขี้เก็กด้วย 

โคตรหมั่นไส้!

พอเลื่อนไปเรื่อยๆ ก็เจอโพสต์ไอ้อ๋องที่กล่าวขอบคุณพวกรุ่นพี่ และเพื่อนๆ ในเอกที่ไปเชียร์ ในนั้นมีแต่โพสต์ให้กำลังใจ มีเด็กจากโรงเรียนเก่ามันมาคอมเมนท์เต็มเลยว่าหล่อกว่าเดือนคณะอีก บลาๆ...เอาตรงๆ ป่ะ

แค่หน้าหล่อแต่ไม่มีสมองไม่ชนะหรอก :)

ก็อกๆ

เสียงประตูห้องดังขึ้นทำให้ผมที่กำลังนั่งจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าต้องลุกไปเปิดอย่างช่วยไม่ได้

"ซองมีอะไรว่ะ" 

ซองคือเพื่อนเอกเดียวกัน อยู่หอเดียวกัน มันเป็นเพื่อนคนแรกที่ผมรู้จักในมอเลยก็ว่าได้ มันนิสัยดีนะ ดูแลเทคแคร์ เอาใจใส่ เสียอย่างเดียว...พูดมาก เอาจริงๆ ผมก็พูดมากนะแต่พอมาเจอกับเพื่อนๆ ในเอกขอยอมแพ้ อยู่รวมกันหกสิบกว่าคนห้องแทบแตก!

"แดน ไหนมึงบอกจะไปเรียนปรับพื้นฐานกับกูไง ทำไมโพล่มาก็วันไปค่ายอัตลักษณ์เนี่ย"

"มีปัญหานิดหน่อยเลยเลท"

ผมไปออกทริปเดินป่าที่อินโดนีเซียมาครับ แน่นอนว่ากลางป่ากลางเขามันไม่มีสัญญาณอยู่แล้ว ตอนแรกคิดว่าไปแค่สามสี่วันก็กลับปรากฏลากยาว เพิ่งถึงไทยเมื่อแปดชั่วโมงก่อนแล้วก็ให้พ่อฝ่าดงรถติดมาส่งที่หอได้อย่างปลอดภัย เสร็จแล้วก็หลับเป็นตายเพิ่งตื่นมาเช็กข่าวสารบ้านเมืองเมื่อกี้เอง

"มึงก็อย่างนี้ทุกที วันคัดดาวเดือนคณะก็ไม่มา รับน้องวันสุดท้ายก็ไม่ไป ปรับพื้นฐานยังไม่มาอีก มึงนี่" 

"แล้วมึงจะบ่นทำไมว่ะ ไม่ไปก็ไม่เสียหายนี่" 

ซองทุบโต๊ะ "เสียหายสิ! คนอื่นเขาสนิทกันจนจะหมดล่ะเหลือมึงคนเดียว"

"คิดว่ากูสนไหม" ผมกรอกตามองเพดาน มหาลัยสำหรับผมก็คือสถานที่แสวงหาความรู้ เรียนๆ ไปให้จบๆ มีกิจกรรมบังคับค่อยทำ ชิวจะตาย "จะตีสี่ล่ะ มึงไปขนสัมภาระมึงมารอกูเลยจะได้ไปมอพร้อมกัน"

"เออๆ กูไปเอากระเป๋าก่อน"

รถออกแปดโมงแต่ให้พวกผมมามอตอนตีห้า...

แต่ผมก็เข้าใจรุ่นพี่นะ เพราะกลัวน้องมาเลทเลยนัดเช้ามาเตรียมตัวให้พร้อม เผื่อลืมอะไรจะได้กลับไปเอาทัน อ่อ! ลืมบอกไปผมเรียนคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรฒ แล้วที่พวกเราต้องแหกตาตื่นตั้งแต่ตีสามสี่ก็เพื่อไปขึ้นรถที่มอ go to มศว. วิทยาเขตองครักษ์ นั่นเอง

ไม่นานไอ้ซองก็หอบกระเป๋ามาถึง พวกผมไปมอโดยการเดิน โชคดีที่พวกเราติดรอบรับตรง เมื่อรู้ตัวว่าติดพวกผมก็รีบจองหอเลยทำให้ได้หอดี และใกล้ เดินทางสะดวก

"น้องๆ ที่มาแล้วให้มาเซ็นชื่อที่โต๊ะนี้นะครับ ใครป่วยไม่สบายหรือเมารถก็บอกพี่ด้วยนะ"

"พี่ครับใบนี้ไม่มีชื่อพวกผมอ่ะครับ" 

"อ๋อ กศบ.ใช่ไหม? ลองใบนี้นะ"

ฟังไม่ผิดหรอกครับ ผมนายดินแดนเรียนครู แม้หน้าตาและท่าทางจะไม่เหมาะแต่จิตวิญญาณความเป็นครูของผมเปี่ยมล้นนะจะบอกให้!

เซ็นชื่อเสร็จก็ไปเอาเสื้อแล้วก็ไปนั่ง ไม่รู้ว่าสวรรค์ชิงชังหรือนรกผลักไส ผมดันมานั่งต่อหลังคนที่หมั่นไส้ที่สุดอีกแล้วครับ

อ๋องหันมายิ้มแล้วกล่าวทักทาย "สวัสดีดินแดนแห่งความรัก" 

แปลงชื่อกูเป็นชื่อเพลงอีกแล้ว!


มันคือฟิค! ผู้เขียนก็เป็นเด็กปีหนึ่งคนนึงในคณะวิทย์นั่นเอง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
หมายเหตุ
อ๋อง คือ องซองอู
ดินแดน คือ คังแดเนียล
ซอง คือ ยุนจีซอง


SHARE
Writer
inverno
writer
บ้านหลักอยู่ใน dek-d นะเออ https://writer.dek-d.com/chotchanit/

Comments