วันแม่ ที่ไม่มีแม่
มันโหวงนะครับตอนรู้ข่าว
บุพากรีที่ผมรักที่สุดกำลังจะจากไป
ทุกวันนี้ความหวิว ความใจหายยังไม่หายไป
เป็นสิบวันแม่แล้วที่ไม่มีแม่
เป็นบทเรียนราคาแพงที่อยากเรียงร้อยออกมาเป็นถ้อยคำ

ตอนรู้ข่าวไม่อยากจะเชื่อ
หลอนอยู่นานคิดว่าความจริงกับความฝันสลับกัน
กลายเป็นคนอยากนอนเพื่อฝัน อยากลืมวันเวลาและชีวิตจริงๆตอนตื่น
เพื่อให้ได้คุยกับแม่ในฝัน เพื่อให้ได้บอกกล่าว พูดคุย ในเรื่องที่ไม่มีโอกาสได้บอก
วันแม่หลายปีแรกที่ไม่มีแม่
เป็นความรู้สึกช้อค เป็นความรู้สึกโหวงโหวง และไม่ยอมรับความจริง

พอเริ่มทำใจได้ก็เริ่มกลับมาอยู่กับความจริงได้อีกครั้ง
แม่จากไปแล้ว และมันคือความจริง

ยอมรับในสิ่งที่เกิด และเฝ้าดูวันแม่ผ่านไปอย่างเหงาหงอย
มองเห็นเพื่อนๆถ่ายรูปแม่เต็มโซเชียล
รู้สึกมีความสุขเวลานั่งเห็นภาพผู้หญิงสายตาอ่อนโยนมีความสุขเวลาลูกนึกถึง
คงเป็นภาพที่เราไม่มีโอกาสทำมันอีกต่อไปแล้ว
ตอนนี้แม่คงอยู่ในสวรรค์ หรืออยู่สักที่ที่เราไม่รู้จัก

ไม่เป็นไร..
อย่างน้อยการมัวอาลัยกับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ย่อมไม่มีประโยชน์
ยังมีหลายคนในครอบครัว และคนสำคัญให้เราดูแล

พ่อ พี่ น้อง ครอบครัว และบุคคลต่างๆที่เอื้อหนุนให้เราโตมาจนเลี้ยงตนเองได้
ทุกคนล้วนหวังดีและพร้อมจะอยู่ข้างๆเราเสมอในวันที่อ่อนแอ
หลายคนอาจลืมหน่วยเล็กๆที่เรียกว่า ‘ครอบครัว’
ที่มีหน้าที่อันสำคัญ คือเป็นฐานให้ใจคอยพักพิงเมื่อเจอปัญหารุมเร้าไป

ให้วันแม่ที่ไม่มีแม่ เป็นวันที่ระลึกถึง
เป็นวันที่เราจะรวมพลังและนึกถึงสิ่งที่เกื้อกูลชีวิตหนึ่งให้ได้โตขึ้นมาสมบูรณ์ แข็งแรง

จะกี่วันแม่ที่ไม่มีแม่
ลูกที่คิดได้อย่างนี้
ย่อมชื้นใจ เจริญ และประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

แด่วันแม่ที่ผ่านพ้นไป
12 สิงหาคม 2560

---
www.moom-mong.com
สังคมแห่งการรับฟัง ระบายปัญหาแบบไม่ตัดสินที่นี่ มุมมอง
SHARE
Writer
Moommong
writer photographer
ผู้ร่วมก่อตั้งเว็บไซต์ระบายปัญหาแห่งแรกของไทย : www.moom-mong.com มีปัญหาชีวิตอยากระบาย มาระบายได้เลยครับ ชีวิตมีเรื่องราวมากมาย หมื่นแสนปัญหา ร้อยพันความสมหวัง มากเกินกว่าจะยึดติดอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งได้ 'มุมมอง' เกิดขึ้นมาเพื่อเตือนสติผู้อ่าน ให้อย่ามองอะไรเพียงมุมเดียว.. ทุกเรื่องราว มีมิติ มีความลึก มีมุมมีองศา สามารถมองเรื่องดีเป็นร้าย ร้ายเป็นดีได้เสมอ.. อยู่ที่ทัศนคติของคน ว่าจะมีปัญญาพลิกแพลงได้มากน้อยเท่าไร.. หากชอบรบกวนกดติดตามเพจเฟสบุ๊ก: มุมมอง ด้วยนะครับ

Comments

July_Moon
11 months ago
อ่านแล้วเกือบร้องไห้ รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ยังมีแม่ให้กลับไปกอด กลับไปอ้อนในวลาที่ตัวเองอ่อนล้ากับสังคมรอบข้าง 

สู้ๆ นะ :) 
Reply