รู้ไหมว่าถ้าคิดก่อนพูดจะทำให้พูดไม่ออก
ทำยังไงดีล่ะทีนี้?

ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้เลย

ถึงแม้ว่าจะเคยชิมเค้าลางของความมืดมิดมาบ้าง

แต่ก็ไม่เคยดำดิ่งลงลึกขนาดนี้

ฉันกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเป็นอะไรไป

ในขณะเดียวกันก็กลัวว่าตัวจะคิดไปเอง

แต่ที่กลัวที่สุดคือการไม่เป็นไร

เพราะว่าฉันเป็น เป็นจนอยากจะกรีดร้องออกมา

กรีดร้องออกมาท่ามกลางฝูงชน

ขยาดเหลือเกินเสียงผู้คน

เลิกพูดกันเสียที

เลิกพูดในสิ่งที่ฉันทำไม่ได้
น่าสมเพช!
เสียงภายใต้จิตสำนึกตะโกนออกมา

"เออ กูมันน่าสมเพช!"

อยากตอบให้ได้อย่างนี้เสียจริง

รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองมันน่าสมเพช แต่ก็ยังไม่อยากจะยอมรับ

ไม่ยอมรับเสียงของคนรอบข้าง

หรือแม้กระทั้งเสียงของตัวเอง

เข้าใจทั้งหมด

แต่ก็อยากจะปฏิเสธ

ปฏิเสธทุกอย่างที่ขวางหน้าเพียงเพื่อจะได้มีจุดยืนเป็นของตัวเอง

โง่เง่านัก!

เสียงเล็กๆตอบกลับมาว่า

"เออ กูโง่เง่าเอง"

"เออ กูโง่เง่าเอง"



SHARE

Comments