The other side.
สวัสดี:) เราไม่ได้เขียนบล็อคมานานมาก วันนี้เรื่องที่จะมาเล่า...มันไม่ได้สดใสเหมือนsummer แต่มันกลับหม่นหมองเหมือนตอนที่ฝนกำลังจะตกมากกว่า.

วันนี้เราไปcounselling กับ therapist เป็นครั้งที่3แล้ว ครั้งนี้...emotionsเราอาจจะไม่ได้รุนแรงเหมือนครั้งแรก หรือสดใสเหมือนครั้งที่2ที่ไป แต่มันกลับทำให้เราร้องไห้ เราแสดงความอ่อนแอ ความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้าในใจออกมา.

หัวใจเรามันหนักๆหน่วงๆ เรารู้สึกไม่มีเรี่ยวแรง ไม่อยากทำอะไร อยากนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ไม่อยากไปไหน ไม่อยากทำอะไร อยากนอนอยู่นิ่งๆ เราไม่รู้ว่าทุกวันนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ เรามีชีวิตไปเพื่ออะไร อยู่ไปทำไม อนาคตคืออะไร มันดูมืดไปหมด มันเหมือนอนาคตอยู่ห่างไกลเรามาก ไกลจนเรามองไม่เห็น ไกลจนแค่คิดถึงมัน เราก็เหนื่อยแล้ว เราก็ท้อแล้ว เราไม่อยากแม้ที่จะสู้เพื่อที่จะไปถึงมันในสักวันนึง มันดูไกลและมืดหม่นจนเราไม่สามารถเห็นมันได้เลยแม้แต่สักนิดเดียว

หลายๆครั้ง เราอยากหยุดทำทุกสิ่งทุกอย่าง อยากหยุดเดิน แล้วนอนโง่ๆอยู่บนเตียง ถ้าหายไปได้ก็คงจะดี แบบหายไปเลย ไม่ต้องอยู่ ไม่ต้องรู้สึก ไม่ต้องใช้ชีวิต ไม่ต้องทำอะไรแล้ว หายไปแบบถาวร ไม่อยากรู้สึกเหนื่อย เจ็บปวด สิ้นหวัง ไม่อยากรู้สึกแย่กับตัวเองหรืออะไรทั้งสิ้น

เราไม่อยากรู้สึกอะไรแล้ว



SHARE

Comments