รูปและความทรงจำที่เหลืออยู่
เราอาจจะบันทึกเรื่องราวเก็บไว้เป็นความทรงจำในรูปแบบของภาพเคลื่อนไหวบ้าง ภาพนิ่งบ้าง การเล่าเรื่องบ้าง และการเก็บไว้ในใจบ้าง

ภาพเคลื่อนไหวที่มีทั้งเสียงทั้งภาพย่อมบอกเรื่องราวได้ดีกว่าภาพนิ่งแน่นอน 
ภาพนิ่งเองก็ทำให้เรานึกถึงช่วงเวลาที่หยุดนิ่งในตอนนั้นได้เด่นชัดเหลือเกิน 
การเล่าเรื่องก็เหมือนกับการเอาทุกอย่างมาเรียงร้อยเป็นถ้อยคำต่างๆที่ทำให้เราหวนนึกถึงและยังตราตรึง 
การเก็บไว้ในใจแม้ว่ามันอาจจะเลือนรางไปตามกาลเวลา แต่เราก็สามารถพกพามันไปได้ทุกที่

ดีหน่อยที่เดี๋ยวนี้มีเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สามารถพกเอาทุกอย่างด้านบนไปพร้อมๆกับการเก็บไว้ใจได้ และเพราะความง่ายนั้นก็ทำให้เรื่องราวต่างๆที่พบเจอมันมากมาย จนจำเป็นที่ต้องเลือกช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งนั้นเก็บไว้จริงๆ 

ฉันมักจะเก็บรูป และมักจะเขียนเล่าเรื่องต่างๆที่เคยเกิดขึ้นลงในไดอารี่ เผื่อว่าสักวันหนึ่ง จะได้เปิดอ่านมัน หวนคิดถึงช่วงเวลานั้นๆ 

ในบรรดารูปทั้งหมดที่เก็บ ก็มีบางรูปที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เราก็ยังอยากเก็บมันไว้ จะรูปดีหรือรูปแย่แค่ไหนก็ยังอยากเก็บเอาไว้ เพราะมันคือความทรงจำที่เหลืออยู่ คือสิ่งที่เหลือที่บ่งบอกได้ว่า อะไรก็ตามท่ี่อยู่ในภาพนั้นคือความจริงในช่วงเวลานั้น 
ถึงแม้เราอาจจะลืมความรู้สึกในตอนนั้นแล้ว แต่การได้เห็นภาพๆนึงก็อาจทำให้เรานึกถึงช่วงเวลานั้นอีกครั้งหนึ่งก็ได้




แม้ใครจะบอกว่า มันก็แค่รูปๆหนึ่ง 
แต่บางทีรูปหนึ่งรูปอาจทำให้เกิดสิ่งดีๆ หรืออาจทำให้เกิดสิ่งแย่ๆตามมาก็ได้
มันอาจจะเป็นรูปที่มีค่าที่สุดหรืออาจไม่มีค่าอะไรเลยก็ได้
เราต่างเลือกเก็บรูปแทนความทรงจำที่ต่างกัน 
และเลือกที่จะทิ้งรูปต่างกันไป 

เมื่อเวลาผ่านไป เราจะเหลือรูปที่แทนความทรงจำเก่าๆอยู่อีกกี่ใบ.. 


SHARE
Writer
Feeldownwithme
Other
นี่คือเรื่องราวเศร้าๆหม่นๆ ของคนๆหนึ่ง

Comments