เมืองที่มีความทรงจำฉายทับอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เพื่อนถามว่า ทริปโตเกียวครั้งล่าสุดที่ไปมา ชอบที่ไหนที่สุด?

คำตอบของผมกลับไม่ใช่ที่ใดเลยในโตเกียว แต่คือเมืองท่าทางตอนใต้ที่ต้องนั่งรถไฟออกไปเกือบชั่วโมง เมืองใกล้โตเกียวที่หลายคนอาจมองข้าม

เมืองที่ขอให้ได้แวะไปทุกครั้ง...โยโกฮาม่า

1

ความทรงจำของผมที่มีต่อโยโกฮาม่าคือ Akarenga หรือตึกแดง อาคารเก่าสีแดงอิฐที่ตั้งอยู่ริมอ่าวโตเกียว ชิงช้าสวรรค์ใน Yokohama Cosmo World ที่ไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของเมืองก็มองเห็น พิพิธภัณฑ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสุดครีเอท งาน Yokohama Oktoberfest ที่คึกคัก

และเขาคนนั้น

ตอนนี้เองที่ผมเพิ่งระลึกได้ว่า ต่อให้ผมจะเคยไปปีนต้นส้มที่คุมาโมโต้มาคนเดียว ปีนภูเขาที่นากาโน่มาคนเดียว เดินเหงาๆ รอบชิบูย่ามาคนเดียว

แต่ผมไม่เคยมาโยโกฮาม่าคนเดียวเลย

รถไฟมาแล้ว และได้เวลาที่จะกลับไปหาบ้านอีกครั้ง

บ้านที่มีเพื่อนให้กลับไปหา

2

ปกติผมเป็นคนไม่ค่อยชอบกลับไปเที่ยวที่ไหนซ้ำๆ เพราะถือคติตามประสานักท่องเที่ยวมือใหม่ว่าถ้ามีเวลาและเงินจำกัดจำเขี่ย ก็อยากเลือกไปเมืองใหม่ๆ หรือว่าที่ที่ยังไม่เคยไปเยือนมากกว่า ในการวางแผนเที่ยวทุกครั้ง ช้อยส์แรกๆ เลยเป็นการมองหาว่ามีสถานที่ไหนบ้างที่ยังไม่ได้ไป และอยากพาตัวเองออกไปเจอ

ถ้าจะมีเหตุผลให้ผมยอมกลับไปเยือนที่ไหนซ้ำอีกครั้ง ถ้าไม่เป็นเพราะชอบที่นั่นมากๆ ก็เพราะผมมีใครสักคนให้กลับไปหา

สำหรับโยโกฮาม่า...มันเป็นเหตุผลหลัง

ไม่ต้องมีบทสนทนาพิเศษ เป็นแค่การนั่งพูดคุยเรื่องราวสัพเพเหระในปีที่ผ่านมาก็พอ

ไม่ต้องมีมื้ออาหารพิเศษ เป็นแค่ร้านยากิโทริข้างทาง กับเบียร์เย็นๆ สักแก้วสองแก้วก็พอ

ไม่ต้องมีบรรยากาศพิเศษ เป็นแค่ลมเย็นๆ ที่พักมาทางอ่าวโตเกียวในเดือนตุลาคมก็พอ

3

ผมพบว่า ความพิเศษของการกลับไปเยือนสถานที่แห่งหนึ่งซ้ำๆ คือเรามักจะจดจำได้เองว่า เคยมีเหตุการณ์ใด ความทรงจำไหนเกิดขึ้นในมุมต่างๆ ที่เมืองนั้นบ้าง ความรู้สึกเหมือนเรากำลังเล่นเกมซ่อนหากับความทรงจำเก่าเก็บของตัวเองที่ถ้าบังเอิญเดินไปเจอ บังเอิญผ่านไปเห็น ภาพทรงจำเหล่านั้นก็จะป๊อบอัพขึ้นมาอัตโนมัติ

ลานหลังห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองโยโกฮาม่า ที่ที่เรานัดเจอกันหลังเวลาผ่านไปหนึ่งปี

รถบัสที่นั่งไปย่านมินาโตะมิไร

ร้านไอศกรีมที่เคยซื้อมานั่งกินด้วยกัน

เก้าอี้ตัวนั้นที่เราเอนหลังคุยกันยาวๆ

สะพานลอยที่เขาเคยพาเดินข้ามมา

ริมฟุตบาทใกล้สถานีรถไฟก่อนที่เราจะแยกย้ายออกเดินทาง

ยิ่งเดินไปเจอ ผมก็พบว่าสถานที่เหล่านี้ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่มันมีภาพที่เคยเกิดขึ้นปรากฏซ้อนทับขึ้นชัดเจนเสมอ บทสนทนาที่เคยมีร่วมกันทั้งหมดย้อนกลับมาหาจนล้นทะลัก จนผมลืมไปชั่วขณะว่าตอนนี้ผมอยู่ในเวลาปัจจุบัน ไม่ใช่ในอดีต และเริ่มไม่แน่ใจว่าควรจะมีความสุขดีหรือเปล่า

เพราะการกลับมาโยโกฮาม่าครั้งล่าสุดนี้ ไม่มีเพื่อนคนนั้น

4

อันที่จริง มันก็ไม่เคยมีอะไรพิเศษ

ผมอาจจะคิดไปเอง

ก็แค่ความทรงจำที่ฉายทับอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งที่เดินไป

ในโยโกฮาม่า
SHARE
Writer
phanuphan
ordinary guy
the boy who love the girl who leapt through time | 1992 | bangkok

Comments

darkshadowz
3 months ago
อยากไปโยโกฮาม่าเลยค่ะ
Reply