เช้านี้ขอเป็นฝุ่นละออง.
เช้านี้เราทำตัวเป็นฝุ่นละออง

จริงๆ หลายวันมานี้ก็เข้าสู่โหมดล่องลอย ตื่นมาในทุกเช้าชอบมีชุดความคิดเหมือนเด็กเกเรที่ชอบถามแม่ว่าไม่ไปโรงเรียนได้ไหม? ไม่ไปใช้ชีวิตเป็นตัวเองแบบปกติสักวันได้หรือเปล่า?

อยากออกไปจากตัวเองสักพัก พักจากการอยู่ในสภาพแวดล้อมนี้
อยากนั่งเฉยๆ ที่ริมทะเลสาบ มองคนเดินไปเดินมา ไม่คิดอะไร

แต่ดันเป็นคนคิดมากเป็นบ้า

เช้านี้เริ่มจากที่ตื่นสายเลยไม่ได้ออกจากบ้านตอนเช้า แล้วก็เรื่อยเลยไปถึงความรู้สึกเดิม 

วันนี้ไม่ไปได้ไหม?

ก็เลยออกจากบ้าน แต่ไม่ได้ไปไหน
ไปนั่งที่ริมทะเลสาบอย่างที่คิดจะทำ

มองคนเดินผ่าน 
ไม่ได้เป็นอะไรมาก ยังยิ้มได้อยู่ ยังมองเห็นเด็กน่าเอ็นดูแล้วหัวเราะกับตัวเอง

ไม่ได้ปลงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก การออกจากตัวเองมันไม่ง่ายนะ ทำตัวเหมือนฝุ่นละอองอิสระ แต่จริงๆ ก็เป็นแค่ใบไม้ที่โดดลงมาจากต้น แต่ไม่พ้นจะมองกลับขึ้นไปแล้วสงสัยว่าตัวเองควรจะไปช่วยใบอื่นสังเคราะห์แสงต่อหรือเปล่า?

เลยเดินไปตามทางที่นำไปสู่ยามเช้าแบบปกติ
ระหว่างทางนั้นก็เห็นสิ่งที่ปกติไม่เคยเห็น หรือเห็นแต่ไม่มีเวลาและอารมณ์จะเก็บมารู้สึก 

วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าใสไม่มีเมฆปกคลุม คาดว่าเป็นเพราะเมฆปุยเหล่านั้นพร้อมใจกันอพยพมาอยู่ในหัวเรากันเสียหมดแล้ว (หัวเราะ)

ทะเลสาบใส มองผ่านใบไม้ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำลงไปเห็นก้นสระ แล้วก็เห็นปลาคาร์ฟสีดำ สีทอง สีส้ม สีเงิน ว่ายวนเวียนผ่านกันไปมาไม่เร่งร้อน

เป็ดตัวอ้วนกลมเพราะขนหนาๆ กันน้ำ เคลื่อนตัวผ่านไป โดยเอาปากระไปตามผิวน้ำเพื่อดักกรองอาหารขณะที่ขาสีส้มเข้มตีไปมาถี่ๆ 

ใบพัดของเรือเป็ด หรือที่คนทั่วไปเรียกว่าเรือหงส์ปั่นน้ำแตกกระจาย และเคลื่อนผ่านเจ้าเป็ดตัวจริงๆ ไป พอเห็นเรือเป็ดกับเป็ดอยู่ใกล้ๆ กันก็คิดเล่นๆ ว่าการเคลื่อนที่คล้ายกันจริงๆ คนทำนี่ช่างคิดดี

มีใบไม้ใบหนึ่งตกลงมาแล้วโดนเสียบทะลุกับกิ่งไม้พอดี จนแกว่งไปแกว่งมาตามลมอยู่ตรงนั้น


ถนนถูกกั้นเพื่อบูรณะ มีคนสวนสองสามคนกำลังตัดเล็มพุ่มไม้ที่ทำหน้าที่เป็นรั้วให้กับบ้านหลังหนึ่ง 

มีพ่อลูกคู่หนึ่งกำลังลำเลียงอุปกรณ์เดินป่าจำพวกเต้นท์ออกมาจากท้ายรถกระบะมีหลังคาครอบกระโปรงที่ดูสมบุกสมบัน รอยยิ้มที่เด็กหญิงตัวน้อยมีให้คุณพ่อทำให้รู้สึกได้ว่าพวกเขาเพิ่งมีวันดีๆ ร่วมกันมา 

เดินผ่านคุณลุงเจ้าของบ้านหลังที่มีเถากุหลาบเลื้อยพัน เขากำลังเก็บเศษใบไม้จากท่อระบายน้ำส่วนรวมหน้าบ้านอยู่ ยิ้มกับภาพนั้นแล้วพูดอรุณสวัสดิ์ไปหนี่งที ขอบคุณรอยยิ้มที่มอบกลับมาให้ ถึงลุงคงจะไม่เข้าใจว่าไอ้เด็กนี่มาสวัสดีกันทำไม แต่ก็ยังตอบรับมา ทำให้เหมือนมีผีเสื้อในใจเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัว

เห็นไหม
เรดาห์รับเรื่องดีๆ ยังไม่พังสักหน่อย
ยังมีความสุขดีกับการล่องลอยไปมาบนโลกที่น่าอยู่ใบนี้
แค่ไม่รู้ว่าจะลอยไปไหนต่อดี หรือควรลอยต่อไปไหมด้วยซ้ำเท่านั้นเอง

มันเกิดขึ้นเพื่ออะไรเหรอ? ความรู้สึกแบบนี้น่ะ?
จริงๆ อาจจะแค่ขี้เกียจก็ได้นะ เลยกำลังหนีความจริงอยู่ อะไรแบบนั้น

อย่าเพิ่งถามเราเลย 
เพราะเราก็ยังไม่มีคำตอบให้ตัวเองเหมือนกัน

ดังนั้นตอนนี้ ขอแค่ล่องลอยต่อไปอีกสักพักนะ

หวังว่าแสงอาทิตย์ที่สาดลงมากระทบในเช้าดีดีเช้านี้ จะพอช่วยบอกอะไรได้บ้าง

คงเข้าใจ 
หรืออย่างน้อยก็คงเคยชิน
และอยู่กับความไม่เข้าใจนี้ได้
ในไม่ช้า...



SHARE
Written in this book
ฝุ่นละอองของความรู้สึก
ฝุ่นละอองของความรู้สึก นอนนิ่งลึกอยู่ในหัวใจ เหมือนจะมั่นคง... แต่กลับฟุ้งกระจายได้ง่ายง่าย เพียงแค่สัมผัสเบาเบา.
Writer
BlueBlackCat
แมวดำสีน้ำเงิน
A Black Cat in the Middle of Nowhere

Comments