คุณต้องการเลิกเป็นเพื่อนกับ...
     ปุ่มเลิกเป็นเพื่อนในเฟสบุ๊คเป็นสิ่งที่ฉันกดเวลารู้สึกไม่อยากสานสัมพันธ์ต่อกับใครคนนั้น หลายครั้งมันถูกกดด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง บางครั้งเป็นอารมณ์ชั่ววูบ และส่วนหนึ่งที่ฉันเลือกจะกดมันเพราะฉันไม่อยากเข้าไปส่องหน้าเฟสของเธอคนนั้นอีก ไม่อยากการต้องมารับรู้เรื่องราวความสัมพันธ์ครั้งใหม่ 
     จนกระทั่งเมื่อวาน วันที่ 2/08/60 ฉันถูกลบเพื่อนจากใครอีกคน
     ความสัมพันธ์ของเราค่อนข้างซับซ้อน เอาเป็นคำอธิบายสั้นๆแล้วกันว่า 
     'มันไม่ชัดเจน' 
     ใช่แล้ว ในใจลึกๆเราต่างรู้สึกชอบกันและกันแต่ก็ไม่พูดมันออกมา ส่วนหนึ่งที่ฉันไม่ยอมพูดเพราะเธอมีแฟนแล้ว ถึงแม้จะบอกฉันว่าเธอต้องคบเพราะเหตุผลบางอย่างและตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไร (ในตอนนั้นอะนะ) 
     "ฉันเชื่อเธอนะ และก็เชื่อสิ่งที่เห็นด้วย"
     สเตตัสหน้าเฟสเกือบทุกสเตตัส หรือจะรูปภาพสวีท มันค่อนข้างเป็นคำตอบให้ฉันโดยไม่ต้องทักไปถามใดๆ
     ความจริงเราคุยกันมาก่อนที่เธอจะไปตั้งคบกับใครเสียอีก แต่ด้วยความงี่เง่าของเราทำให้ต้องเทกันไปถึงสองครั้งกลายเป็นช่องทางให้เธอไปคยกับเขา ฉันจำได้ดีวินาทีนั้นมันค่อนข้างเสียความรู้สึก ฉันตัดสินใจกดลบและบล๊อคทันที 
     หลังจากนั้นฉันเดินหน้าต่อ ทำใจให้ลืมเธอไป มันก็แค่ช่วงเวลาเกือบๆสองเดือนเอง มันก็แค่สถานะคนคุย เวลาผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ฉันเริ่มทำใจได้ คิดว่าบล๊อคไปก็เท่านั้นเอาออกเถอะแล้วต่างคนต่างอยู่ไป 
     หลังจากนั้นสองสามวัน เธอปรากฏตัวอีกครั้งด้วยการมากดไลค์หน้าเฟส ฉันจึงไปไลค์กลับนึกสงสัยในใจ
     "เป็นไงบ้างหายไปเลย"
     ไม่นานเธอทักมา นั่นสร้างความแปลกให้ฉันไม่น้อยเลย ตลอดเวลาที่คุยกันมาฉันรู้สึกตลอดว่าเธอไม่ได้สนใจอะไรกันมากมายนัก จะกลายเป็นฉันที่เอาแต่พิมทักเธอไป ตามจี้เธอมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่วันนี้พึ่งมารู้ว่าเธอเองก็แอบมาส่องหน้าเฟสกัน (แต่ก็คิดแหละว่าคงไม่ใช่กับเราคนเดียว)
     "ก็สบายดีนะเหมือนเดิมๆแหละ"
     เรากลับมาคุยกันหลังจากนั้น เธอบอกฉันว่าที่ต้องตั้งคบคนนั้นเพราะอยากหนีแฟนเก่า พร้อมพูดขอโทษยังบอกอีกว่ารู้หรอกฉันไม่โอเค นาทีนั้นจะว่ารู้สึกสำคัญขึ้นมาแต่ก็ยังไงอยู่ เพราะตอนนี้ความรู้สึกฉันเองกลับไม่เหลือเท่าเดิมแล้ว
     เธอแอดเพื่อนฉันมาอีกครั้ง เรากลับมาคุยกันในสถานะคนคุย(ที่ไม่หวังว่ามันจะพัฒนาสถานะได้) อันนี้จากความรู้สึกฉันเอง 
     'เธอมีแฟนแล้วไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร มันทำให้ฉันเลิกคาดหวัง และแม้ว่าตอนนี้ยังไม่รู้สึกอะไรแต่ฉันเชื่อว่าวันข้างหน้าเธอต้องรู้สึกแน่ๆกับคนของเธอ' นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
     หลังจากนั้นเราคุยกันได้หลายๆเรื่องและเธอรู้สึกสบายใจเมื่อได้พูดกับฉัน ส่วนตัวฉันเองก็รู้สึกดีที่มีคนคุย มันก็สบายใจแหละแต่ในใจก็รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่
     เวลาผ่านไปเราคุยกันบ้างไม่คุยกันบ้าง บางทีก็หายไปเป็นวันหรือเกือบอาทิตย์ แต่ฉันเห็นเธอผ่านหน้าเฟสตลอด แน่นอนมันมีทุกอย่างที่หน้าเฟสของเธอ และบางอย่างที่เห็นมันทำให้ฉันเลือกจะนิ่งเฉย ไม่ทักเธอไปเสียดีกว่า
     กระทั่งวันหนึ่ง เธอทนไม่ไหวและเริ่มถามคำถามหนึ่งกับฉัน
     "ถามอะไรหน่อยสิ นี่คิดยังไงกับเค้าเหรอ"
     ความจริงมันมีคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้วถ้ามองจากเหตุผล แต่ในด้านความรู้สึกกลับเลือกที่จะไม่พูดออกไป ฉันกลับอยากมีเธอไว้แบบนี้มากกว่า
     "เค้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ความจริงถ้าเป็นคนอื่นคงเลิกคุยไปแล้วแหละ เพราะเค้าไม่ยุ่งกับคนที่มีแฟนแล้ว แต่ถ้าเทียบกับครั้งแรกที่เราคุยกันความรู้สึกเค้าก็ลดลงนะ เพราะก็ผ่านอะไรหลายอย่างมาเยอะอยู่"
     "อื้ม ขอบคุณน้า"
     "แล้วตัวละ รู้สึกยังไง อยากชัดเจนหรือเปล่าบอกได้นะ" 
     "เค้ารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับตัวนะ ไม่รู้ดิ่ให้เป็นเพื่อนเค้าก็ทำไม่ได้ แต่ให้มากกว่านี้มันก็ผิด เค้าก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน"
     หลังจากนั้นมันก็จบลงด้วยสถานะที่ไม่เข้าใจ
     แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายๆอย่างกลับเพิ่มมากขึ้น ฉันมักถามเธอถึงแฟนของเธอบ่อยๆ
     "อ่าวแฟนไปไหนแล้วละ อ่าวไม่คุยกับแฟนเหรอ"
     มันอาจดูน่ารำคานแต่ความจริงฉันพูดถึงเพื่อย้ำตัวเองไม่ให้รู้สึกมากไปกว่านี้ ถึงแม้ความรู้สึกมันจะลดลงกว่าครั้งแรก แต่หากปล่อยไว้ก็เป็นอันตรายหันกลับมาทำร้ายเราได้เช่นกัน
     เธอเองก็ดูไม่ค่อยพอใจนักที่พูดถึง
     จนเวลาล่วงเลยผ่านมานานมากขึ้น มากขึ้น สิ่งที่เธอพูดกับสิ่งที่ฉันเห็นเริ่มต่างกันมากเกินไป และฉันเองไม่ค่อยโอเคกับคำพูดที่ไม่จริงเท่าไหร่
     ถ้อยคำมากมาย รูปถ่าย ตรงหน้ากลับชัดเจนมากขึ้นๆไปอีก
     "ถ้าเธอและเขายังรักกันอยู่ขนาดนี้ ฉันเองก็ควรจะหยุดและถอยออกมาดีกว่า"
     สถานะมือที่สามไม่ใช่สิ่งที่ใครๆอยากเป็น โดยเฉพาะฉันคนที่เคยโดนแฟนเก่านอกใจมากก่อนและเคยเผลอทำพลาดไปเป็นมือที่สามสมัยมอ.ปลาย นั่นทำให้ฉันบอกกับตัวเองมาตลอดว่าจะต้องไม่พลาดทำแบบนั้นอีก
     ฉันตัดสินใจหยุด และตั้งสเตตัสชัดเจนว่าไม่อยากไปเป็นมือที่สามของใครนะทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ จากนั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่ในโลกของตัวเอง ไม่มีใครทักใครไป 
     นาทีนั้นฉันคิดว่าฉันทำได้ 
     ตลอดที่คุยกันฉันเซฟความรู้สึกตัวเองมาตลอด แต่ฉันคิดผิด ในเรื่องของความรู้สึกนั้นมันถลำลึกมาแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่มันมากพอให้ฉันรู้สึก คิดถึง ขึ้นมา
     ความคิดถึง เป็นอันตรายกว่าความเหงาเสียอีก
     ยามเราเหงา หาอะไรทำไปเรื่อยๆมันก็ดีขึ้นเอง แต่ความคิดถึงนี่สิ ไม่ว่าจะทำอะไรมันก็ยังคิดถึงคนคนนั้น
     ฉันรู้สึกคิดเธอขึ้นมา จนจุดหนึ่งทนไม่ไหวจึงแสดงออกจากสเตตัสหน้าเฟส ยอมรับนะว่าฉันไม่ควรทำ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ไม่เข้าใจตัวเลยว่าทำไม และมันก็ได้ผล
     เหมือนเธอจะรับรู้สิ่งที่ฉันต้องการสื่อแต่ก็แฝงไปด้วยความไม่เข้าใจว่าใครกันที่ฉันพูดถึง ในขณะที่ฉันเองก็ได้แต่เดาว่าคนที่เธอพูดถึงคือฉันผ่านหน้าเฟส
     เราเล่นเกมส์ทายใจผ่านสเตตัสหน้าเฟสบุ๊คกันสองวัน จะบอกว่าเป็นเหตุการณ์ที่ชวนมโน ชวนคิดกันไปเองก็ว่าได้
     "เพิ่มเพื่อน"
     จนกระทั่งฉันเปิดมาหน้าเฟสของตัวเองปกติ และเห็นเธอหายไปจากรายชื่อเพื่อนของฉัน ลางสังหรบางอย่างเกิดขึ้น ฉันกดเข้าไปหน้าเฟสของเธอทันทีและใช่เลย เธอลบฉันออกไปแล้ว จากปุ่มเพื่อนกลายเป็นปุ่มเพิ่มเพื่อนแทน
     ใจหายแปลกๆที่เธอเลือกจะลบกันทิ้งไป ทั้งๆที่เข้าใจมากตลอดว่ามันคงไม่เกิดขึ้นอีก อย่างน้อยเราก็ต่างคนต่างอยู่กันไป แอบคิดนะว่าอาจจะปีหนึ่งข้างหน้าเราอาจจะกลับมาคุยกันในสถานะเพื่อนได้เต็มปากแล้ว แต่วันนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นนี่สิ
     เมื่อลบเพื่อนไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่าวันข้างหน้าเราจะได้กลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีกไหม กาลเวลามันอาจทำให้ฉันหายไปจากเธอสักวัน และทำให้เธอหายไปจากฉันสักวัน 
  
ปุ่มลบเพื่อนมันมีอิทธิพลมากนะโดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน

แค่อยากบันทึกเรื่องราวเอาไว้ว่าครั้งหนึ่งเคยเกิดขึ้น

SHARE
Writer
Petcharat
Writer
ทุกๆครั้งที่คุณโตขึ้น ทุกๆอย่างจะเปลี่ยนไป

Comments