A Drunk Teetotaler
 
1
ค่ำคืนหนึ่งหน้าห้องเช่าขนาดสี่เสื่อครึ่ง ผมควานหากุญแจดอกเล็กในกระเป๋า ซึ่งมักจะใช้เวลานานเสมอ ชั่วอึดใจนั้นมักสร้างความระแวงขึ้นอย่างไม่สมเหตุสมผล ถ้ามีใครกำลังเดินตามเรามาจากลิฟท์ขึ้นมาจะทำยังไง หรือเปิดประตูไปจะมีคนแปลกหน้านั่งอยู่ในห้องพร้อมกับจ้องเขม็งมาที่เราหรือไม่

2
ผมถอดถุงเท้า ปลดไทด์ให้หลวม แขวนคาร์ดิแกนตัวเก่ง แล้วเปิดตู้เย็นหาอะไรใส่ท้อง ในกล่องกักเก็บอุภูมิขนาด 5.9 คิวนั้นมีของไม่มาก แครอท หัวหอม เซเลอรี่ เนื้อบดค้างคืน และ ไข่สองฟอง ผมตัดสินใจทำพาสต้าโบโลเนสกินเป็นเมื้อดึก มุมครัวของผมเป็นมุมเดียวที่สะอาดอยู่เสมอ เพราะไอเดียของหนอนแมลงวันหรือแมลงสาบตัวอ้วนกำลังใต่อยู่ตามภาชนะที่ผมใช้กินมันชวนคลื่นเหียนเกินไป

3
ตั้งกระทะไฟกลาง ผัดกระเทียม กับน้ำมันมะกอก ใส่เนื้อบดลงไปยี พอสีเริ่มสวยก็ใส่ผักสับละเอียดลงไปผัด เติมน้ำ ไวน์แดง ซอสมะเขือเทศ ปรับเป็นไฟอ่อน แล้วรอ ความเข้าเนื้อของซอสจะแปลผันตรงกับความอดทนรอ

4
ไซเดอร์องุ่นขาวในขวดสุดแสนแฟนซี ปริมาตร 750 มิลลิลิตร ถูกเปิดออกและรินใส่แก้วไวน์ราคาถูกจนล้น ที่จริงแล้วมันควรถูกเก็บไว้ใช้รับแขก หรือเนื่องในโอกาสสำคัญ แต่เธอไม่เคยมา เธอกับผมไม่เคยมีคำว่าเฉลิมฉลองอยู่ในห้วงความสัมพันธ์มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่น่ายินดีสักนิด

5
ท้องฟ้าค่ำคืนนี้ไม่มีดาวสักดวง ไฟสีขาวสว่างจากหลอดฟลูออเรสเซนต์กระพริบอยู่ลิบๆ ทำหน้าที่ทดแทนได้ตรงจุดแต่ขาดเสน่ห์ อีกไม่นานฟ้าก็จะสาง แต่เมืองทั้งเมืองจะยังคงหลับใหล ราวกับต้องมนต์สะกด ผมทิ้งน้ำหนักลงบนข้อศอกทั้งสองค้างโดยระวังไม่ให้น้ำในแก้วกระฉอกพลางบทวนถึงอนาคตในอีกสามปีข้างหน้า

6
รูปร่างที่แตกต่างของพาสต้าไม่ได้มีขึ้นมาเฉยๆ อย่างเส้นเพนเน่ที่ผมชอบจะสามารถกักเก็บซอสได้ดีกว่าหลายชนิด มนุษย์เราเองก็ด้วย หน้าต่าง ใจก็ต่าง บางคนก็ไม่ทราบว่าด้วยเหตุผลที่ดีเท่าเส้นเพนเน่หรือเปล่า แต่อย่าลืมว่าไม่ว่าแบบไหน ต้มนานไป ก็เละไม่มีชิ้นดี

7
คำพูดสวยหรูของคนดังค้ำโลก อาจไม่เคยสัมผัสจิตใจคนได้ แต่ประโยคเรียบง่ายบางประโยคจากใครบางคน อาจจะฝังหยั่งลึก เหมือนเสาเข็มความยาว 21 เมตร และเปลี่ยนแปลงเราไปตลอดกาล ท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีอย่างรวดเร็วแต่ยากจะระบุ อุณหภูมิที่ค่อยๆ อบอุ่นขึ้นทุกช่วงลมหายใจ และสติสัมปชัญญะ ของผมที่ พร่าเบลอจากความง่วง และการแสร้งทำเป็นเมา พระอาทิตย์ใกล้จะขึ้นแล้วสินะ

8
เช้าวันหนึ่งหน้าห้องเช่าขนาดสี่เสื้อครึ่ง มีเสียงเคาะประตู ใช่เธอหรือเปล่า ไม่ ไม่มีทางเป็นไปได้ อย่างเธอจะมาหาผมที่นี่ได้ยังไง แถมในเวลาแบบนี้ด้วย แต่แล้วผมก็สะดุดนิ่งพร้อมทิ้งทุกอย่างและรีบผละไปเปิดประตูทันที

ถ้าเกิดเป็นเธอขึ้นมาจริงๆ 
ผมกลัวคนที่กำลังเดินตามเธอมาจากจากลิฟท์
SHARE

Comments

niji
4 months ago
ชอบๆ เขียนดีนะคะ อารมณ์คล้ายเฮียมูนิดหน่อย ตรงที่ทำอาหารเนี่ยแหละ
Reply
jrvoyage
4 months ago
ขอบคุณมากๆ ครับ ช่วงนี้อ่านของ มูราคามิ อยู่จริงๆ ><
niji
4 months ago
อ่านเล่มอะไรคะ แวะมาคุยได้นะ จริงๆ เราอ่านมูราคามิครบ(เท่าที่แปล) แต่ชอบบันทึกนกไขลานมากสุด