ความรักบนเส้นขนาน
ฉันมองออกไปริมทะเลจากระเบียงที่นั่งอยู่ ลมเบาๆปลิวมาปัดผมเข้าใบหน้า ฉันเอามือปัดมันออกไป พร้อมกับจิบคอกเทลโมฮิโต รสชาติหวานปนขมจากแอลกอฮอล์ ในขณะนั้นเวลาเหมือนจะหยุดเดิน เมื่อฉันดี่มด่ำกับบรรยากาศพร้อมกับคู่เดทหนุ่มหล่อที่ทำให้ฉันมีเสียงหัวเราะ มีความสุขและลืมความกังวลต่างๆนานา แม้ฉันจะรู้ดีว่าในอีกไม่นานเราทั้งสองจะต้องจากกันในอีกไม่ช้า แต่ความสุขก็มักจะทำให้คนลืมเรื่องกาลเวลาอยู่เสมอ พอหันกลับมาดูอีกที ก็พบว่าช่วงเวลานั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว

หลักจากอาหารค่ำแสนโรแมนติก เราก็เดินไปยังริมหาดเพื่อคอยมองพระอาทิตย์ตกด้วยกัน ยังไรก็ตามฉันเพิ่งจะรู้จักเขาได้ไม่นานเอง แต่ฉันกลับรู้สึกอบอุ่นยังไงไม่ถูก เราคุยกันได้หลายเรื่อง หรือเรียกง่ายๆว่า “สารเคมีมันตรงกัน” ฉันเองรับรู้ได้ว่าเราทั้งสองเข้ากันได้มากกว่า “เพื่อน” แต่จะมากกว่านั้นอีกแค่ไหน ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ เวลาเท่านั้นที่จะให้คำตอบ

เมื่อฉันทอดสายตาไปที่เนินเขา ฉันเห็นบ้านหลายหลังเรียงรายกันอยู่รับกับแสงพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน เสียงคลื่นกระทบฝั่ง และสายลมเย็นที่พัดมาเป็นระลอกๆ ณ วินานทีนั้นฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วซินะว่าที่ฉันกำลังมีความสุขอยู่นั้นเป็นเพราะคนข้างๆ หรือวิวสวยๆกันแน่ อีกไม่ช้าฉันคงจะได้รู้เองแหละ เมื่อเราทั้งสองต่างก็ต้องจากกันไปตามเส้นทางของตนเอง

เมื่อพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว เราก็กล่าวคำร่ำลา ก็ได้แต่หวังว่าเส้นขนานสองเส้นนี้จะมาบรรจบกัน ทำให้เราได้พบกันอีก ก่อนที่ความทรงจำอันแสนหวาน จะกลายเป็นเพียงภาพขาวดำที่ย่อมจะเลือนลางไปตามกาลเวลา
SHARE
Writer
Merideth_Roma
Writer, dreamer
a restless nomad in a journey called "life"...

Comments