ทำไมความสัมพันธ์ถึงถูกทิ้งอย่างมักง่าย



         "เราต้องรับผิดชอบทุกๆความสัมพันธ์     ที่เราสร้างขึ้น"

หลายๆคน อาจจะคุ้นกับประโยคนี้จากเรื่อง Le petit prince หรือถ้าหากแปลเป็นชื่อไทยก็คือ "เจ้าชายน้อย" เป็นผลงานของนักเขียนชาวฝรั่งเศส Antoine de Saint-Exupéry




ประโยคข้างต้นมาจากฉากที่เจ้าชายน้อยได้พูดคุยกับสุนัขจิ้งจอก เรื่องการสร้างความสัมพันธ์ ได้ความว่าสุนัขจิ้งจอกไม่สามารถเล่นกับเจ้าชายได้ เพราะยังไม่ถูกทำให้เชื่อง พูดง่ายๆก็คือ การผูกมิตร หรือสร้างความผูกพันนั่นเอง


เมื่อเราคุ้นเคย เราก็ต้องการกันเเละกัน สุนัขจิ้งจอกคือสุนัขตัวเดียวของเจ้าชาย เเละเจ้าชายก็เป็นคนเดียวของสุนัขจิ้งจอก ต่างคนต่างเป็นหนึ่งเดียวของกันเเละกัน
 

เช่นเดียวกับมนุษย์ ที่ก่อนเราจะสร้างความผูกพันกับใครซักคน เราก็ต่างเป็นคนเเปลกหน้าของการเเละกันมาก่อน ไม่ได้มีความพิเศษต่อกัน

เเต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อเราเริ่มพูดคุย เริ่มสร้างความสัมพันธ์กับคนบางคน ได้ใช้เวลาร่วมกันเพียงช่วงระยะเวลาหนึ่ง สิ่งที่ตามมาคือความผูกพันที่เริ่มผูกทั้งสองไว้ด้วยกัน


แต่มันคงจะดูเหมือนนิยายรักมากเกินไปซักหน่อยหากพูดว่าต่างคนต่างผูกพัน บางครั้งมันก็ไม่ได้เกิดพร้อมๆกันเสมอไป หากเเต่คนใดคนหนึ่งรู้สึกมากกว่า เเละถูกตัดขาดจากวงโคจรของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย


จากเรื่องรักหวานซึ้งกลายเป็นเรื่องน่าเศร้า แรกเริ่มก็พูดคุยทำความรู้จักกันเหมือนคนอื่นๆทั่วไป ไม่นานก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนเเปลงบางอย่าง จู่ๆเราก็กลายเป็นคนอื่นกันไปเสียเเล้ว


ทุกๆอย่างมันดูเกิดขึ้นเเละจบลงอย่างง่ายๆ เหมือนตื่นมาตอนเช้ากินโจ๊กถ้วย ง่าย รวดเร็ว กินไม่กี่คำก็หมด เช่นเดียวกับความรักในปัจจุบัน มันดูเป็นความรักสำเร็จรูปเกินไปหน่อย


จะว่าไปมันก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก เเต่ดูจากภาพรวม ก็อาจจะพูดได้ว่ามันเป็นเช่นนั้นจริง ด้วยความที่เราติดต่อกันได้ง่ายเพียงเเค่ปลายนิ้วสัมผัส เท่านี้เราก็สามารถสร้างความผูกพันกับใครซักคนหนึ่งได้ง่ายๆ เเละบางครั้งก็จบลงอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน คนเราจึงละเลยการดูเเลความสัมพันธ์ ต่างคนต่างหาความสุขให้เเก่ตัวเอง โดยลืมนึกไปว่า สิ่งที่กำลังทำอยู่อาจจะไปทำร้ายอีกคนโดยที่เราไม่รู้ตัว



ก็จริงอยู่ที่เราก็ไม่ควรจะไปคาดหวังอะไรมากนัก ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงได้เสมอเช่นเดียวกับความรู้สึกของคน แต่ก่อนที่เราจะเดินเข้าไปในชีวิตใครซักคนหนึ่งหรือเปิดโอกาสให้ใครบางคนเข้ามา ให้เราเฝ้าถามใจตัวเอง ว่าเราพร้อมที่จะรับผิดชอบสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือเปล่า ไม่ใช่เพียงเเต่ว่าเข้าไปคุยเพียงเพื่อเเก้เหงาไปวันๆ พอเจอสิ่งที่ถูกใจมากกว่าก็จากไป 



แบบนี้จะดูใจร้ายเกินไปหรือเปล่า 
เราจะทิ้งให้อีกคนต้องอยู่กับความทรงจำเเละสิ่งที่เหลืออยู่อย่างเจ็บปวดโดยไม่รู้สึกอะไรเลยน่ะหรือ? 




หากเราเป็นฝ่ายที่เปลี่ยนใจไปซะเอง ก็ควรทบทวน ไตร่ตรองเเละคิดดูให้ดี ว่าเราไม่อยากไปต่อกับเขาเพราะเเค่ความรู้สึกเพียงชั่วคราวหรือเปล่า อย่าให้อะไรเพียงเเค่ชั่ววูบมาเป็นตัวตัดสินว่าเราอยากจะพบกับคนๆนี้ ที่ใช้เวลาร่วมกันมาตั้งนาน เรารู้สึกเช่นนั้นจริงๆหรือเปล่า


เเต่ถ้าหากพิจารณาดูเเล้ว ใจเราเปลี่ยนไปจริงๆ ก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ก็พูดได้ไม่เต็มปากนักหรอกว่าทุกความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นมันจะคงอยู่ตลอดกาล ทุกอย่างมีเวลาของมัน เกิดขึ้นเเละดับไป ไม่มีใครผิด เพียงเเค่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ขอให้ดูเเลกันให้สมกับสถานะที่เรามีให้กันก็ดีพอเเล้ว



เราไม่อยากให้เรื่องความสัมพันธ์มันเป็นเรื่องที่ฉาบฉวย ความรัก ความผูกพันมันสวยงาม หากมันไม่ใช่เเค่เรื่องสนุกชั่วคราว ยิ่งอายุเพิ่มมากขึ้น เราก็อยากที่จะหาความมั่นคงให้กับชีวิตเเละหัวใจ เเต่มันคงยากในยุคสมัยที่ทุกอย่างดูรวดเร็วเเละเข้าถึงง่ายเช่นนี้ หลายคนอาจจะคิดว่ามันไม่เกี่ยวกับยุคสมัย เเต่มันขึ้นอยู่กับตัวบุคคลมากกว่า ว่าเขาเลือกที่จะซื่อสัตย์และจริงใจได้มากเเค่ไหน


เราเคยถามเเม่นะ ว่าทำไมเเม่ถึงคบกับพ่อที่เป็นเเฟนคนเเรกเเละคนเดียวมาถึงปัจจุบัน ท่านบอกว่า "ก็เรามีคนของเราอยู่เเล้ว จะไปมองหาคนอื่นทำไม โอกาสที่จะนอกใจมันก็มีทุกสมัยแหละ เเต่เลือกที่จะไม่ทำมากกว่า เพราะเราก็มีเเฟนอยู่เเล้วนี่"


แต่หลายคนอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นด้วยซ้ำ ทุกอย่างมันเลยดูฉาบฉวยไปหมด จริงๆเราก็เป็นคนหนึ่งนะ ที่ล้มเหลวในด้านการรักษาใครซักคนหนึ่ง 


เเต่น่าเเปลก ที่เราพยายามจะรักษา เเต่ก็ไม่มีใครเลือกที่จะอยู่กับเราซักคน ได้เเต่ปลอบตัวเองว่า "เราทำดีที่สุดเเล้ว" เพื่อนก็บอกเหมือนกันว่า "มึงทำดีเเล้ว ช่างมันเถอะ"



สุดท้าย เราอยากให้ทุกคนดูแลคนที่เราสร้างความผูกพันด้วยให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะครอบครัว เพื่อน หรือคนรัก อยากให้ประคับประคองกันไปให้ดี คอยดูเเลเเละช่วยเหลือกัน อย่าพึ่งไปคิดว่าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดมากเกินไปจนกลายเป็นปล่อยปะละเลยใครบางคน


หากคนเราคิดเเบบนั้นกันหมด ก็คงไม่มีใครพยายามที่จะรักษามันจริงๆเลยซักคน ขอแค่ให้เราทำมันให้ดีที่สุด ผลสุดท้ายจะดีหรือจะเเย่ ให้เราบอกตัวเองว่าเราทำดีเเล้ว เรารับผิดชอบสิ่งที่มันเกิดขึ้นอย่างเต็มที่เเล้ว เเต่ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะไป ก็ไม่ควรโทษตัวเองหรือโทษใคร ถือซะว่าเขากำหนดให้เราเเละเขาเดินร่วมทางกันเพียงเเค่เท่านั้น :)






ด้วยรัก .
SHARE
Written in this book
writeandlife
Writer
m-petitefille
Survivor
1997 l Silpakorn นายไม่อ่านหนังสือ นายจะรู้อะไร เด็กสาวที่ใฝ่ฝันอยากมีหนังสือเป็นของตัวเอง

Comments

mystone
4 months ago
ผมชอบบทความของคุณครับ
Reply
m-petitefille
4 months ago
ขอบคุณค่ะ ☺
Foriel
4 months ago
ผมชอบบทความคุนมากๆเลยครับ เพราะอย่างที่คุนเขียนมา มันตรงกับชีวิตผมหมดเลย. 
Reply
m-petitefille
4 months ago
เชื่อว่าตรงกับหลายๆคนเลยค่ะ
ขอบคุณที่ชอบนะคะ :)
PMPIMPAKRAN153
4 months ago
ฉันชอบบทความของคุณมากเลย มันทำให้เมื่อได้อ่านแล้ว รู้สึกดีขึ้นได้เยอะเลย อย่างน้อยเราก็มีสติอยู่กับตัวเองได้อีกครั้ง ไม่ติดอยู่กับความทรงจำที่เราช่างจินตนาการของการเอง
Reply
Nightmare16
4 months ago
ชอบ
Reply
taiija
4 months ago
ชอบๆ ตรงกับเรื่องของเรามาก
Reply