หยุดยิ้มสักที
Roommate (รัก)เพื่อนร่วมห้อง :2:



"เห้ยไอหลิน เสร็จยังวะ จะ 11 โมงแล้วเว้ย พี่ตามแล้วเนี่ย"
"เดี๋ยวดิวะ"
"เดี๋ยวห่...ไร กินข้าวแค่นี้ ชักช้าอยู่ได้"
"เออๆ เสร็จแล่วๆ"


ผมว่าตั้งแต่ผมเกิดมา ไม่เคยกินข้าวเร่งรีบขนาดนี้มาก่อนเลยครับ เพราะอะไรหน่ะหรอ ก็เมื่อคืนหน่ะสิ ผมดันไปปากเสีย บอกจีนว่าไม่ต้องปิดไฟ จริงๆผมแค่อยากจะแกล้งเค้าเฉยๆ เป็นไงหล่ะไม่ได้นอนทั้งคืน คลุมโปงก็ไม่ช่วยอะไรเลยครับ ตื่นสายเลย ส่วนโช รายนั้นไม่ได้เกี่ยวกับปิดหรือเปิดไฟหรอก ไอนั่นถ้าไม่ปลุกก็หลับเป็นตาย ตอนนี้เรามานั่งรวมแถวกับเพื่อนในเอกแล้วครับ เดินมาถึงก็เห็็นไอคนต้นเหตุนั่งอยู่ในแถวอยู่แล้ว อ้อผมลืมบอกไป ทั้งผม ไอ้โช แล้วก็จีน เราอยู่คณะเดียวกัััััััััันนะครับ พี่ก็นัดพร้อมกันแต่ไม่่่่่ยอมปลุก ยิ่งคิดก็อารมณ์ไม่ดี 

"โช ทางนี้"
"จีน ทำไมตื่นแล้วไม่ปลุกเรา"
"ขอโทษ เรานึกว่าพวกนายน่าจะตื่นกันทันอ่ะ"

ผมเงี่ยหูฟังที่่่่่่่่่โชถามจีน แล้วดูมันตอบสิครับ มันน่าโมโหไหมอ่ะ

"แล้วนี่กินข้าวกันหรือยัง"
"กินแล้ว รีบสุดๆเลยเหอะ"
"แล้วอย่างงี้โชอิ่มหรอ"
"นี่จีน เห็นเราเป็นคนกินเยอะขนาดนั้นเลยหรอ"
"แล้วมันไม่จริงหรอโช"
"ก็จริงไง เนี่ยยังไม่เต็มท้องเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ"
"ฮ่าๆๆๆ อดทนหน่อยนะโช"

แหมมีความสุขจังเลยนะ เกือบทำคนอื่นเค้ามาสายแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะอีก ไม่รู้อ่ะ ตอนนี้ผมหงุดหงิดผมจะพาล ผมง่วง แถมตอนนี้แดดก็ร้อน แดดตอน 11 โมงอ่ะครับ คิดดู ระหว่างรอรุ่นพี่เรียก ของีบสักแปปแล้วกัน

"รินทร์ นายโอเคหรือเปล่า"
"........"

ผมหลับตาไปได้แค่ไม่กี่วินาที ก็มีเสียงกระซิบดังข้างๆหู มันทำให้ผมหงุดหงิดมากกว่าเดิมอีก รบกวนเวลานอนอันน้อยนิดของผมจริงๆ

"เอ่อ...คือ....ขอโทษนะที่กวน"

สงสัยผมจะเก็บสีหน้าไม่อยู่ ผมลืมตาขึ้นมาเห็นจีนทำหน้าจ๋อยๆ แล้วรู้สึกผิดเลยครับ เหมือนเด็กที่โดนดุเลย

".......ไม่เป็นไรอ่ะ แค่ง่วงเฉยๆ"

แล้วทำไมอยู่ๆก็รู้สึกผิดอ่ะ แล้วทำไมผมต้องตอบด้วยวะ คือมันมากวนเวลานอนผมนะ แล้วทำไมถึงเห็นจีนเหมือนเด็กอ่ะ สงสัยจะนอนไม่พอ สมองเบลอ

วันนี้รุ่นพี่เรียกซ้อมพิธีสำหรับวันพรุ่งนี้ครับ พิธีอะไรหน่ะหรอ ถ้าผมจำไม่ผิด มันชื่อ "อัตลักษณ์" มั้งนะ เป็นพิธีรับน้องของมหาวิทยาลัยของผม เอาจริงๆผมก็ไม่ค่อยรู้หรอก รู้แค่ว่าเหมือนเข้าค่าย 3 วัน ผมว่ามันต้องน่าเบื่อมากแน่ๆ แล้วนี่พามาซ้อมในยิม ร้อนมากเลยเหอะ
น้องๆคะ เดี๋ยวพี่จะสอนโค้ดเพลงนะคะ......

นั่นไงครับ แค่เริ่มก็น่าเบื่อแล้ว เหมือนกีฬาสีโรงเรียนไม่มีผิด

เพลงนี้ชื่อว่า รู้ไหมจ๊ะ นะคะ น้องๆร้องตามนะ.......
"รู้ไหมจ๊ะว่าเราเป็นใคร.....มนุษยศาสตร์"
"รู้ไหมจ๊ะว่าเราเป็นใคร.....มนุษยศาสตร์"
"และรู้หรือยังว่าเป็นใคร ตึงๆ....มนุษยศาสสสสตร์"

เห้ออออ ผมละเบื่อจริงๆ แล้วดูท่าสิ มันจะแบ๊วไปไหน ถึงคณะผมผู้หญิงจะเยอะ(มาก) แต่ได้โปรดเห็นผู้ชายแมนๆตรงนี้ด้้้้วยฮะ

อีกรอบนะคะน้องๆ......สามมมมม สี่ทันทีที่เริ่มร้องเพลงรอบที่สอง สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นจีนที่นั่งชั้นถัดลงไปชั้นนึง เค้าทำท่าไปยิ้มไป มองๆดูแล้วน่ารักดีเหมือนกัน เหมือนเด็กที่มีความสุขกับทุกสิ่ง

"หลิน มึงยิ้มไรวะ"
"ห้ะ....เออ เปล่า"
"กูก็นึกว่ามึงชอบเพลงแบบนี้ ฮ่าๆๆ"

เกือบ....เกือบไปแล้วไอนรินทร์เอ้ยยยย

หลังจากสอนเพลงแรกเสร็จ เพลงที่2 3 4 ก็ตามมาเรื่อยๆ ไม่พอครับ มันยังมีโค้ด ที่พวกผู้หญิงเรียกกันว่า "เต๊าะ" ด้วยครับ เป็นโค้ดที่เอาไว้เล่นกับคณะวิศวะ พวกผู้หญิงนี่กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ พวกผู้ชายมันก็จะอายๆหน่อย ก็วิศวะมันมีผู้ชายตั้งครึ่งคณะเลยหนิครับ
อันนี้เป็นโค้ดที่เล่นกับวิศวะนะคะน้องๆ เดี๋ยวเข้ายิม1แล้ว เราไปเล่นกันน้าจนถึงเวลาที่ได้เข้ายิม1จริงๆซะที  ยิม1คือยิมที่เอาไว้จัดงานพิธีต่างๆของมหาวิทยาลัย รวมถึงงานอัตลักษณ์ครั้งนี้ด้วย 

บรรยากาศในยิมเหมือนสนามที่เรามาดูแข่งขันกีฬา มีอัฒจันทร์สี่ฝั่ง ฝั่งด้านหลังเวทีเป็นวิทยาลัยนวัตกรรมกับคณะวิศวะ ฝั่งตรงข้ามเวทีเป็นคณะวิทยาศาสตร์กับมนุษย์ ฝั่งซ้ายกับขวามีคณะพละ คณะสิ่งแวดล้อมฯ คณะเทคโนฯการเกษตรแล้วก็สังคม ส่วนด้านล่างมีคณะศิลปกรรมศาสตร์ คณะเศรษฐศาสตร์ วิทยาลัยโพธิวิชชาลัย วิทยาลัยนานาชาติ คณะศึกษาศาสตร์ แล้วก็5หมอ ได้แก่ แพทย์ พยาบาล ทันตะ เภสัช แล้วก็กายภาพบำบัด

ดีนะครับที่ยิมนี้มีแอร์ เพราะนิสิตปี1 ห้าพันกว่าคนอยู่ในนี้ ถ้าไม่มีแอร์นี่คือเตาอบดีๆนี่เอง ถึงนี่จะเป็นแค่การซ้อม แต่เค้าก็ดูจริงจังนะครับ โดยเฉพาะคณะพยาบาล นั่งหลังตรงขนาดนั้นได้ยังไง ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว 

ตอนนี้ในยิมเสียงดังมากๆๆเลยครับ ต่างคนก็ต่างเล่นโค้ดของคณะตัวเอง โต้กันไปมา บางคณะก็เล่นส่งกันไปกันมา บางคณะก็ทำได้แค่นั่งพับเพียบหลังตรง เพราะรุ่นพี่เคร่งมาก แต่คู่ที่คนที่นี่เค้าว่ากันว่าเป็นคู่รักชูชื่น ก็คงเป็นวิศวะกับมนุษย์นี่แหละครับ ตั้งแต่ที่คณะมนุษย์เดินเข้ามาในยิม คณะวิศวะก็เรียกหาเลย รุ่นพี่คณะผมก็ไม่น้อยหน้า สั่งโค้ด "รู้ไหมจ๊ะ ยอม" กลับไป
รู้ไหมจ๊ะวิศวะของใคร...มนุษยศาสตร์แค่ท่อนแรกก็.......
รู้ไหมจ๊ะวิศวะรักใคร....มนุษยศาสตร์
ท่อนสองมันก็ยัง.......
และรู้หรือยังมนุษย์ยอมใคร อ๊ะๆๆท่อนนี้มันยังไงๆอยู่นะ
วิศวะกรรมศาสสสสตร์
จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงคณะมนุษย์และเสียงโห่จากคณะสังคมที่อยู่อัฒจันทร์ข้างๆ

มันก็น่าตลกดีครับ เหมือนคนสองคนจีบกัน แล้วก็มีคนมาโห่ร้องอิจฉา ฮ่าๆๆ ผมว่ามันเริ่มสนุกแล้วหล่ะ เป็นบรรยากาศที่ไม่น่าจะหาได้จากที่ไหนแล้วหล่ะครับ นี่แค่วันซ้อมยังสนุกขนาดนี้ ผมว่าอีกสามวันมันต้องดีมากแน่ๆ 

แต่มันจะดีกว่านี้ ถ้าไม่หันไปเห็นรอยยิ้มนั้นจากไอคนที่มันไม่ยอมปลุกเมื่อเช้า เล่นโค้ดกับวิศวะเสร็จ มันก็นั่งยิ้มแป้นแล้น เหมือนเด็กได้ของเล่น อยู่ๆก็รู้สึกว่าอยากให้รอยยิ้มนั้นเป็นของผมแค่คนเดียว
น่ารักว่ะ มึงช่วยหยุดยิ้มซะทีได้ป้ะ กูหวงไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมนั่งมองจีนเค้าอยู่อย่างนั้น แต่คิดว่านานจนจีนรู้ตัว เค้าหันมาทางผม แล้วเค้าก็หุบยิ้มทันที สงสัยผมจะจ้องเค้านานไป ก็มึงทำตัวน่ารักเองนี่หว่า

เดี๋ยวนะ.... น่ารักอีกแล้วหรอ? 

ผมว่าผมคงนอนน้อยจริงๆนั้นแหละ ผู้ชายที่ไหนเค้าชมผู้ชายด้วยกันเองว่าน่ารักวะ แล้วทำไมผมต้องหวงรอยยิ้มมันด้วยอ่ะ  ไอ้โชชชชชช ช่วยกูทีโว้ยยยย


TBC.




แงงงง มันไม่ถึงวันพิธีซะทีอ่ะ 55555555
อันนี้เป็นบรรยากาศวันซ้อมนะคะ เราเขินจริงๆนะตอนที่เล่นโค้ดกับวิศวะ >< มันสนุกมากๆเลยแหละ พิธีจริงๆจะเริ่มในตอนต่อไปแล้วจ้าาสัญญา 

ช่วงวันสองวันแรกมันก็ยังไม่มีอะไรจริงนั้นแหละ มีแค่เข้าหอ แล้วอีกวันนึงก็มาซ้อม บางทีก็ยังน่าเบื่ออยู่นิดๆ จะสนุกก็ตอนเล่นโค้ดนี่แหละ 5555555

สุดท้ายนี้ ขอบคุณมศวนะคะ ที่ทำให้เริ่มเขียนนิยายเรื่องแรก. >< ผิดพลาดยังไงขอโทษทุกคนด้วยน้า ถ้าใครชอบก็ช่วยคอมเม้นท์หรือไม่ก็กดrecommend ไว้ให้ด้วยน้า เวลาได้อ่านว่ามีคนชอบงานเรามันมีความสุขมากเลย หรือใครไม่สะดวกdm ทวิต (@pngonly) มาก็ได้นะ อิอิ ขอบคุณทุกคนนะค้าบบ บ๊ะบายยยยยย


SHARE
Written in this book
roommate (รัก)เพื่อนร่วมห้อง
ฟิคชั่นเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อร่วมกิจกรรมกับเพจ 'พี่มศวพาน้องสอบ' [END]

Comments

Nanchaisuk
4 years ago
ชอบค่ะ จะติดตามเรื่อยๆน๊าา
Reply
oh_little_girl
4 years ago
ขอบคุณค่าาาาา 🙏