ถ้าคุณผิด จงยอมรับผิด
ภายในอีก 30 นาที ถ้าเขาไปไม่ทัน
เขาจะต้องตกเครื่องบิน
ดังนั้นเขาจึงรีบบึ่งรถ
ด้วยความเร็ว 100 ไมล์ต่อชั่วโมง
เพื่อไปให้ทัน

แต่! มันเกินกฎหมายกำหนด
และตำรวจจราจรก็
เหมือนมีเรดาร์ประจำตัว
จึงได้ขับไล่ตามเขาไปในทันที
พอไล่กวดเขาทันปุ๊บ

ชายคนดังกล่าวก็เปิดกระจกรถ
และกล่าวอย่างสุภาพ
"ขอโทษครับ คุณตำรวจ
ผมขับเร็ว 100 ไมล์ซึ่งผิดกฎ 
เพราะผมกำลังจะตกเครื่องครับ"

ตำรวจ"อ๋อ ไม่ครับๆๆ
ความเร็วของคุณแค่ 80 เองนะ
ผมตามมาเพื่อให้แน่ใจว่า
คุณยังโอเคอยู่ไหม?
เชิญไปต่อได้เลยครับ
ไม่งั้นเดี๋ยวไม่ทันเครื่องนะ"

บทเรียนสำคัญอีกบท
ที่ผมจำได้ไม่ลืม
จากหนังสือ
"ศิลปะแห่งการผูกมิตรและจูงใจคน/How to win friends and influence people"

บ่ายวันหนึ่งผมจอดรถข้างถนน
แต่วันนี่ผมรู้สึกว่าจะมีบางอย่าง
ผิดปกติเกิดขึ้นกับผม
อยู่ดีๆมีรถยนต์วิ่งๆ เอียงมาเรื่อยๆ
และสุดท้าย
เฮ้ย!! มาเบียดที่รถผมจนได้
ทั้งๆที่ถนนกว้างเกือบ 6 เลน!

รถผมมีรอยขีดข่วนนิดหน่อย
แต่คู่กรณี รอยยาวจากหัวถึงท้ายรถ

แต่กระนั้นคนขับไม่ยอมลงจากรถ
ผมจึงเดินตรงไปที่เขา
"พี่เป็นอะไรไหมครับ?
ถนนมันกว้างมากเลยนะ
พี่เบียดมาได้ยังไง?"

คนขับเป็นสุภาพสตรีพร้อมชุด
ในเครื่องแบบ
กำลังตัวสั่นและตกใจมาก

"ไม่เป็นไรคะๆ
น้องไม่เป็นอะไรใช้ไหม?
รอยขีดเดี๋ยวพี่ไปเครม
รถพี่มีประกันชั้น 1"
(แนะ...มาอวดประกันซะอีก)

แล้วก็ขับรถจากไปอย่างรวดเร็ว
ผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก
พอยอมได้ก็เลยปล่อยไป
ประเด็นสำคัญคือเบอร์ประกันภัย
ผมยังไม่รู้เลย!

และเช้ามืดในอีกหลายเดือนถัดมา
ตามปกติพนักงานโรงงาน
จะมีรถรับส่งเป็นจุดๆ

ผมก็ขับรถไปส่งแฟนที่จุดรอรถ
อาจจะเพราะตื่นก่อนไก่ขัน
หรือกาแฟที่อัดเข้าเส้นเลือด
ยังไม่ออกฤทธิ์

รถวิ่งไปเรื่อยๆและทันใดนั้นเอง
ว๊ากกก...ตึ้ม!!
รถผมไปจุ๊บท้ายรถคันข้างหน้า
แฟนผมตกใจมาก!
และคราวนี้ทุกเซลล์
ผมตื่นเต็มที่ 100%

ด้วยสัญชาตญาน
ผมจึงเปิดประตูออกไปดูผลงาน
และคู่กรณีก็ออกมาเช่นกัน
พร้อมแววตาทะมึงนิดหน่อย

พอสบตาปุ๊บ สองมือผมประกบ
พร้อมร้อยยิ้มตระหนก
"ผมขอโทษจริงๆ ครับพี่
ผมเบรกไม่ทันจริงๆครับ
พี่เป็นอะไรมากไหม?"

พี่แกตอบกลับมา
"อ๋อ...แค่นี้ไม่เป็นไรครับ
ทีหลังก็ระวังนิดนึงนะครับ"

กลับมาที่รถ
คนนั่งข้างๆอึ้งไปซักพัก
พร้อมกับคำถามว่า
"เอ็ดพูดอะไรกับเขา
ทำไมเขาถึงไม่เอาเรื่อง?"

พี่แกอาจจะตกใจ!
เพราะไม่เคยมีใครยกมือไหว้หรือเปล่า
หรืออาจจะอึ้งเพราะไม่เคยเหตุการณ์
ที่มีคนมายอมรับผิดต่อหน้า
แบบนี้มาก่อนจึงตั้งตัวไม่ทัน

ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน

แต่สิ่งนี้ทำให้เกิดบทเรียนสำคัญ
กับชีวิตหลายๆครั้ง
ธรรมชาติของคนคือต้องปกป้องตัวเอง
เราไม่ผิดแม้เราจะทำเองเต็มๆ
แต่คุณต้องไม่เอนตามสิ่งนั้น

ถ้าคุณผิดจงยอมรับผิดซะ
แล้วสายตาฝ่ายตรงข้าม
จะมองคุณต่างออกไป
และจริงๆแล้วเขาอาจจะรู้สึก
มันไม่ได้ร้ายแรงอะไรมากมายนัก
ถ้าคุณผิดจงยอมรับผิดซะ
แล้วสายตาฝ่ายตรงข้าม
จะมองคุณต่างออกไป
และจริงๆแล้วเขาอาจจะรู้สึก
มันไม่ได้ร้ายแรงอะไรมากมายนัก
และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่
สิ่งที่อ่านไว้ในอดีตกลับมาช่วยชีวิต!

มีใครเคยพบเจอเหตุการณ์แบบนี้
บ้างหรือเปล่าครับ? แล้วรับมือยังไง?
.
.
[Eddy]
SHARE
Written in this book
Bookstory
Writer
EddyTanaset
The worker story
ชีวิตง่ายๆที่คลั้งไคล้การอ่าน พอเวลาพ้นผ่านก็อยากแบ่งปัน

Comments

lphpp9l
2 years ago
เราคิดว่าการยอมรับผิดเป็นความกล้าหาญอย่างหนึ่งค่ะ
Reply
EddyTanaset
2 years ago
ขอบคุณครับและเห็นด้วยอย่างยิ่งครับ
lphpp9l
2 years ago
)^ω^)v