พี่หมีน้องนาก ♡ อัตลักษณ์
(เกริ่นนำ)
เพราะผมอยู่คณะมนุษยศาสตร์...
ทำให้ต้องใช้ชีวิตในรั้วองครักษ์เป็นระยะเวลาหนึ่งปี
และผมก็ได้เจอกับพี่เขา....

"ไงเรา ยังเหมือนเดิมเลยนะ"

"ผมน่ารักเหมือนเดิมอ่ะเด้"

"เปล่าอ่ะ เตี้ยเหมือนเดิมนะเรา 5555555555555555555555555555555555"

อิพี่เว๊งงงงงงงงงงง!!!!!!!

*เนื้อหาการดำเนินเรื่องเป็นการแต่งขึ้นมาจากจินตนาการจากผู้เขียนโดยอ้างอิงความจริงเพียงแค่สถานที่เท่านั้น ผิดพลาดประการใด ขออภัยมา ณ ที่นี้นะคะ :) *

              *********บทนำ**********
 ในที่สุด....

"หวีจ้ะ หนูไม่ลืมอะไรใช่มั้ย"แม่ของผมถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่คร้าบแม่ ขนของเข้าหมดแล้วครับ"

"ถ้างั้นขาดเหลืออะไรโทรบอกแม่ได้ตลอดนะ แม่ไปแล้วนะลูก โชคดีจ้ะ"แม่หอมแก้มผมแล้วโบกมือลา เดินเข้ารถซึ่งคุณพ่อของผมก็นั่งอยู่ในนั้น

พ่อของผมค่อนข้างห่วงผมแหละครับ แต่ท่านเข้าไปรอในรถเพราะท่านร้องไห้ครับ TvT นั่นไงเอาทิชชูเช็ดน้ำตาลวกๆอยู่เลย

แต่ในที่สุด ผมก็ได้อยู่หอแล้วววววว!!!!

พ่อแม่ไม่อยู่!

มีเพื่อนเยอะแยะ!

ของกินหลากหลาย!

ที่สำคัญ....

ยุงเยอะโคตร!!!!

แปะ!

ว่าแล้วผมก็ตบยุงได้หนึ่งตัว
"ไอ้หวีช่วยกูยกของหน่อยดิ" ไอ้แพจินเพื่อนเอกเดียวกันถีบลังใหญ่ๆมาที่ผม

มึงช่วยดูขนาดตัวกูกับลังด้วยครับ หอแม่งไม่มีลิฟท์นะเว้ย ในไลน์กลุ่มก็บอกแล้วนี่เล่นยัดๆใส่มาลังใหญ่ลังเดียว คิดว่ากูเป็นเดอะฮัคหรออ

"มึงก็ยกลังนี้ไปดิวะ กูช่วยแค่ของบนมือมึงพอ" ว่าแล้วผมก็ยกของออกจากมือมัน แล้วเดินขึ้นบันไดไป

"เดี๋ยว ไอ้หวีมึงห้องกู...กูยังไม่ได้บอกเลขห้องกูเลย" แพจินพูดจบหวีก็ขนของขึ้นไปยังชั้นไหนไม่รู้แล้ว


ชิบผายแล้วครับ

ผมลืมถามว่าแพจินมันอยู่ห้องไหน

นี่ก็เดินมาถึงชั้นสี่จะชั้นห้าแล้ว ด้วยความเหนื่อยไงครับ ผมถึงเพิ่งนึกได้ โว้ยยยย

เคยรู้สึกมั้ยล่ะ เวลาที่ขึ้นบันไดช่วงชั้นแรก โอ้ยสบายชิวๆ พอมาชั้นกลางๆของตึกจะเริ่มเหนื่อย พอใกล้จะชั้นบนสุดเท่านั้นแหละ อิเปลี้ยยยยยยย ขากู๊วววววว

"อ่ะ อ่ะ ไอ้หวี! ห้องกู315โว้ย มึงจะไปชั้นไหนของมึ้งง" เสียงแพจินไล่ตะโกนตามหลังผมมา

"เออกูก็ลืมถาม ห้องกู513ไง โทษๆ กูเดินขนของไปห้องตัวเองจนจะชินแล้วเนี่ย" แล้วผมก็ยกของลงไปที่ห้องมัน

แอ๊ด~
"ปึง!" ผมขึ้นลงยกของให้แพจินจนหมดแล้ว เออ ไม่ต้องไปฟิตเนส ยกเวทอะไรทั้งนั้น ช่วยเพื่อนกล้ามผมก็ละขึ้นละ

"ไอ้แพขอกินน้ำหน่อยดิ"

"แปป" หยิบขวดน้ำ แกะซิลพร้อมใส่หลอดให้เสร็จสรรพ "อ่ะ"

"ขอบใจ" จะดีใจมากถ้ามันเป็นน้ำเย็น "เมทมึงมีคณะไหนบ้างวะ"


"มีมนุษย์รวมกูสองคน มีวิศวะคนและก็พละสองคน" แพจินดันกล่องเก็บของตัวเองไว้ใต้เตียง "เห็นว่าเป็นเดือนด้วยมั้งวิศวะเนี่ย"


"หอเรามีแต่คนหน้าตาดีอยู่เว้ย 5555"

"แล้วเมทมึงอ่ะ คณะไหนบ้างวะ"

"มีกู และก็มนุษย์สอง พละหนึ่ง วิศวะหนึ่งอ่ะ" ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "ชิบละ แบตจะหมด กูขึ้นไปชาร์จแบตก่อนนะมึง ไว้ค่อยนัดลงไปกินข้าว"

"เออๆ มึงก็ขึ้นไปจัดของเหอะ ขอบใจที่ช่วย" มันว่าจบ ผมก็ปิดประตูพอดี

เมทผมเนี่ยรวมความสวูคิ้วบอยจริง ๆ นะครับ อย่างเด็กมนุษย์อีกคนก็เป็นเดือนเอกเกาหลี อีกคนเป็นนักร้องโคฟเวอร์ในยูทูป เด็กพละก็ดังจากเล่นซีรีย์ในช่องวอนแชแนล ส่วนเด็กวิศวะ....
เห็นเขาแนะนำตัวว่าเป็นเด็กซิ่วมา ผมก็ไม่รู้ว่าจะใช่คนเดียวกับที่ผมคิดมั้ย

"พี่หมี" รุ่นพี่จากโรงเรียนเก่าที่ชอบแกล้งผมเป็นประจำ!!!

(จบบทนำ) *ยังไม่แก้ไขคำผิด*
สวัสดีค่าาา มาพูดคุยแบบสั้นๆ เนอะ 
ช่วงแรกของเรื่องจะเป็นช่วงเข้าหอค่ะ ใครที่ของเยอะและอยู่ชั้นบนคงเข้าใจว่ามันเหนื่อยหลังเปียกขนาดไหน 555555 แล้วหลังจากนี้เนื้อเรื่องเข้าสู่อัตลักษณ์เต็มตัวแน่นอนแล้วเจอกันจ้า ♡

SHARE

Comments