"โบลิเวีย" ประเทศลึกลับในทวีปอเมริกาใต้ Part 1
Being an exchange student in Bolivia.
     มีคนไทยน้อยคนนักที่จะรู้จักประเทศที่ไกลแสนไกลนี้..
     เราได้มีโอกาสไปแลกเปลี่ยนที่ประเทศโบลิเวียเป็นเวลาเกือบ1ปี ได้เรียนรู้การใช้ชีวิต ภาษา วัฒนธรรมและเป็นอยู่ของคนที่นั่น ตอนแรกเราไม่รู้จักเกี่ยวกับประเทศนี้เลยจนวันนึงได้รับโทรศัพท์จากทางโครงการ "น้องได้ไปประเทศโบลิเวียนะคะ" ความรู้สึกแรกคือ โบลิเวีย? อยู่ตรงไหน? หลังจากนั้นก็ได้เสิร์จหาข้อมูล..
     -When the journey begins 
    วันเดินทาง.. มีผู้ร่วมผจญภัยไปด้วยอีก3คน สี่ชีวิตที่ต้องเดินทางข้ามมหาสมุทรไปยังที่ที่ไม่คุ้นเคย 42 ชั่วโมงกับการเดินทางไปสู่เมือง La Paz เป็นเมืองที่มีอากาศหนาวมากกับประเทศไทยที่อากาศร้อนตลอดปีเมื่อไปถึงปัญหาแรกคือการหายใจเพราะเมืองนี้ตั้งอยู่ในความสูง 3,640 เมตรจากระดับน้ำทะเล แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาหลักเมื่อเทียบกับปัญหาที่ต้องเจอในอีก10 เดือนข้างหน้า..
   ประชากรส่วนใหญ่มักแต่งตัวพื้นเมือง เทียบกับประเทศไทยแล้วประเทศนี้ยังเจริญไม่มากนัก
    -Time to see host family 
   ละแล้วก็ถึงเวลาที่ทุกคนต้องแยกย้ายไปเมืองของตัวเองเพื่อพบกับครอบครัวอุปถัมภ์ ตอนนั้นตื่นเต้นมากเพราะภาษาก็ยังไม่ได้อีกอย่างต้องไปเจอกับคนแปลกหน้าที่เราต้องไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยเกือบปี ตอนเจอโฮสต์ครั้งแรกพวกเค้าต้อนรับเราดีมากตรงที่ภาษาที่ต้องพัฒนากันต่อไป ตอนนั้นถึงกับต้องใช้ Google Translate ในการสื่อสารและกำหนดข้อตกลงในการอยู่อาศัยในบ้านตอนนั้นใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง (แต่ topic มีอยู่ไม่กี่เรื่อง) 
  ครอบครัวที่นั่นจะต่างกับครอบครัวที่ก็คือคนที่นั่นจะแสดงความรักกันอย่างเปิดเผยอย่างเช่นพ่อแม่จะบอกรักลูกเสมอชมลูกตัวเองว่าสวยว่าเก่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เด็กความมั่นใจในการใช้ชีวิตมากขึ้นซึ่งต่างจากคนไทยที่ไม่ค่อยแสดงความรักน้อยนักที่ลูกจะบอกรัก หรือแม้กระทั่งการให้กำลังใจ และที่นี่มันจำเป็นมากที่ทุกๆคนจะต้องขออนุญาตผู้ปกครองในการไปเที่ยวกับเพื่อนหรือการออกไปข้างนอกไม่ใช่ว่าอยากออกก็ออกได้ ถ้าเราบอกก่อนว่าเราจะไปไหนกับใครเค้าก็จะไม่ห้ามเรา แต่ต้องมีเหตุผลเสมอ
  พ่อแม่ที่นั่นส่วนมาก(แทบทุกบ้าน) จะมีการจัดงานวันเกิดให้ลูกของตัวเองแบบจริงจังมากแม้แต่ลูกที่อายุครบสองเดือนหรือหนึ่งปีเขาก็จะชวนเพื่อนบ้านชวนเพื่อนสมัยเด็กเด็กมางานวันเกิด เพราะเค้าเชื่อว่าการสร้างความทรงจำในวัยเด็ก เป็นเรื่องสำคัญ เพราะครั้งหนึ่งเราเป็นเด็กได้แค่ครั้งเดียวและเมื่อเราโตขึ้นเราจะได้กลับมาคิดถึงความทรงจำในวัยเด็กว่าครั้งหนึ่งเราเคยมีความทรงจำที่ดีแบบนี้นะ นั่นเป็นเรื่องนี่เราชอบมากๆเลย ได้เห็นแบบนี้แล้วรู้สึกว่าเด็กพวกนั้นโชคดีมากๆ :)
  -School
   วันแรกที่ได้ไปโรงเรียนตอนก้าวเข้าไปในโรงเรียนทุกคนในโรงเรียนเดินเข้ามาทำความรู้จักเยอะมาก รู้สึกตัวเอง special ขึ้นมาเลย ฮ่าฮ่าๆแต่พออาทิตย์ต่อมาก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทุกอย่างดำเนินต่อไปเป็นปกติการเรียนที่นั่นเมื่อเทียบกับประเทศไทยแล้วเคร่งเครียดมากกว่าเด็กชั้นปีสุดท้ายไม่ค่อยมีใครเตรียมตัวกับการสอบเข้ามหาลัยมากนัก พวกเค้า การใช้ชีวิตชั้นปีสุดท้ายในโรงเรียนให้คุ้มที่สุดมากกว่า
   -Party
    สำหรับประเทศนี้ปาร์ตี้ถือเป็นเรื่องปกติมากๆอาจนับว่าเป็นมารยาททางสังคมเลยก็ว่าได้ปาร์ตี้สำหรับประเทศนี้ ไม่ใช่การไปผับเพื่อไปเต้นไปดื่มอะไรทำนองนั้น แต่เป็นการพบปะสังคม ที่นั่นจะมีปาร์ตี้วันเกิดครบรอบ 15 ปีของเด็กผู้หญิง จะมีการจัดงานใหญ่มากในการเชิญคนในโรงเรียนทุกคน คนที่เคยคุยหรือคนที่เคยรู้จักทุกคน และทุกคนต้องแต่งตัวเป็นอย่างทางการผู้หญิงใส่เดรสผู้ชายใส่สูท ทำผมแต่งหน้า เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าของวันเกิด 
 .. stay tuned 
 .. มีต่อ
  
   

SHARE
Writer
cielorosado
Writer
I love the color of the sky, also the light of the stars.

Comments