เมื่อวาน - โอ๊ต ปราโมทย์
ในชีวิตนี้จะมีสักกี่คนที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน เขาก็ยังคงอยู่ในใจเราเสมอ และในชีวิตนี้จะมีอีกสักกี่เหตุการณ์ ที่ไม่ว่ายังไงเราก็ยังคงจำความรู้สึกในตอนนั้นได้ดี เหมือนพึ่งผ่านไปเมื่อวาน ..

2เดือนแรก

เหตุการณ์ที่ฉันได้เจอคนที่รักครั้งแรก หลังจากที่ฉันกลับจากไปทำงานที่ตจว. พอเลิกคลาสปุ๊ป เขาก็นั่งรถมารับทันที ตื่นเต้นมาก

23 มิถุนายน 2016

หลังจากที่ฉันกลับมาถึงกรุงเทพตอนตีสี่กว่าๆ ฉันก็ได้หอบกระเป๋าและร่างตัวเองไปยังหอเพื่อนใกล้ๆมหาลัยเพื่อรอเธอมารับ 

"ถึงแล้ว รอหน้าเซเว่นนะ ใส่ชุดนศ."

หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวที่กำลังเดินไปหาเธอ เหมือนกับว่าเหงื่อไหลทุกอณูขุมขน และในวินาทีที่ฉันได้พบเธอ ราวกับโลกหยุดหมุน ฉันโคตรเขินเธอเลยให้ตายเถอะ สั่นไปทั้งตัวแล้ว

"ขอบคุณนะที่มารับ อ่ะ.."

ฉันกล่าวคำแรกระหว่างเราไปอย่างงงๆ พร้อมทั้งยื่นกระเป๋าเดินทางมีล้อสีแปร๋นให้เธอแล้วรีบเดินหนีเธอโดยอัตโนมัติ

"หมั่นไส้จริง"

แขนอันบอบบางของฉันถูกเธอรั้งไว้แล้วดึงมากอดคอหลวมๆ ฉันเริ่มประหม่าเมื่อเธอเอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่อย่างนั้น มือหนาแต่อบอุ่นของเธอถูกส่งมาขยี้หัวฉันจนไม่เป็นทรง ด้วยความเคยชินฉันเลยตีมือเธอดังป๊าปไปหนึ่งที

เพี๊ยะ

"อะไรเล่า" 

"น่ารัก"

ระหว่างที่เรานั่งรอรถเมล์เพื่อไปสยามต่อก็มีแต่ความเงียบงัน ทว่าฉันกลับรู้สึกอุ่นใจเมื่อมีเธอเคียงข้างกัน

"มีผ้าเช็ดหน้ามั้ย"

"มี"

"หยิบมาดิ"

ฉันรับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆมาซับหน้าเธอเบาๆ ก่อนที่เธอจะเอาแต่จ้องฉันไปมากกว่านี้ ฉันก็รีบชิงพูดก่อนว่า

"เหงื่อออกไง เลยเช็ดให้เนี่ย"

จากนั้นไม่นานรถเมล์ที่รอก็มาถึง เธอเดินหิ้วกระเป๋าและขึ้นรถเมล์ตามหลังฉัน เมื่อได้ที่นั่งก็นั่งคุยนั่นนี่ไปเรื่อยจนฉันเริ่มง่วงนอนอีกรอบ ฉันเลยเนียนๆซบไหล่เธอเป็นครั้งแรก 

เธอไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มบางๆแล้วยกมือขึ้นลูบหัวฉันเบาๆก่อนจะเอามือรองหัวฉันไว้ตลอดการเดินทาง แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน แต่มันจะเป็นความประทับใจของฉันที่จะให้เธอเต็มสิบ

"สัญญาเลยจะเป็นแฟนที่ดี :) "


7เดือนต่อมา

เหตุการณ์ที่ถูกบอกเลิกโดยคนที่ฉันรักที่สุด ให้หลังวันวาเลนไทน์เพียงแค่วันเดียว ยังดีที่ไม่ใจร้ายบอกเลิกฉันในวันแห่งความรัก

14 กุมภาพันธ์ 2017

ไม่มีสักข้อความแจ้งเตือนจากเธอ
แฮปปี้วาเลนไทน์ในไอจีก็ไม่มีเลย
ขนาดการ์ดที่ทำให้ เธอยังกดแค่fav.
ประโยคบอกรักหลายบรรทัดไม่read

"นี่มันแปลก แปลกเกินไปแล้ว"

ฉันถอนหายใจแล้วคิดในแง่ดีสุดๆว่าเธอคงยุ่งๆ
ไม่รู้ว่าเป็นการปลอบใจตัวเองหรือหลอกตัวเอง
ในโซเชียลอื่น เธอตอบทุกคนได้ยกเว้นฉัน

"สัญญาณไม่ค่อยดีแล้วไงล่ะ"


ฉันแอบอู้เวลางานหนีไปนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
ความจริงแล้วฉันรู้ตัวแหละว่าฉันทำตัวไม่ดีมากๆ
อะไรที่เธอไม่ให้ทำฉันก็จะทำ คิดว่าเธอคงทนได้
แต่มันคงบั่นทอนจนสะสม .. พึ่งมารู้ตัวไง

"ต้นปีก็บอกเลิกกันมาแล้วนี่ ถ้าอึดอัดมากก็ไปสิ"

เป็นคำขอที่โคตรประชดประชัน เหมือนฟ้าจะบันดาลให้มันเป็นจริง โดยที่ไม่สนว่าฉันต้องการมันจริงๆรึเปล่า

15 กุมภาพันธ์ 2017

สัญญาณรอสายจากฝ่ายตรงข้ามทำเอาฉันลุ้นใจจดใจจ่อ ลมแรงๆบนดาดฟ้าที่พัดมาไม่ได้ช่วยให้ฉันเย็นลงเลยสักนิด ปลายสายกดรับก่อนจะกรอกเสียงเหวี่ยงๆใส่ว่า

"ฮัลโหล ไม่ว่าง ช่วยงานที่ตึกใต้คณะอยู่ แค่นี้ก่อนนะ"

ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยอะไรออกไป เธอก็กดวางสายแล้วทิ้งให้ฉันยืนอึ้งถือโทรศัพท์ค้างไว้อย่างนั้น ฉันกะพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตาที่กำลังจะไหล

"คงยุ่งจริงๆแหละมั้ง เหนื่อยๆงาน"

เสียงการแจ้งเตือนจากไลน์ดังขึ้นช่วงเกือบสี่ทุ่ม

"เธอ"

"ว่าไง"

"เลิกกันนะ"

ฉันจ้องมองช่องแชทของเธอด้วยความรู้สึกหน้าชา น้ำตาที่พยามเก็บมาตั้งแต่คืนวานไหลหยดแหมะลงหมอน มือที่กำโทรศัพท์อยู่สั่นทาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ

"โอเค"

ทั้งที่จริงก่อนหน้านั้นฉันคาดคั้นถามเธออีกไม่รู้กี่ร้อยกี่พันประโยค แต่คำตอบที่ได้มาแปลได้ว่าเธอแค่ไม่รักกันแล้วเท่านั้นนอกจากที่เราต่างเหนื่อย คือการเอาแต่ใจของฉันมันทำให้ความรู้สึกเธอค่อยๆลดจนหมดลง

"อย่าเพิ่งมีใครใหม่นะ ได้มั้ย?"

อย่างน้อยก็ช่วงนี้ไง เรายังทำใจไม่ได้เลย

"ได้ครับ"

ประโยคสุดท้ายถูกพิมพ์ส่งไป จากนั้นฉันก็กดออกจากแชทเธอ และไม่ได้เข้าไปดูมันอีกเลย ไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะอ่านมันมั้ย

"ดูแลตัวเองดีๆ เหมือนที่เราเคยดูแล"

ถ้าดูแลไม่ได้ก็กลับมาให้ดูแลซะสิ คิดถึง

6เดือนหลังจากนั้น

เดือนที่7ของปีถูกผลัดเปลี่ยนไปตามหน้ากระดาษปฏิทินรายเดือนบนผนัง วันเวลาบ่งบอกว่าฉันรักเธอมาหนึ่งปีกว่าๆแล้ว ซึ่งมันก็นานมากพอสำหรับใครคนนึง ..

26 กรกฏาคม 2017

On This Days ในเฟสบุ๊คแจ้งเตือนขึ้นมาทีไร ฉันเผลอคิดถึงเธอทุกที ทั้งๆที่มันก็ปีหนึ่งพอดิบพอดี แต่สำหรับฉันเหมือนพึ่งผ่านไปเมื่อวาน

บันทึกในแต่ละครั้งยังคอยย้ำเตือน
ไม่ต่างกับออนดิสเดย์ในแต่ละวัน

รอยยิ้มของเธอในรูปถ่าย
ซูชิเครปเค้กของที่เธอชอบ
ร้านขนมร้านโปรดของเรา
กุเดทามะที่เธอบอกน่ารัก
เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินที่เธอหวง
แววตาอ่อนโยนที่มองฉัน
มือที่อบอุ่นยามได้เกาะกุม
แก้มกลมๆที่เธอเคยหอม

ทุกๆอย่างไม่ได้ถูกเวลาชะล้างจนระเหิดหายไป แต่ราวกับว่ายิ่งนานมันยิ่งชัดเจนจนต่อให้ลบแค่ไหนก็คงลบไม่ออก หรือเป็นฉันเองที่ยังคงเก็บทุกอย่างเอาไว้กันแน่นะ

เรื่องราวของฉันกับเธอ ไม่ว่ามันจะดีหรือร้าย
ฉันยังคงจดจำทุกฉากทุกตอน แม้ว่าตอนนี้
ระหว่างเราจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป   

เรายังคงเป็นเพื่อนกันในเฟสบุ๊ค ในไลน์ ในไอจี อย่างน้อยฉันก็ดีใจที่จะได้รับรู้ความเป็นไปของเธอบ้าง แต่น่าเสียดายตรงที่เจอร้านอร่อยๆแล้วไม่สามารถแท็กเธอได้อีก จะชวนใครกินดีล่ะ อยากชวนเธอคนเดียวนี่นา ฮือ

"ที่นี่ถ้าเธอได้ไปต้องชอบมากแน่ๆเลย"

อืม.. เห็นที่ๆเธอชอบแล้วอดคิดถึงไม่ได้เลย
 
เหมือนกับว่าเธอยังคงไม่ไปไหน เธอยังคงอยู่ข้างๆกัน
แม้ว่าในชีวิตจริงมันอาจจะนานพอจนเธอลืมฉันได้แล้วก็ตาม แต่สำหรับฉันมันไม่เคยนานพอให้ลืมได้เลย

"ฉันแค่ไม่อยากลืมเธอเท่านั้นเอง"ไม่นานพอให้ลืมเสียที ไม่เคยรู้สึกเลยว่านาน   











SHARE
Writer
persepx
Writer
1995 | ทุกตัวอักษรมาจากความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้ | IHIL

Comments