อยากชนะแค่วันนี้หรือ??
ไทยแลนด์ๆๆๆๆๆ ไทยแลนด์สู้ๆๆๆๆๆๆๆ... เสียงเชียร์ที่ดังกึกก้องในช่วงนี้ ทำให้ความหม่นหมอง หรือความเครียด ที่มาจากหลายปัจจัย หายไปหรือคลายไปได้บ้างจากหัวใจของคนไทย เนื่องจากในช่วงนี้ มี "คนเก่ง" ในวงการกีฬาไทย ที่ไปสร้างชื่อเสียงใน "เวทีโลก" มากมาย ซึ่งทำให้ดูเหมือนว่าช่วงนี้วงการกีฬาบ้านเราจะคึกคักเป็นพิเศษ ... นับว่าเป็นเรื่องที่น่าดีใจไม่น้อย เพราะที่ผ่านมานั้น เรามักจะมองว่า คนไทยมีจุดด้อยมากมาย ทั้งสรีระร่างกาย รวมไปถึงการทำงานเป็นทีม ... แต่ ปัจจุบัน หลายชนิดกีฬาที่ต้องเล่นเป็นทีม ซึ่งต้องอาศัยความร่วมมือร่วมใจ และความสามัคคี นั้น ได้สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศไทยอย่างมากมาย....
...กีฬาวอลเลย์บอล เป็นอีกหนึ่งชนิดกีฬาที่ "สาวๆจากประเทศไทย" สามารถสร้างชื่อเสียง และได้รับการยอมรับใน "เวทีโลก" เป็นอย่างมาก... ใครจะเชื่อว่า "สาวๆตัวเล็กๆกลุ่มหนึ่งจากประเทศไทย" จะสามารถกระโดดได้สูง ตบได้รุนแรง และตบเล่นทาง จนผู้เล่นจากฝั่งยุโรป หรือแม้กระทั่งผู้เล่นสูงใหญ่จากฝั่งอเมริกาใต้ ต้องปวดหัวกันเลยทีเดียว... ชัยชนะของพวกเธอ ได้สร้างรอยยิ้มและความสุขให้กับคนไทย แต่หากคนที่ติดตามการผจญภัยในเวทีระดับโลกของสาวๆกลุ่มนี้มาอย่างต่อเนื่อง จะเห็นได้ว่า "เส้นทางของพวกเธอ" ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบนัก...

...ในช่วง2-3ปีที่ผ่านมา "ทีมวอลเลย์บอลหญิงไทย" ได้อยู่ในช่วงของการผลัดเปลี่ยน จากผู้เล่น 6เซียน ในตำนาน ที่เรียกได้ว่าอยู่ในยุคที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในอาชีพ ... แต่ละคน เริ่มอายุมากขึ้น ดังนั้นการที่จะต้องหาผู้เล่นรุ่นใหม่ๆขึ้นมาทดแทนนั้น เป็นสิ่งที่สมาคมวอลเลย์บอลแห่งประเทศไทย จะต้องรีบดำเนินการให้ทันท่วงที
... แม้ว่า สมาคมฯ จะรีบดำเนินการเพียงใด แต่สิ่งหนึ่งที่เราต้องยอมรับก็คือ       "เราไม่มีการวางแผนระยะยาวมาก่อน"...
..วัฏจักรหรือวงจรของการทำงานต่างๆนั้น เมื่อใดก็ตามที่ขึ้นไปสู่จุดสูงสุดได้ หากไม่มีการพัฒนาหรือเปลี่ยนแปลงใดๆ หรือไม่มีการเตรียมการวางแผนล่วงหน้าไว้ก่อน ก็อาจจะกลายเป็นช่วงเวลาแห่งการตกต่ำได้ ในทันที....


... การวางแผนระยะยาว เพื่อหาผู้เล่นมาสืบต่อรุ่นพี่ ที่อาจจะใกล้เกษียณ หรืออาจจะมีอาการบาดเจ็บ จึงกลายเป็นสิ่งที่สมาคมฯคิดหนัก และต้องแบกรับความกดดัน เนื่องจากผู้เล่นที่จะขึ้นมานั้น ไม่ใช่เพียงแค่มีความสามารถ มีความมุ่งมั่น มีความขยันเพียงอย่างเดียว หากแต่ต้องสามารถที่จะแบกรับความกดดันจากชื่อเสียงและความสำเร็จ ที่รุ่นพี่เคยทำไว้ได้ดีให้ได้ด้วย...

...จากการติดตามการทำงานของสมาคมฯ สตาฟโค้ช ตลอดจนผู้เกี่ยวข้องกับทีมวอลเลย์บอลหญิงไทย จะเห็นได้ว่า สมาคมฯใช้วิธีการ "หยดน้ำลงหินทีละหยดๆ" โดยเริ่มจากการที่ดึงตัวผู้เล่น ที่มีความพร้อมในระดับหนึ่ง จากชุดเล็กไม่ว่าจะเป็นชุด 18ปี หรือ 23 ปี ขึ้นมา ร่วมทีมกับรุ่นพี่... โดยในช่วงปีแรกๆนั้น "ความพ่ายแพ้" หรือ "ความผิดพลาด" เป็นสิ่งที่น้องๆรุ่นใหม่เผชิญหน้ากับมันนับครั้งไม่ถ้วน ... 
แต่ทุกครั้ง ภาพของพี่ๆ รวมถึงสตาฟโค้ช ที่คอยปลอบประโลม และโอบอุ้มน้องๆ คอยสอน คอยชี้แนะ กลับเป็นภาพที่ทำให้เราได้มองเห็นถึง                         "ความหวังของทีมในวันข้างหน้า"...

... หากวันนี้ เรายังคงเอาแต่ "คนเก่งหรือรุ่นพี่" ลงเล่นตลอด ความหวังในการชนะอาจมีสูง หากแต่จะเป็นเพียงแค่การชนะเฉพาะในวันนี้หรือเปล่า?... 
... ขณะนี้ สิ่งที่เรามองเห็นในทีวี คือ การที่ผู้เล่นรุ่นพี่ ลงเล่นกับรุ่นน้อง และคอยบอก คอยสอน คอยประคองน้องๆ ให้เก่งยิ่งขึ้น... การที่คนเก่งหรือคนที่มีประสบการณ์ ได้ลงไปฝึกให้กับ คนที่ยังไม่เก่ง ให้พวกเขาได้ฝึกในสนามจริง สถานการณ์จริง ได้เจอแรงกดดันจริงๆ ... จะทำให้เขาแข็งแกร่ง และเก่งขึ้นได้ในอนาคต...
... หากสังเกต และมองทีมชุดนี้  "ด้วยใจ" เราจะเห็นเลยว่า ภาพของทีมชุดนี้ คือ ภาพความงดงาม ที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความเสียสละ ความอดทน และการให้โอกาสคน ซึ่งเป็นจุดเด่นของทีมที่มีทั้งรุ่นพี่ในตำนานและรุ่นน้องที่กำลังจะสร้างตำนาน... 

ไม่มีใครไม่เคยแพ้... ขณะเดียวกัน ก็ไม่มีใครที่จะชนะตลอดไป ... แต่สิ่งที่เหนือค่า กว่าการแพ้ และการชนะ ... คือ ความสวยงามและมิตรภาพของการทำงานร่วมกัน การทำงานเป็นทีม ที่ไม่มีคำว่า ฉันผิดหรือเธอผิด ฉันพลาดหรือเธอพลาด หากแต่เป็น "เราผิด เราพลาด เราชนะ เราสมหวัง ... เราร่วมกัน"...
... ถ้าอยากเรียนรู้กระบวนการทำงานเป็นทีม อย่างยั่งยืน.. ลองสังเกตทีมวอลเลย์บอลหญิงไทย ชุดนี้ แล้วเราจะรู้เลยว่า ยังมีอะไรน่าสนใจยิ่งไปกว่า... "ผลของการแพ้-ชนะ"




SHARE
Writer
PuiFai
writer
ฉันเป็นแค่คนชอบเล่าเรื่อง...

Comments