Let me hold your hand  ให้ฉันได้จับมือคุณนะ

จริงๆ..

เธอเเละเขายังไม่ได้คบกันจริงๆจังๆซะทีเดียวหรอก เเต่ก็ต่างรู้กันดีว่าเรามีความรู้สึกดีๆต่อกัน


เธอยังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดีนะ วันที่พวกเขาจับมือกันครั้งเเรก สัมผัสที่อบอุ่นเเละอ่อนโยนถูกส่งผ่านให้กันเเละกัน


"โอ๋ๆไม่งอนนะ" เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอไปกุมไว้หลวมๆ เเต่เพียงเเค่ไม่กี่วินาทีก็ปล่อยออกจากกัน เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้เธออาจจะเขินตายเเน่ๆ

เขาเเละเธอไม่กล้าเอ่ยปากกันตรงๆว่าอยากทำอะไร ทุกครั้งที่เดินเเล้วหลังมือชนกัน ก็หยุดไว้เพียงเเค่นั้น ไม่มีใครพูดอะไร เเต่ต่างคนต่างรับรู้ความรู้สึกของกันเเละกัน


เเละมันก็เป็นเเบบนี้มาเรื่อยๆจนถึงวันนึง วันที่เขาเเละเธออยากสัมผัสความรู้สึกนั้นอีกครั้ง นิ้วชี้เล็กๆของเธอเผลอเข้าไปอยู่ตรงฝ่ามือของเขาอย่างไม่ตั้งใจ เเต่ก็ไม่ได้ดึงกลับ เขาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เเต่เพียงเเค่จับนิ้วเล็กๆของเธอไว้หลวมๆ


"ดูดิ เหมือนมือเด็กเลย"

"อะไรเล่า"


เธอเเกล้งงอนหลังจากที่เขาเเซว เเละดึงมือของตัวเองกลับ ก่อนจะเดินไปด้วยกันต่อ


"ฝนยังไม่หยุดอีกหรอเนี่ย" เธอบ่นพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเขา

"หนาวจัง มือเย็นเลย" เธอถูมือตัวเองไปมา


"ไหน" เขาเเบมือวางไว้บนหน้าขา เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆวางมือลงบนมือของเขาอย่างเเผ่วเบา


"เย็นจริงด้วย" เขาพูดก่อนจะใช้มืออีกข้างประกบบนหลังมือของเธออีกครั้ง เเละค้างไว้อยู่อย่างนั้น เหมือนความรู้สึกของทั้งสองมันรวมกันไว้ที่จุดนั้นทั้งหมด


เขาเลิกประกบมือเธอเมื่อเห็นว่าอุณภูมิในร่างกายสูงขึ้น เธอหายหนาวเเล้วก็จริง เเต่ก็อยากจับมือกันไว้อย่างนั้น มือทั้งสองสอดประสานไว้หลวมๆ ไม่ได้มีใครออกเเรงบีบ เเค่วางไว้นิ่งๆ

ไม่รู้ว่าฟ้าโกรธเคืองอะไรพวกเขานัก ฝนถึงตกลงมาไม่หยุด เขาเเละเธอจึงจำเป็นต้องเดินท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาปรอยๆ

เขาเเละเธอขยับเข้าหากันเรื่อยๆ ทีละเล็กทีละน้อย มือเล็กๆของเธอเเตะโดนฝ่ามือของเขา ก่อนมือจะถูกเหวี่ยงตามจังหวะที่ก้าวเดิน ทำให้มือนั้นไปอยู่ใต้ฝ่ามือของเขา มือของอีกฝ่ายก็ค่อยๆเอื้อมมาจับมือเธอไว้หลวมๆ เหมือนต่างคนต่างยังไม่กล้า


เธอยิ้มเบาๆอยู่ในใจ มันเป็นความรู้สึกดีๆที่มันเคยหายไปกลับมาเติมเต็มในหัวใจอีกครั้ง เขาทั้งสองเดินจับมือหลวมๆกันไปแบบนั้นเรื่อยๆ ตลอดทาง


"มือเล็กมาก ไม่กล้าจับแน่นเลย" เขาเอ่ย


"จับไปเถอะ กระดูกไม่หักหรอกน่า" เธอพูดขำๆเเล้วส่งยิ้มให้เขา เขาไม่ตอบอะไรเเละค่อยๆออกเเรงบีบให้เเน่นกว่าเดิม เช่นเดียวกับเธอที่ออกแรงจับมือเขาเช่นกัน


จริงๆเธอกะว่าจะนั่งรถเข้าบ้าน เเต่น่าเจ็บใจที่ดึกเเล้วรถดันไม่มีซักคัน เขาเลยอาสาเดินไปส่งเธอ เเละยื่นคำขาดว่าไม่มีทางที่จะให้เธอเดินกลับคนเดียวเเน่ๆ


เธอเเละเขาเดินจับมือกันไปเรื่อยๆจนถึงบ้านของเธอ ตลอดทางเธอแอบลอบมองมือที่กุมกันอยู่เป็นระยะๆ ไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าเขาจะเป็นคนที่เดินเข้ามาในชีวิตเธอจริงๆ มันเป็นความบังเอิญที่อยากจะเรียกชื่อให้มันโรเเมนติกว่า 'พรมลิขิต'


เธออยากจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่เธอจะต้องเตรียมตัวกลับไปยังรั้วมหาวิทยาลัยปีที่3 ซึ่งเป็นปีที่เรียกได้ว่าหนักที่สุด ทั้งยังต้องดูเเลความสัมพันธ์ครั้งนี้ให้ดีกว่าครั้งก่อนๆ





เธอไม่อยากให้รักครั้งนี้มันจบลงด้วยความผิดหวังอีกต่อไปแล้ว :)
SHARE
Writer
m-petitefille
Survivor
1997 l Silpakorn นายไม่อ่านหนังสือ นายจะรู้อะไร

Comments

Obliviate
3 years ago
อ่านแล้วใจเต้นแรง 😄
Reply
m-petitefille
3 years ago
ขอบคุณค่าา ดีใจที่อ่านเเล้วทำให้ใจเต้น :)
RottenRabbit
3 years ago
อ๋อยยย น่ารักจังฮับ
Reply
m-petitefille
3 years ago
แฮ่ ขอบคุณค่ะ><
02050117_
3 years ago
น่ารักจังเลยย คุณได้เจอคนที่ดีน่ะเนี้ยย😁
Reply
to
3 years ago
น่ารักคิดถึงเขาเลยอ่ะ
Reply
maybeihateyou
3 years ago
แงงงงงง
ใจเต้นแรงมาก รักก <3
Reply