รอ...
คุณเคยรอคอยใครสักคนกลับมาไหม?
การเฝ้ารอคอยคนที่รักกลับมานับเป็นสิ่งที่ทรมานที่สุดสำหรับหัวใจคนรอ ความเคยชินใกล้ชิดสนิทสนมดูแลซึ่งกันและกัน ในตอนนี้ทำได้เพียงเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจเพราะยังมีคนทางนู้นเฝ้ารอวันที่จะได้กลับบ้านมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา...

ในวันหยุดเทศกาลสงกรานต์ทุกคนต่างมีความสุขที่ได้กลับบ้านมาอยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา แต่สำหรับฉันกลับเศร้าใจเพราะรู้ว่าพ่อต้องย้ายที่ทำงานที่ต่างจังหวัดหลังจากเทศกาลจบลง ฉันได้แต่ตั้งคำถามว่าทำไมต้องเป็นพ่อของฉัน? เอาคนอื่นไปแทนไม่ได้เหรอ? เงินที่ใช้ทุกวันนี้มันก็พอสำหรับครอบครัวเราแล้วแต่ทำไมพ่อต้องไป? ฉันได้แต่ตั้งคำถามต่างๆนานาจนมันอึดอัดเต็มอยู่ภายในใจ จึงต้องเอ่ยถามพ่อว่า "ทำไมพ่อต้องไป"

พ่อตอบคำถามของฉันพร้อมเสียงสั่นๆกลับมาว่า "อยู่ทำงานที่นี้เงินทองที่พ่อหามามันก็พอกับค่าใช้จ่ายภายในบ้าน แต่ไปอยู่ที่นู้นเงินทองที่พ่อได้มาก็จะเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนเพราะตำแหน่งสูงขึ้น พ่อไม่ได้อยากไปแต่เพื่อพวกหนูเพื่อแม่เพื่อไม่ต้องให้พวกหนูลำบากเหมือนพ่อ พ่อเลยต้องไป" สิ้นเสียงคำตอบจากพ่อแล้วฉันก็นั่งเงียบอยู่ครู่นึงเพื่อทบทวนคำพูดของพ่อ พ่อเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้งว่า "พ่อไม่อยู่หนูต้องดูแลแม่กับน้องแทนพ่อ ตั้งใจเรียนและก็อย่าดื้อกับแม่นะ" ฉันพยักหน้ารับและตอบกลับไปว่า "หนูจะทำให้ดีที่สุด"

หลังจากที่พ่อย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดข้าวของภายในบ้านยังคงเหมือนเดิมโซฟายังตั้งไว้ที่เดิม โทรทัศน์ยังคงวางไว้บนชั้นตู้ไม้ แต่ส่วนที่หายไปคือของของพ่อที่ปกติแล้วจะวางไว้อยู่บนชั้น 2 ของบ้าน แม้สิ่งของบางส่วนจะหายไปพร้อมกับเจ้าของแต่สิ่งที่ยืนยันว่าใจพ่อยังอยู่กับเราคือ "รูปภาพของครอบครัว"










SHARE

Comments