ความชอบที่เหมือนจะสมหวัง
มันเริ่มขึ้นจากการที่เราได้"แอบชอบ"ใครสักคนซึ่งการที่เราชอบใครสักคนนั้นเราก็อยากที่จะได้เขามาเป็นเจ้าของ อยากเป็นคนที่ดูแลเขาในอนาคตหรือวันข้างหน้าอยากเป็นคนสำคัญของเขาและแล้ววันนั้นจึงเกิดขึ้น

ซึ่งเราแอบชอบเขามาเกือบปีเราไม่รู้ว่าเขาชอบเรารึเปล่าและแล้ววันนั้นก็มาถึงวันที่เขาทักมาคุยกับเราเพราะเขาก็รู้สึกดีกับเรา วันแรกที่เขาทักมาคุยเรารู้สึกเขินมากแบบบอกไม่ถูก สั่นไปหมดทั้งตัว คุยกันมาสักพักหนึ่งเริ่มสนิทสนมกันคุยกันได้ถูกคอ ไปไหนมาไหนก็บอกเขารายงานเขา เขาก็ไปไหนมาไหนก็บอกเรา
ขอเราไปเที่ยวกับเพื่อน เที่ยวกับครอบครัว ซื้อของให้กัน คุยกันแบบนี้ทุกวัน ตอนเช้าตอนตื่นนอนเราก็บอกเขาคนแรก พอตอนนอนเราก็บอกเขาเป็นคนสุดท้ายของทุกคืน

เราสองคนมีนิสัยที่เหมือนกันคือเป็นคนแคร์ความรู้สึกคนอื่นมีความเข้าใจกันเรื่องของการดูแลเอาใจใส่ เราสองคนดูแลกันมาตลอดทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันสถานะตอนนั้นแค่คนคุย ซึ่งคำว่า"คนคุย"สถานะมันไม่แน่ไม่นอนไม่รู้ว่าเขาจะเปลี่ยนใจไปจากเราตอนไหน ถ้าวันไหนเราไม่ค่อยคุยกันเขาอาจจะเปลี่ยนใจไปจากเราก็ได้
และซึ่งวันนั้นมันก็เกิดขึ้น

มีช่วงหลังๆมานี้เราไม่มีเวลาให้เขาเลยเขาก็คงคิดว่าเราไม่อยากคุยจนวันหนึ่งเขาก็เดินออกไปจากชีวิตเรา คนที่เสียใจคือเราเพราะเรารักเขาแบบไม่เผื่อใจเอง บางทีความสัมพันธ์ที่เป็นได้แค่คนคุยอาจจะสมหวังบ้างเป็นบางคู่ บางคู่ก็เกือบจะคบกันแต่สุดท้ายก็ไม่ได้คบ

แต่สุดท้ายความสัมพันธ์ที่ดีมาตลอดก็กลับกลายเป็นว่าต้องจบลงด้วยสาเหตุที่บางคนก็ไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร สุดท้ายนี้ก็เอาใจช่วยคนที่อยู่ในสถานะที่เป็นแค่คนคุยว่า "ไม่ว่าจะสถานะไหนทำหน้าที่ของเราให้เต็มที่จะได้ไม่มาเสียใจทีหลัง"
ความชอบที่เหมือนจะไปได้ดีแต่ก็จบลงแบบไม่สวย
SHARE

Comments