ดีจังเลยน้า  มีคุณอยู่แบบนี้น่ะ
สำหรับใครที่มีคนรักอยู่ข้างกาย คุณเคยมองหน้าเขาเเล้วสงสัยไหม ว่าทำไมคนๆนี้ถึงเลือกคุณ ทำไมเขาถึงคบกับคุณ



ทำไมเขาถึง "รักคุณ" โดยที่คุณไม่ต้องพยายามอะไรเลย


ทำไมนะ..


บ่ายแก่ๆวันอาทิตย์ ภายในห้องซ้อมดนตรีขนาดใหญ่ เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้มุมห้อง มองเขาเล่นดนตรีจากด้านล่าง มือของเขามีไม้กลองเเละตีอย่างคล่องเเคล่ว




เธอไม่รู้ตัวเองว่ามองเขามานานเเค่ไหนเเล้ว ทุกครั้งที่เขาหันมาหาเธอ เธอก็มักจะยิ้มบางๆส่งกลับไปให้ เเละนั่งมองเขาอยู่อย่างนั้น อาจจะมองเพื่อนร่วมวงของเขาเล่นดนตรีบ้าง เเต่สุดท้ายสายตาของเธอก็มาหยุดอยู่ที่เขา


เธอมาดูเขาเล่นดนตรีครั้งเเรกเพราะเขาเอ่ยปากชวน เเเละเธอก็เป็นคนชอบฟังเพลงเเละดนตรีเป็นชีวิตจิตใจอยู่เเล้ว ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เเละนี่ก็เหมือนเป็นการเข้าไปในโลกของเขาอีกขั้นหนึ่ง



หลังจากที่นั่งมองคนรักของเธอออกท่วงท่าตีกลองให้เข้ากับจังหวะ จู่ๆเธอก็เกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า ทำไมคนๆนี้ถึงเลือกเธอนะ


ทั้งๆที่เธอก็เป็นเเค่คนธรรมดา ไม่ได้สวยเหมือนสาวพิมพ์นิยมตามสมัย เป็นเเค่ผู้หญิงตัวเล็กๆผิวคล้ำ ตาโต ค่อนไปทางห้าว และเเทบจะไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาซะเลย ไม่ได้เป็นคนดัง ไม่ได้มีความสามารถที่โดดเด่น ตรงข้ามกับเขา เธอแตกต่างจากเขาพอสมควร


เขาค่อนข้างจะฮอตอยู่ประมาณหนึ่ง ดูๆเเล้วก็คงจะมีคนมาขายขนมจีบเยอะอยู่แหละ ผิดกับเธออย่างสิ้นเชิง เรียกได้ว่าเกิดมายี่สิบกว่าปีมีคนมาจีบไม่ถึงห้าคนซะด้วยซ้ำ แต่ทำไมถึงเป็นเขานะ ที่เข้ามามอบความรู้สึกดีๆให้กับเธอทีละนิดๆจนเธอรู้สึกไปกับเขา


เขาเป็นคนเก่งนะ มีความสามารถรอบด้าน เป็นที่รู้จักของคนในโรงเรียน เขาค่อนข้างเจิดจ้าอยู่พอสมควรเลยล่ะ ในขณะที่เธอแทบไม่มีใครรู้จัก ซึ่งนั่นก็ดีเเล้ว เธอไม่ชอบเป็นที่จับตามองของใครมากนัก


เเต่เธอก็ไม่เชื่อตัวเองมาจนถึงตอนนี้ ว่าเรื่องราวเกิดมาเกือบสองสามเดือนมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงหรือ เขามีสิทธิ์ที่จะเลือกผู้หญิงคนอื่นที่สวยกว่าเธอ เรียบร้อยกว่าเธอแบบที่เขาชอบก็ได้ เเต่ทำไมเธอถึงกลายเป็นคำตอบของเขา

จริงๆเขาก็เคยบอกนะ ว่าทำไมถึงเลือกเธอ เขาบอกว่า "เธอไม่เหมือนคนอื่น ในขณะที่คนอื่นกลัวเขา เธอกลับไม่กลัว เขาหาในสิ่งที่คนอื่นไม่มี เเต่เธอดันมีคุณสมบัติข้อนั้น"


เป็นประโยคที่ทำให้เขินได้มากพอๆกับคำว่ารัก หรืออาจจะมากกว่านั้น



และตลอดเวลาที่เธอมองเขา นอกจากเธอจะตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องนั้นเเล้ว ก็มีอีกเสียงนึงดังขึ้นมาในใจว่า "ดีจังเลยน้า มีคุณอยู่แบบนี้" พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ เธอว่าเธอมั่นใจเเล้วล่ะว่าเธอชอบเขาเเล้วจริงๆ


เพราะเธอเริ่มรู้สึกว่า..เธอไม่อยากเสียคนๆนี้ไปอีกเเล้ว เธอเริ่มกลัวการจากลา เธอไม่อยากให้เขาเป็นแค่อดีตเหมือนคนก่อนๆ เพราะที่เป็นอยู่ตอนนี้มันดีมาก


ดีจนเธอกลัว...กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะไม่อยู่ตรงนี้เหมือนที่ผ่านๆมา เพราะทุกครั้งที่ใครผ่านเข้ามา เธอก็ขอให้อยู่ด้วยกันเเบบนี้ไปนานๆ แต่ก็ไม่นานซักคน


ถึงกระนั้นเธอก็คงไม่เลิกหวัง ยิ่งกับเขาคนนี้ ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากให้เขาอยู่กับเธอไปเรื่อยๆแบบนี้ ให้นานกว่าที่ผ่านมา


แต่สุดท้ายเเล้วเราก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่า หนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร จะดีจะร้ายเธอก็ไม่อยากจะนึกถึง อาจจะมีบ้างที่คิด เเต่เธอก็ดึงตัวเองกลับมาอยู่ปัจจุบันทุกครั้ง ว่าตอนนี้มีเขาอยู่ข้างๆเเล้วนะ ทำมันให้ดีสิ ใช้เวลาตอนอยู่ด้วยกันให้มีค่าที่สุด ซื่อสัตย์ต่อกันเเละกัน ดูแลและใส่ใจกันใกมากๆ





เท่านี้ก็ดีเเล้ว :)
SHARE
Writer
m-petitefille
Survivor
1997 l Silpakorn นายไม่อ่านหนังสือ นายจะรู้อะไร

Comments