ที่แห่งนี้ ღ ll ตอนที่ 1 : องครักษ์ร้อนมาก

อัตตะอะไรเอ่ย มีแต่รอยยิ้ม

ไม่ใช่อาตมาในเฟสแต่เป็นอัตตะ...รัก💕




                                                            ตอนที่ 1 : อ๋งครักษ์ร้อนมาก




เชื่อเถอะครับ ผมคิดว่าคุณหลายคนเนี่ยน่าจะเคยเผชิญกับแดดรุนแรงแบบที่ยกมือขึ้นบังก็ยังร้อนมือ ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่เคยคิดว่าแดดแรงที่สุดในประเทศไทยเนี่ยคงอยู่แถวๆชายทะเลซักที่หนึ่ง ไม่ยักรู้ว่าที่ไหนได้



มันคือประเทศองครักษ์เนี่ยแหล่ะ!!!!!

เขามีแต่ฟ้าจำลอง นี่นรกจำลองก็ได้หรอ!!!



“ร้อนโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย” ยังไม่ทันได้สติแตกดันมีคนสติแตกก่อนผมไปก่อนซะแล้ว ไอ้จูถึงกับนั่งหอบเป็นหมาหอบแดดอยู่กลางโรงอาหาร พัดลมก็ยังทำงานนะครับ แต่ลมที่กระทบหน้านี่เบาเหมือนลมตดจิ้งจก ลมหรือไออุ่นจากนรก  


“แม่งเง๊ย  เห้ย ไอ้ซี มึงอย่ายืนขวางทางลมเด๊ะ” ผมหันไปแหวใส่ไอ้หล่อที่ยืนเนียนเป็นเสาอีกตัวของโรงอาหาร ไอ้นี่มีหน้าตาเป็นอาวุธครับ หน้าตาหล่อเยี่ยงฝ่าบาทในนิทาน แต่สติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พี่ปีสองเขาเกือบคัดให้เป็นเดือน แต่เจอคำถามถ้าน้องได้ตำแหน่งเดือนจะทำอะไร แม่งตอบนอน ไม่รู้โง่จริงหรือแกล้งโง่ ตำแหน่งเดือนเลยหลุดลอยไปเป็นของไอ้เด็กหน้าตี๋ๆเอกบัญชีแทน



อ่ะ เปิดมาขนาดนี้แล้ว ขอแนะนำตัวซะหน่อย ผมชื่อเป๋าครับ เป๋ามาจากกระเป๋าเพราะเป็นเป้แบกฟามน่ารักและฟามสดใสของโลกใบนี้ หนุ่มน้อยรูปงามแห่งคณะสังคมศาสตร์เป็นคณะที่ไม่แปลกปะหลาด เป็นคนชิคกะโหล่งโป่งชิคประจำคณะ ใครเห็นเป็นต้องเหลียวหลัง



เพราะหล่อหรอ?



กูลืมรูดซิป!!



พ่ามพ้าม!!



อ้าว... ไม่ตลก แต่ไม่เป็นไรครับ คนน่ารักทำอะไรก็ไม่ผิด



“เชี่ย คนอย่างเยอะ เพราะวันนี้มีคอนแน่เลยว่ะ”



“คอนเสิร์ตหรอ”



“คอร์นเน่มั้งไอ้สัด!!” หันไปโบกหัวไอ้อู๋แม่งเลย ข้อหาเล่นมุกกวนตีนไม่ดูอากาศ องครักษ์นี่ร้อนจริงครับ ยิ่งวันนี้เป็นวันเปิดโลกกิจกรรม มีคอนเสิร์ตย่อมๆแถวๆหอสิบ ซึ่งบัดนี้บัตรหลุมหน้าเวทีราคาสี่พันห้าเต็มแล้วครับ ทำไมรีบ นี่งงมาก มัวแต่ตามล่าหาชมรมท่ามกลางแดดนรก ดูดพลังจนไม่มีแรงไปนั่งจองที่หน้าเวทีแล้วครับ



“วันนี้แสตมป์โอป้ามาเลยนะเว่ย”



“กูชอบแสตมป์มากนะมึง บอกเลยกูนี่แฟนพันธุ์แท้"



“เห้ย ขนาดนั้นเลยหรอวะเพื่อนอู๋”



“ใช่เพื่อนเป๋า กูนี่สะสมมาตั้งแต่ลายคิตตี้ คุมะ ล่าสุดสนู๊ปปี้ เอาไว้แลกโต๊ะปิกนิก”



“นั่นมันสแตมป์เซเว่น!!!”



เหมือนคุยกับคนบ้าอ่ะเอาจริง ผมด่าไอ้อู๋ด้วยตาดำทันทีทันใด เฮียแสตมป์คนคูลได้แต่ฝากความคิดของฉันเอาไว้ เผื่อวันไหนเธอผ่านมาไปจบอยู่ที่ออดเซเว่นได้ยังไง นี่บ้านมึงอยู่บ้านนอกหรือนอกโลก อยากให้ลองถามใจ



“มึง เดี๋ยวเราจะไปเดินตลาดป่ะ” ผมหันไปหาไอ้แดน อะไรนะครับ แดเนียล? ไม่ครับไม่ แม่มันชอบดีทูบี พี่แดนวรเวชครับ แฟนแพตตี้อังอ่ะครับ คนนั้นแหล่ะ



“เอาดิ ไปหาไรกินรอคอนเริ่มกัน”



ว่าแล้วเราก็ย้ายทัพครับ ออกไปล่าของกินกัน บอกเลยถ้ามีไอ้ตลาดนี้ทุกวัน ค่าหอค่าไฟคงไม่ได้จ่ายเอาทุ่มกินกับอาหารหมด วันนี้มีร้านมาขายเยอะเลยครับ มองเพลินทั้งอาหารและคน แว่บผ่านตาคนชื่อเซฟคณะพละ ใจนี่สั่นระรัวเลยครับ อยากจะมินิฮาร์ทให้ร้อยดวง สังคมให้ใจไปเลยเพ่ สังคมให้ตัวเอาไปเลยเพ่



อาหารที่ว่าล่อตา สาวๆหนุ่มๆที่ว่าล่อใจ ยังไม่เท่าการล่อลวงขายเสื้อของรุ่นพี่ครับ นี่บอกเลย เหมือนพวกพี่เรียนจบการตลาดเอกการขายของกึ่งบังคับ การขายประกันยังต้อมยอมใจพวกพี่ เล่นขายของระยะประชิด แล้วร้านตั้งติดกันในระยะไม่กี่เซ็นครับ เรดโซนสุดๆ เข้าไปแล้วเหมือนเลือดรักมหาลัยมันพุ่งขึ้นขัดแย้งกับเงินที่พุ่งลง 

ต้องท่องไว้ในใจว่า เราจนหนอ ไม่มีจะแดกหนอ หมดไปกับข้าวร้านสามแล้วหนอ



สุดท้ายก็โดนเสื้อร้าน swupolygon ไปครับ เพราะพี่ลี่สวูคิ้วท์บอยหล่อมาก มัวแต่มองพี่แกยิ้ม ยื่นเงินไปตอนไหนไม่รู้ นี่โดนป้ายยาป่ะวะ ตกลงคิ้วท์บอยหรือแท็กซี่โรคจิต งง เผลอตัวเผลอใจแต่ลืมเผลอให้ไลน์ แม่งเง๊ย จะวนกลับไปพี่ลี่แม่งหายตัวไปแล้ว สวูคิ้วท์บอยนี่มักมีความสามารถพิเศษในการหายตัวแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า



ถัดไปจากการซื้อเสื้อก็ไปเล่นเกมครับ งานวัดจำลองดีๆนี่เอง ปาโป่ง ปาป๋อง ยิ่งตุ๊กตา ไอ้แดนกับไอ้อู๋ก็ไม่พลาดครับ ทำตัวคูลๆโดยการเล่นเกมยิ่งปืน มีความเอาลิ้นดุนกระพุ้งปากถือปืนมือเดียวเหมือนเป็นคาวบอยอิมพอร์ตมาจากเท็กซัส ที่ไหนได้ควายบอยอิมพอร์ตบ้านนา คนรอบซุ้มถึงกับร้องว้าวเลยครับ แม่งยิงโดนทุกนัด



โดนตุ๊กตาหรอ?



โดนคาน!!!

แถมเด้งสะท้อนเกือบไปกระแทกตาคนข้างๆอีก ยิงไปจนพี่เจ้าของเขาเห็นใจปนเวทนาให้ตุ๊กตาปลอบใจมาสองตัว ไอ้อู๋ก็ไม่พลาดรีบอัพไอจีเลยครับ แคปชั่นว่า



‘ถึงหน้าพี่จะแป้น ก็ยิงปืนแม่นนะครัฟ’



แม่นพ่อง ยิงโดนแต่คาน สร้างภาพเก่ง



ได้แต่เวทนาครับ เข้ามหาลัยมากลุ่มเพื่อนก็ดูไม่ค่อยเต็มเลย หน้าตาพอไปวาได้แต่ไปวัดไม่น่าได้ อยากได้เพื่อนหน้าหล่อๆแบบดาราเกาหลีบ้างอ่ะ เห็นน้องสาวที่บ้านเพ้อก่อนนอนช่วงสี่ทุ่มทุกวันเลยครับ หวีดลั่นบ้านพี่ฝ่าบาทๆ พี่ชายอย่างผมก็ได้แต่สงสัย มันหวีดเกาหลียังไงของมันให้ได้คนชื่อฝ่าบาทวะ บางคนชื่อแจ้เงี้ย หนักสุดเลยครับ แม่งหวีดเกาหลียังไงไม่รู้มีคนเป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่ในวงไปอีก อยากจะถามใจน้องว่านั่นวงเกาหลีหรือวันประชุมกองทุนหมู่บ้าน



วันนี้เหมือนเป็นวันพักผ่อนหย่อนใจของเราชาวปีหนึ่งครับ หลังจากที่ควบตำแหน่งเฟรชชี่กับนักเดินมาลาธอนมาหลายวัน ซ้อมโค้ดบนสแตนร้อนละอุ แต่ก็ดีครับที่คอยมีรุ่นพี่มาพัด มาส่งน้ำ ส่งขนม ตอนซ้อมนี่ร้อนปนเบื่อแต่พอได้ลองเข้ายิมไปเล่นโค้ดกับเพื่อนต่างคณะก็สนุกดีครับ บางทีก็เมื่อยบ้างยากบ่นแต่พอเห็นคณะพยาบาลเขานั่งกันแล้วก็บ่นไม่ออก อยากลองลงไปจิ้มดูเผื่อคณะเล่นกลลวงเอาหุ่นมาดามทุสโซ่มานั่งแทน

 ในยิมก็ทั้งสนุกทั้งเบื่อไปด้วยกันครับ นี่ก็ทั้งลุกทั้งนั่ง นั่งญาณหลับในกันเป็นแถว ล่าสุดไอ้อู๋ถึงกับปริ้นท์ตาปลอมมาติดแว่นแล้วหลับ คลีเอทแบบเด็กมศวดีอ่ะ นี่ยังดีพอมีแรงใจเป็นคณะวิศวะ พละกับห้าหมอนะครับ โอ๊ย สังคมให้ใจเอาไปเลยเพ่!!   


“มึง ไปดูคอนกัน”



“คอนเสิร์ตหรอ”



“คอนโดมั้งไอ้นกเงือก!!”



แค่นี้ต้องด่ากันด้วยอ้ะ...

แล้วไมต้องนกเงือก ขอเป็นตัวนากไม่ได้หรอ!!



บรรยากาศคนเสิร์ตเป็นอะไรที่สนุกจนลืมไปเลยว่าเคยเหนื่อยครับ พื้นที่จำกัดแค่ไหนก็เต้นได้ พีคสุดคือบัตร VVIP บนหอสิบครับ แบบเข้าใจเลยอ่ะว่าคนมีดนตรีในหัวใจคือแบบไหน ขนาดเพลงลืมไปก่อนยังเต้นเหมือนเพลงที่มีงูออกมา


 มันเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำมากครับ มองไปทางไหนก็เจอแต่รอยยิ้ม ไม่มีการแบ่งคณะ แบ่งภาควิชา แบ่งชั้นปี ทุกคนมาสนุกกันในฐานะเด็กมศว รุ่นพี่รุ่นน้องกอดคอร้องเพลงยกมือขึ้นมีงูออกมาไปด้วยกัน เป็นเวลาที่มีคุณค่าและผมคงไม่มีวันลืม





ไม่มีวันลืม...





ไม่มีวันลืมว่าเฟิร์สนวัตหล่อมาก

โอ๊ย ให้ใจเอาไปเลยเพ่!!!!!

เอ้า ตั๋งทันตะ โอ๊ย สุดยอด!! สุดยอด!!



--
จบตอนหนึ่งแบบงงๆ 55555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555 
SHARE

Comments

ampistha
4 years ago
หืมมมมม เราเอกบัญชีนะเธอ
มาพิมพ์ต่อละ
ชอบบบบ
5555555
Reply
oiimaps
4 years ago
เอ้า หมายถึงบีเวอร์งายยย ก็ส่งบัญชีเป็นเดือนน 55555555555555
ampistha
4 years ago
เรารู้ๆ เราหมายถึงเราเอกเดียวกับบีเวอร์อ่ะ
ชอบๆมาต่ออีกน้า