ทุกสิ่งเป็นภาพลวงตา
บ่ายวันนี้ ฉันล้มตัวนอนลงบนผ้าห่มสีขาวนุ่ม
พร้อมกับความคิดว่า "ฉันไม่ต้องการสิ่งใดอีก"
เพราะความรู้สึกที่ว่า โลกนี้ไม่มีอะไรจริงเลย
เหมือนทุกอย่างเป็นมายาที่เกิดจากน้ำมือมนุษย์
พอเห็นต้นตอแล้วจะให้ฉันเชื่อในมายาปรุงแต่งเหล่านั้นหรอกหรอ 
เหมือนเรากำลังอินกับหนัง ฉากสวยๆตอนพระอาทิตย์ตกดิน มีพระเอกนางเอกสองคนกำลังจูบกัน
ตัดภาพมาที่เอ็นเครดิตเผยเบื้องหลังการถ่ายทำ
ฉากหวานๆที่มีพระนางแค่สองคน กลายเป็นมีคนล้อมหน้าล้อมหลังพระนางเต็มไปหมด ทั้งช่างกล้อง ช่างแต่งหน้า ผู้กำกับ ดูวุ่นวาย ผิดกับบรรยากาศโรมานซ์เมื่อกี้เลย 

แต่ต่อให้ฉันรู้สึก "ไม่ต้องการสิ่งใดอีก"
ก็ทำได้แค่แปปเดียว
เพราะในฐานะที่เป็นมนุษย์สัตว์สังคม ฉันก็ยังต้องมี"บางส่วน"ที่ไหลไปตามสายธารแห่งกระแส ยุคสมัย  ก็พวกภาพมายาต่างๆนั่นล่ะนะ
และ"อีกส่วนที่ไม่เช่ื่อในสิ่งใดๆ" ฉันต้องเก็บเอาไว้กับตัวเอง ถึงแม้ส่วนนี้จะไม่ได้เป็นทั้งหมด
แต่ส่วนที่ไม่เชื่อนี้ ก็ช่วยดึงดันไม่ให้ส่วนที่ปฏิบัติตามมายาคติมากลืนกินฉันทั้งหมดทั้งตัว จนหลงคิดไปว่ามายานี้เป็นของจริง เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันคงโง่ที่โดนมนุษย์ด้วยกันหลอกจากเรื่องราวที่ถูกตกแต่งขึ้นมา ฮ่าๆ


SHARE
Writer
Violetgraper
Writer,Reader
I always sink into deep.

Comments