โลกสีเทาๆ
ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่พอรู้ตัวมันก็สายไปที่จะกลับไปสู่โลกที่มีสีสัน 

ทุกอย่างในตัวเรา ความชอบในเสื้อผ้า หรือสิ่งของแทบไม่ค่อยมีสีสัน 
เปิดตู้เสื้อผ้ามา กว่า 70% เป็นสีขาว เทา และดำ
แม้กระทั่งของจุกจิก ก็ยังให้เป็นโทนนั้นๆให้มากที่สุด 

เหตุเพราะชอบ แมชกันง่าย ใส่แล้วดูผอม อะไรก็ว่าไป แต่บ่อยครั้งก็จะโดนพูดว่า ใส่อะไรที่เป็นสีๆบ้างเถอะ จะได้ดูสดใส ..

ทำไม่ได้อ่ะ เราตัดสินใจที่จะเลือกอะไรที่เป็นสีๆแทบไม่ได้ ถึงแม้เราจะชอบแค่ไหน เราก็ไม่เลือก

ในขณะเดียวกัน อารมย์ ความคิดและความรู้สึกก็เหมือนกลายๆเป็นเหมือนโทนสี 
ถ้าไม่แย่ ก็ขอให้ดีที่สุด .. ทำไมนะเหรอ?

เพราะสีดำเหมือนความทุกข์ และสีขาวเหมือนความสุด ถ้ามันอยู่ด้วยกัน มันเห็นได้ชัด 
แต่ถ้าวันไหนที่มีสีเทามาแทรก ตัวเราเองจะเลือกเป็นโทนสีดำ เพราะสีเทานั่นก็คือสีดำเจือจาง 
แต่ถ้าหากมีแค่เทากับขาว เราก็คงเลือกสีเทา.. เพราะรู้สึกว่า ยังไงๆก็ยังมีดำผสมอยู่ดี 

ก็คงเหมือนความคิด ที่มีทั้งบวกและลบ 
ถ้าไม่ลบก็อยากให้เป็นบวกแบบสุดๆ แต่เพราะมันมีสีเทา เราจึงโอนเอียงไปทางลบซะมากกว่า จนลืมไปว่า ในสีเทานั้น มันยังมีสีขาวปนๆอยู่ 


หลายๆครั้ง ที่เราอยู่ในโลกสีเทาๆ โดยพยายามหลีกเลี่ยงสีดำและสีขาวให้ได้มากที่สุด พยายามคิดว่า สีเทาก็คือสีเทาที่ไม่ใช่สีดำผสมสีขาวหรือสีขาวมาผสมสีดำ แต่ก็ทำไม่ได้ ทั้งที่ในความเป็นจริง ก็อาจมีสีอื่นๆ ที่ไม่ใช่ขาวและดำผสมกัน

แต่เพราะโลกของเรามีแค่ขาวและดำ เราจึงได้แต่อยู่ในโลกสีเทาๆ ที่เกิดจากสองสีนี้ผสมกันเท่านั้น

เรารักโลกสีเทา แต่เราก็เกลียดโลกสีเทานี้ไปพร้อมๆกัน 
SHARE
Writer
Feeldownwithme
Other
นี่คือเรื่องราวเศร้าๆหม่นๆ ของคนๆหนึ่ง

Comments