ผู้มาใหม่
.
.
.

หากเป็นในช่วงเวลากลางวันที่ฟ้าสว่างแจ้งและมีเสียงกิจกรรมของผู้คนอยู่รอบข้าง
ทุกอย่างมันคงจะง่ายกว่านี้


เสียงเคาะประตูห้องของเธอดังขึ้น
หญิงสาวซึ่งกำลังอ่านหนังสือนิยายเล่มโปรดอย่างเพลิดเพลินสะดุ้งสุดตัว
ด้วยเพราะนี่เป็นยามวิกาลสงัดของสุดสัปดาห์ที่มีวันหยุดยาวต่อเนื่องหลายวัน
และเธออาศัยอยู่ในหอพักแห่งนี้โดยปราศจากเพื่อนร่วมห้อง
ไม่สุงสิงกับห้องข้างเคียง
ตลอดจนไม่ได้มีนัดหมายกับใครในวันนี้


เธอเหลียวมองนาฬิกาเหนือหัวเตียง
เข็มสั้นและเข็มยาวหยุดนิ่งเหลื่อมล้ำกันเล็กน้อยที่เลข 1
ในขณะที่เข็มวินาทีเดินเป็นจังหวะ...ติ๊ก...ต่อก...ติ๊ก
ช้ากว่าหัวใจที่เต้นระรัวของเธอประมาณ 1 ใน 3 เสี้ยววิ


หญิงสาวค่อย ๆ วางหนังสือเล่มหนาราวสองร้อยหน้าลงบนเตียงนุ่ม
สองเท้าก้าวลงจากเตียงอย่างเชื่องช้า เพื่อไม่ให้เกิดเสียง
ประตูห้องของเธอไม่มีตาแมว
ไม่ได้เกี่ยวกับที่เธอไม่ได้เลี้ยงแมว และควรจะต้องหาแมวมาเลี้ยงสักตัวแต่อย่างใด
เธอพยายามนึกเรื่องขำขันในนาทีวิกฤติแม้มันจะแสนยาก
และข่มน้ำเสียงให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยปากถาม


"ใครคะ?"



...

ไม่มีเสียงตอบกลับ
นั่นทำให้คืนที่เงียบเช่นนี้ กลับเงียบยะเยือกจับขั้วหัวใจ
ความหนาวแผ่ขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงกระดูกสันหลัง
พื้นห้องซึ่งเย็นด้วยอุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศทำให้เธอรู้สึกเสมือนว่าตนเองยืนอยู่บนลานน้ำแข็งที่ขั้วโลก
ทั้งที่ก่อนหน้านี้อากาศกำลังดีราวกับอยู่ท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิในแถบซีกโลกตะวันตก


เธอยืนนิ่งอยู่ห่างจากประตูไม้อันเป็นปราการด่านเดียวที่กั้นระหว่างห้องเธอและทางเดินของหอพัก
มือขวาควานหาของแข็ง หนา และยาวที่อยู่ใกล้ที่สุดมาไว้ในมือ
สายตาก็พลันจ้องมองที่ลูกบิดอะลูมิเนียม
เธอยังไม่เอื้อมมือไปเปิดเสียทีเดียว
แต่กลับขานคำถามเดิมซ้ำอีกครั้ง


"ใครคะ?"



....

ยังคงไร้ซึ่งวี่แววการตอบกลับดังเก่า
เธอตัดสินใจคว้าลูกบิดของห้อง
เตรียมเปิดออกไปดูเสียให้จนแล้วจนรอดว่ามันอะไรกันแน่
ดวงตากลมโตลุกวาว
กัดฟันถือด้ามร่มในมือแน่นเตรียมง้างขึ้นเหนือศีรษะ




"ตัวเอง"



หญิงสาวชะงักอากัปกิริยาของตนเอง สะบัดหน้าหันไปหาต้นเสียงที่กลับกลายเป็นดังขึ้นจากทางด้านหลังของเธอ ที่ปลายเตียง!



"ฮัลโหล ๆ ตัวเองคุยกับใครอะ?"


"ฮะ...อะ...เปล่า"



เธอวางร่มอิงไว้หลังประตูที่เก่า เดินกลับมาหาโทรศัพท์ที่หน้าจอกำลังแสดงการใช้สาย ขึ้นเวลาร่วมสามชั่วโมงแล้ว



"ตะกี้เค้าเข้าไปเอาสายชาร์จจากห้องนอนแม่มา
ได้มาละ คุยกันต่อได้"



"ยังไม่นอนอีกหรอ?"



"อือ...ไปเคาะประตูตะกี้แม่ไม่เปิดเลยเข้าไปเอาเองเลย
ดูดิ ๆ เราคุยกันตั้งสามชั่วโมงแล้ว
ตัวเองเคยคุยโทรศัพท์กับใครนานขนาดนี้เปล่า?"




...



"โหล ๆ ตัวเอง..."



"เอ่อ.....
เรานึกว่านายวางไปตั้งแต่ตอนที่เราบอกขออ่านหนังสือก่อน..."



"ฮ่า ๆ ตัวเองอ่าตลกจัง
เค้าไม่วางหรอก
เค้าจะถือสายอย่างนี้จนกว่าจะหลับไปเลย เราจะได้เหมือนอยู่ด้วยกันไง"


...



"ฮัลโหล ๆ ตัวเอง"



.... ตี๊ด



.
.
.
SHARE
Writer
23rdHint
Storyteller
คนธรรมดา

Comments