เหนื่อย (แล้วหว่ะ)
เคยบ้างไหมที่รู้สึกเหนื่อยล้ากับการรอคอยที่ดูเหมือนจะไม่มีวันจบสิ้น หลายๆครั้งเราอยากที่จะมีพลังวิเศษเลื่อนเวลาไปข้างหน้าได้ตามใจ เพื่อที่จะไม่ต้องมาทรมานกับการนั่งนับเวลา รอคำตอบที่แน่นอนจากเขาคนนั้น

แต่ความรักมันไม่ควรจะเป็นเรื่องการฝืนบังคับจิตใจกันสินะ แม้บางครั้งจะรู้สึกทรมานแทบตายกับความอ้ำๆอึ้งๆของอีกฝ่าย เราเองก็ทำได้แค่กล้ำกลืนอดทนต่อไป อยู่กับความไม่แน่นอนไปเรื่อยๆ

จะว่าไปความสัมพันธ์นี้ก็ช่างดูเส็งเคร็งจัง เพราะความรู้สึกไม่เต็มร้อยของอีกฝ่าย มันทำให้เราไม่กล้าจะวางแผนอนาคตอะไรร่วมกัน กลับกลายเป็นว่ามันฝืนทำให้เราเป็นคนหลายใจ ต้องคุยกับคนอื่นไปเรื่อยๆโดยปริยาย เพราะไม่อยากจะมาเสี่ยงให้ตัวเองช้ำใจจากความรักครึ่งๆกลางๆกับคนที่ไม่ใช่

เราคิดว่ามันดีกว่าถ้าเราจะคุยกับคนอื่นๆไปพร้อมๆกัน หากเขาคนนั้นไม่เต็มใจที่จะทำให้เรารู้สึกมั่นใจ เราคิดว่ามันไม่แฟร์เลย ถ้าเราจะต้องมาผูกมัดตัวเองกับคนห่วยแตกคนหนึ่ง เพื่อความหวังลมๆแล้งๆว่าสักวันหนึ่งเขาจะกลายมาเป็นคนที่ใช่ มันทำให้เราเสียเวลา ความรู้สึกอะไรต่างๆมากมาย

หากจะอธิบายให้เห็นภาพ การพูดคุยของเราสองคนก็จะออกมาเป็นลักษณะที่ว่าต่างฝ่ายต่างก็มีความรู้สึก ความคิดเห็นที่แตกต่างกันไป คำว่าผูกมัดของเขาอาจจะหมายถึงเพียงแค่ การที่คนสองคนมีความรู้สึกดีด้วยกัน และได้อยู่ร่วมกันโดยไม่ต้องมีคำว่าแฟน สามีหรืออะไร็ได้ แต่สำหรับเรา มันคือคำมั่นสัญญาว่าเราจะมีกันและกันไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร และแน่นอนว่า labels มันสำคัญกับเรามาก ถ้าจะเป็นได้มากสุดแค่แฟน ก็หยุดกันแค่แฟนนี่แหละ จะให้ไปต่อเราก็หมดเรี่ยวแรงแล้ว
SHARE
Writer
Merideth_Roma
Writer, dreamer
a restless nomad in a journey called "life"...

Comments