- ขอทาน -
.
.
.


เมื่อตะวันเบียดตัวขึ้นจากขอบฟ้า
ชายชราค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาจากเตียงหลังเก่า
หลังงองุ้ม...เดินขยุ้ม...ทีละก้าว
สองมือปัดป่ายในม่านเงา คลำทางจนออกประตู



บ้าน...ก็เป็นแค่หลังคาสังกะสี
แผ่นไม้อัดถือเป็นวัสดุชั้นดีสุดเรียบหรู
มีโอ่งดินตั้งอยู่ข้างคู
แกก็เดินถูลู่...ไปตักน้ำล้างตา



กว่าจะเสร็จกิจวัตรประจำวัน
ดวงตะวันก็โผล่ขึ้นกลางฟ้า
มือเหี่ยวย่นลูบไล้บนใบหน้า
"...วันนี้หนา กูจะหาเงินจากไหนดี?



จะไปบนสะพานลอยที่เก่า
เมื่อวันเสาร์รายได้ก็น้อยเหลือเกินนี่..."
ตาแก่ยืนครุ่นคิดอย่างไว้ที
"...เอาวะวันนี้ กูจะหนี ไม่ยอมเป็นขอทาน!"



หลังฮึกเหิมปลุกปั้นกำลังใจ
แกก็เดินออกไปเยี่ยมเพื่อนบ้าน
"...หนูจ๊ะ หลานเอ้ย ตากำลังหางาน
มีอะไรให้ตาช่วยทำได้บ้าง แลกข้าวสักจานก็ยังดี"


'โถ่ตา...
แรงจะเดินยังต้องใช้ไม้พามา อย่าว่าโง้นงี้
หิวข้าวหรอ...เอ้านี่
หนูมีห้าสิบบาทพอดี เอาไปกินข้าวนะตา'



หัวใจหนุ่มวัยอายุขัยเหลือน้อย
ยิ่งรู้สึกถึงปมด้อยที่ได้เผชิญหน้า
"...กูไม่รับ ...กูไม่ใช่ขอทานนี่หว่า
ไม่มีก็ไม่มีสิวะ ...เก็บตังค์เอ็งไปเถอะว้า กูไม่เอา"



สองขาหนึ่งไม้เท้าก็ก้าวต่อไป
เจอใครที่ไหนก็ถามหางานกับเขา
'โถ่ตา ...โธ่ลุง... โอ้ยเอ้า
จะเอาอะไรเล่า กับข้าว...หรือว่าอะไร'


"กูไม่ได้มาขอทาน
กูมาของานเข้าใจไหม?"
'...จ้าลุง ฉันเข้าใจ
แต่สังขารลุงไม่ไหว...ฉันไม่อยากทำร้ายลุงเลย'


"โอ้ยว่ะ คนสมัยนี้
กูมาของกูดี ๆ เสือกสงสารกูเฉย
ทีตอนกูเป็นขอทาน สันดานพากันเฉยเมย
อย่างนั้นกูก็กลับไปทำอย่างเคยก็แล้วกัน"



ว่าแล้วก็ทรุดนั่งลงไป
วางกาละมังหนึ่งใบไว้ตรงนั้น
ไฟฮึกเหิมที่เพิ่งคลอดกลับมอดลงทันควัน
...เหลือแต่ชายชราคนปัจจุบัน...
...นั่งขอทานไปวัน ๆ...
...เหมือนทุกที...



.
.
.


SHARE
Writer
23rdHint
Storyteller
คนธรรมดา

Comments

nawtpal
2 years ago
format เจ๋งมาก ข้าน้อยขอคารวะหนึ่งจอก
Reply
23rdHint
2 years ago
เอ้า ชน!