ผู้รู้สึกตัว
"ฉันขอโทษ ถ้าฉันเป็นสาเหตุให้คุณเป็นทุกข์" "ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"โปรดอย่าตัดสินฉันด้วยเหตุผลที่คุณสร้างขึ้นมาเองเพียงฝ่ายเดียว"
"เพราะคนที่พยายามเข้าใจคนอื่นอย่างฉัน ก็ต้องการความเข้าใจไม่ต่างกัน"

ความเงียบสงบพาฉันมาที่นี่
สถานที่ห่างไกลจากผู้คนการสื่อสาร
อินเทอร์เน็ตถูกตัดขาดโดยฉันเอง
รวมไปถึงเธอและโลกภายนอกที่รวดเร็ว

ทำไมผู้คนถึงนึกถึงความช้า
ทำไมเขาถึงกลับมาโหยหาความสโลว์ไลฟ์ในชีวิต
หรือที่ที่อยู่เขาไม่ได้ตอบโจทย์สิ่งนั้นกันนะ
หรือท้ายที่สุด เราไม่ต้องการอะไรมากกว่าสิ่งที่สำคัญและจำเป็นในชีวิตก็เพียงพอ

1
คุณ. คนที่เข้ามา 

จากคนแปลกหน้า ระยะเวลาไม่นานมักทำให้รู้สึกว่าเหมือนรู้จักกันมานาน
จนฉันไม่แน่ใจว่าที่ผ่านมาเราหลงทางจากกันไปไหน
"เธอเคยมองเห็นความพิเศษของใครในตอนแรกไหม?"
"ไม่ช้าเรื่องที่มองว่าแปลกใจลึกลับจะกลายเป็นเรื่องธรรมดา"
"คนที่เคยบอกว่าได้เรื่องกลับเป็นคนที่ทำและเชื่อในสิ่งเดิมๆ"
"วันนั้นจะเป็นวันที่ยังพิเศษอยู่ไหม"
ฉัน. หญิงสาวผู้มั่นใจและไม่มั่นใจในตัวเองพูดออกไป

ฉันรู้ว่ามันเป็นสัจธรรมที่เรื่องราวใหม่จะกลายเป็นเก่า เรื่องพิเศษจะกลายเป็นธรรมดา
สำหรับฉันมันเป็น นามธรรม ที่เข้าใจและรับรู้เสมอ นั่นทำให้ฉันปล่อยและวางใจ
"หยดน้ำ ตกลงไปในแอ่งน้ำเกิดการกระจายเป็นวงกว้างในระยะที่แผ่ไปถึง แล้วจางหายไป
แอ่งน้ำนั้นไม่ได้แปรเปลี่ยน เว้นแต่ช่วงเวลาที่ตกกระทบนั้น ได้ปรับลักษณะเดิม ชั่วคราว"
ฉันพูดเองทั้งหมด โดยไม่รู้ว่าเขาได้รับฟังหรือไม่
จะมีใครไหม ที่จะเข้าใจในความจริงแง่นี้หรือวันที่เกิดขึ้นเราก็ต่างรับสภาพเหล่านั้นไม่ทัน

2
เธอ. ผู้รู้สึกตัว

ผมไม่แน่ใจเท่าไร ว่าต้องวางตัวอย่างไร กับการมีอยู่ของเธอที่เข้ามาในชีวิตคนเดียวของผม
ทำให้ผมรู้สึกและอยากจับต้องไว้ ผมไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้เลย ก่อนที่จะพบเธอ
ทุกวันผมเฝ้ารอที่จะได้รับการตอบรับจากเธอ ตั้งแต่วันแรกที่เจอ
จากคนที่สนเพียงเรื่องประสบความสำเร็จ การตั้งตัวให้ได้ในอายุน้อย มีเรื่องเธอเข้ามาฉุดไปหมด
ผมไม่แน่ใจว่าความคาดหวังที่มีต่อเธอมากไปรึเปล่า ผมควรจะกลับไปในโลกของผมไหม
แต่แค่วันนี้มีเธออยู่ เส้นทางที่เดินมันก็มีความหมายมากขึ้น.

"ผมกลัว ผมควรจะอยู่ในโลกของผมไปซะ จะได้มีสมาธิมากขึ้น โลกที่ไม่มีเธอ"
"ผมวางตัวไม่ถูก ผมไม่รู้ว่าควรอยู่ตรงไหน กลไกความคิดมากของผมทำงานมากขึ้น 
เมื่อรู้สึกว่าผมน่าจะทำตัวได้ดีกว่านี้ หรือดูแลสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้มากกว่านี้"
ผมพูดขึ้น หลังเทความรู้สึกอัดอั้นลงไปใส่เธอผู้ไม่รู้เรื่องราว
เธอหน้านิ่ง จากสายตาประกายกลายเป็นเหม่อลอย
"คุณพูดจบรึยัง" เธอถามคำถามนี้ขึ้น 
หลังจากผมระบายความอัดอั้นที่สร้างขึ้นมาเอง
แล้วเธอพยายามจะอธิบายแต่ผมกลับตอกเธอไปว่า "ผมยังพูดไม่จบ"

"ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรให้คุณไม่สบายใจ"
"ขอโทษนะ ถ้าฉันเป็นสาเหตุให้คุณเป็นทุกข์"
"แต่อยากบอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจเลย" เธอพูดเสียงเบา
"ฉันพยายามรักษาสมดุลรอบตัวให้ดีเสมอ ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้"
ผมเย็นลงหลังเทความรู้สึกส่วนตัวลงไปใส่เธอจนหมด

3
คุณ. ผู้ไม่รู้สึกตัว

ฉันรู้ว่าคุณเย็นลงแล้ว หลังจากพูดถึงอดีตที่ยึดถือก้าวเข้ามาในโลกของฉัน
โลกที่ประกอบไปด้วย ผู้คนบนโลก ที่เรียกว่า ครอบครัว ความสัมพันธ์ หน้าที่การงาน หนังสือ ภาพยนตร์ ประสบการณ์ ความทรงจำ เสียงเพลง วิถีชีวิตประจำวันและสติปัญญา จับมือกันอยู่ 
คุณเทถ้อยคำและความไม่สบายใจทั้งหมดลงมา 
เหมือนพายุห่าใหญ่ที่ลงมากัดกร่อนทำลาย แล้วหวังจะก่อรูปร่างให้เหมือนเดิม

แน่นอน ฉันมีเกราะป้องกันตัวอยู่ 
ในขณะที่หายใจ ฉันมองดู สัมผัสมันอย่างแผ่วเบา
และบางครั้งฉันเลือกที่จะไม่แตะต้อง.
ภาพของโลกสองที่ฉันสร้างขึ้นมาให้คุณพังทลายไปพร้อมกับความไม่ตั้งใจใดใด

"ฉันก็ไม่เก่งเรื่องพวกนี้ พอๆกับคุณนั่นละ"
"ฉันขอโทษ ถ้าฉันเป็นสาเหตุให้คุณเป็นทุกข์" "ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"แต่โปรดอย่าตัดสินฉันด้วยเหตุผลที่คุณสร้างขึ้นมาเองเพียงฝ่ายเดียว"
"เพราะคนที่พยายามเข้าใจคนอื่นอย่างฉัน ก็ต้องการความเข้าใจไม่ต่างกัน"
SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments

teeaomm
2 years ago
ชอบ :)
Reply
nicecii
2 years ago
: )