โรคซึมเศร้า ตอนที่ 2 " ฝึกอยู่คนเดียวให้เก่ง และทำความรู้จักกับตัวเอง "
     สิ่งที่ผมได้เรียนรู้เมื่อตอนที่ผมเป็นมีอาการซึมเศร้า ผมต้องการใครซักคนมาอยู่ข้างๆ มาคอยอยู่เป็นเพื่อน อยากให้ใครบางคนมารับฟังปัญหาของผม ผมไม่ต้องไปไหนมาไหนคนเดียวเพราะผมมีคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่า แล้วถ้าเกิดบรรดาเพื่อนฝูงคนสนิท หรือครอบครัว ไม่มีเวลาให้เราหรือมีภารกิจที่สำคัญจะต้องไปทำและไม่สามารถมีเวลาให้กับผมได้ ผมจะทำยังไง 

    เมื่อเวลานั้นมาถึง ผมก็ได้แต่รู้สึกน้อยใจว่าทำไมกันนะ ทำไมเพื่อนถึงทิ้งเรา ทำไมเค้าไม่เข้าใจเราเลย แล้วถ้าเกิดเราฆ่าตัวตายไป พวกเค้าจะคิดมั๊ยว่าเพราะเค้าไม่ใส่ใจเรา ทำให้เราเครียดมากจึงคิดสั้น เวลานั้นผมรู้สึกแค้นใจเจ็บใจและน้อยใจมาก ทำให้ผมต้องจำใจอยู่คนเดียว และก็บอกกับตัวเองว่าจะไม่สนใจเพื่อนๆเหล่านั้นอีก แต่เมื่อเวลาผ่านไปผมก็มีความจำเป็นต้องอยู่คนเดียว ผมต้องหาหนทางทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือตัวเองให้ได้มากที่สุด ทำให้ตระหนักได้ว่า 

" เรานี่แหละที่คือเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเราเองที่ดีที่สุด " 

     เวลาไหนที่ผมรู้สึกเหงาผมก็จะหาหนังดู ผมมักจะได้แรงบันดาลใจมากจากตัวละครที่มีความเด็ดเดี่ยวในตัวเอง อยู่ได้ด้วยตัวเอง ไม่สนใจโลก ไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไงขอแค่เค้าได้ใช้ชีวิตอย่างที่เค้าต้องการ การอยู่คนเดียวตอนแรกมันอาจจะยาก แต่ผมก็พยายามอดทนฝึกฝนให้ตัวเองอยู่ให้ได้ ผมลองคิดดูว่าถ้าไม่มีพวกเค้าเหล่านั้น เพื่อนๆทุกคนถูกเอเลี่ยนลักพาตัวไปหรือถูกฆ่าตายไป ผมก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี ไม่มีวันที่ผมจะคอยแต่พึงพาคนอื่นได้ตลอดเวลา จนกระทั่งคิดได้ว่าบางทีที่เราอยากให้เพื่อนๆมารับฟังปัญหาเรา เค้าพร้อมที่จะฟังมั๊ย เค้ามีสิ่งสำคัญสำหรับชีวิตเค้าที่สำคัญกว่ารึป่าว เพื่อนผมบางคนจนมากต้องทำงานหาเลี้ยงชีพให้ได้หาค่าเรียนเองแถมยังต้องเลี้ยงดูแม่อีกด้วย บางคนก็ทำงานหนักโดนหัวหน้าด่าว่า เครียดมาก กลับมาเจอผมยังต้องมาฟังเรื่องเครียดๆอีก บางคนก็เครียดจากปัญหาส่วนตัวของตัวเองแล้วยังต้องมาดูแลผมมาฟังปัญหาของผมอีก ผมรู้สึกได้ว่าเหมือนเพื่อนๆทุกคนค่อยๆถอยห่างจากผมไปทีละก้าวทีละก้าว เพราะตัวผมเองที่ทำให้เค้าต้องถอย ผมกลายเป็นคนที่ไร้คุณภาพเพราะยืนหยัดด้วยตัวเองยังไม่ได้ แม่แต่แฟนก็ยังต้องทิ้งผมไปในวันที่ผมรู้สึกแย่อยู่แล้ว ใช่แล้วครับผมโดนทิ้งในวันที่ผมมีอาการซึมเศร้าอย่างหนัก 

     แล้วผมจะเล่าให้ฟังในเรื่องของ " การรับมือกับอาการอกหัก " ในตอนต่อไป แต่ในตอนนี้ผมอยากให้ทุกๆคนหยุดคิดว่าเรารู้จักตัวเองมากพอแล้วหรือยัง เคยคุยกับร่างกายของตัวเองมั๊ยว่ามันต้องการอะไร แล้วจิตใจของเราล่ะมันรู้สึกยังไง เคยทำความรู้จักกันอย่างแท้จริงแล้วยัง เพราะมัวแต่ตามหาเพื่อนหาคนอื่นไปทั่วแต่หลงลืมตัวเอง โลกนี้มีอะไรให้เราสนุกอีกเยอะด้วยตัวของตัวเอง เพราะฉะนั้น คุณไม่ต้องตามหาใครให้เหนื่อย  

" เมื่อคุณใช้ชีวิตด้วยตัวของคุณเองได้เหมือนกับภูเขาที่ตั้งตระหง่านทะยานสู่ท้องฟ้า วันหนึ่งความอุดมสมบูรณ์จะเกิดขึ้น ต้นไม้จะงอกจากหัวใจคุณสู่ภายนอก แล้วสิ่งมีชีวิตอื่นๆไม่ว่านะเป็นเหล่าบรรดาสัตว์นานาชนิด แมลงต่างๆ นกจากทั่วทุกสารทิศ จะเข้ามาหาภูเขาที่เด็ดเดี่ยวและแข็งแกร่งอย่างคุณเอง " 
      
       จงเปล่งประกายตัวเองด้วยตัวของตัวเองนะครับ ท่องไว้ เราทำได้ ไปทำกันเถอะ !!
SHARE

Comments

210118
2 years ago
✌️✌
Reply