เหตุผล
มึงต้องบอกเพื่อน ว่าน้องไม่ให้ใจเราเท่าเมื่อก่อน
เป็นประโยคที่เพื่อนผมตอกกลับมา
หลังจากที่ได้ฟังผมเล่าเรื่องทุกอย่างออกไป
ผมใช้ระยะเวลานานในการเก็บเรื่องทุกอย่างไว้คนเดียว แต่ระยะเวลาที่เล่าช่างแสนสั้น
เพื่อนในกลุ่มนั่งฟังอย่างใจเย็น รับฟัง และเข้าใจ

ผมมีเหตุผลที่ไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น 
ที่ผมรับรู้มา ..
มันทั้งเศร้า ผิดหวัง และปลงใจ
เหตุผลของผมมีหลากหลาย มากมายเต็มไปหมด
บ้างไม่อยากให้รุ่นน้องเหนื่อย
บ้างไม่อยากให้เพื่อนเฟล



เพราะเคยเล่า .

ครั้งแรกที่ขลุกอยู่กับน้อง สนิทกับน้อง
ภูมิใจน้องๆ สาขาตัวเองตลอด
เวลาน้องมีปัญหา ผมคอยคุยกับเพื่อนให้
หาช่องทางให้
แต่เหมือนผมทำผิดไป
ในหลายๆครั้ง แต่กว่าจะรู้ตัวก็ช้าไป
ผมเลยเล่าให้เพื่อนฟัง
แต่เพื่อนตอกกลับมาว่า
เหนื่อยขนาดนั้นไปทำไม สุดท้ายน้องก็ไม่ได้ให้ใจมึงอยู่ดี 
คำถามเดิมๆ ที่ได้ยิน : ซ่อมเลยมั้ย, กูซ่อมให้มั้ย
คำตอบเดิมๆที่ตอบ : ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวกูลองคุยก่อน คุยได้ ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกมันเหนื่อย

เป็นคำพูดที่พูดตั้งแต่ปีที่แล้ว
ยันปีนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้น

โดนเพื่อนดุว่าปกป้องน้อง ก็ได้แต่ยิ้มรับี
ผมแค่คิดว่าพวกเขาไม่รู้ และไม่เข้าใจ
ว่าพวกผมเจออะไร และกำลังทำเพื่ออะไร
พวกเขาแค่รู้ และเข้าใจ
ในสิ่งที่พวกเขาเห็น หน้าฉากที่พวกผมให้เห็น



เพราะไม่เคยบอก .

พวกผมไม่เคยบอกอะไรเกินกว่างานที่ต้องให้ทำ
บ้างเจอปัญหา ก็บอกวิธีแก้กับสิ่งที่เจอ
บ้างพวกผมพลาด ก็กล่าวขอโทษ

แต่เบื้องหลัง ...
รับอะไรมากมาย จนล้าไปหมด
ผมไม่ใช่คนรับหน้า แต่ผมรับรู้
เห็นเพื่อนเหนื่อย ก็เหนื่อยแทน อาสาจะช่วย
เพื่อนกลับบอกว่า เป็นหน้าที่ ขอรับคนเดียว
ทำได้แค่ให้กำลังใจ กับช่วยในส่วนที่ช่วยได้

แต่มันปวดใจหน่อยๆ
เพราะมารับรู้ทีหลังว่าสิ่งที่เพื่อนทุ่มเท
บ้างก็ถูกทุ่มทิ้ง

"น่าเบื่อว่ะ"
"แม่งจะมาทำไมวะ"
"แม่งพูดมากอีกแล้วอะ"
"วุ่นวายว่ะ"

. . .
พอได้ยินอะไรแบบนั้นก็อยากให้พวกเขามารับรู้เหมือนกันนะ ว่าเพื่อนผมเหนื่อยขนาดไหน
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องหรอก



เพราะไม่เคยโกรธ .

ผมคิดว่าถ้าผมไม่พูด เพื่อนก็คงไม่รู้
ว่าถูกมองติดลบแค่ไหน
แต่เปล่าเลย มันรับรู้มาตลอด

"มึงไม่โกรธน้องหรอวะ"
"ไม่หรอก กูสมัครใจจะรับบทเป็นตัวร้ายเอง กูทำใจไว้แล้ว"
"แต่น้องก็ไม่ควรว่ามึงแบบนั้นอะ กูโมโหอะ"
"เอาหน่า เดี๋ยวมันโตขึ้นอีกหน่อยก็รู้ เดี๋ยวมันก็ต้องก้าวขึ้นมาอยู่จุดนี้มันก็เข้าใจ ที่กูดุพวกมัน เพราะพวกมันทำไม่เหมาะสม ที่กูด่าพวกมันเพราะพวกมันไม่ฟัง"
"แต่ทั้งหมดก็เพราะมึงห่วงน้องอะ"
"อืม.."
"ไม่บอกน้องหน่อยหรอวะ เจออะไรบ้าง"
"ไม่ต้องหรอก ให้มันเหนื่อยเท่าที่มันควรเหนื่อย รู้มากก็เหนื่อยมาก มันยังไม่ถึงเวลาที่มันต้องเหนื่อยแบบเราไง"
"..."
"ยังไงก็น้องกู"

พอได้ยินแบบนั้นก็ไม่คะยั้นคะยอต่อ
มานั่งคิดๆดูแล้ว ก็ใช่
ยังไงก็น้อง

ติวมาเอง
สอนพวกมันเอง
ดูแลพวกมัน รับแทนพวกมันมาก็นานแล้ว
เคยเหนื่อยด้วยกันมาแล้ว

นั่นสินะ




เพราะเป็นห่วง .

"น้องไม่สนใจขนาดนี้ เทเลยมั้ย"
"เออ เอาตรงๆ กูเหนื่อยว่ะ"
"วิ่งไปวิ่งมา ทำเอกสาร คุยกับอาจารย์ กันอาจารย์ให้ เหนื่อย"
"มึง อย่าเทเลย ถ้าพวกมึงเทมัน พวกมันจะเหลือใคร ใครจะรับแทนพวกมัน"
"..."
"..."

ประโยคสนทนาทั้งหลายที่พอจะผ่านเข้าหูผมบ้าง
ตอนประชุมรุ่น ถกเถียง เสียงดัง จ้อกแจ้ก
ได้แต่นั่งฟังเฉยๆ เพราะไม่อยากยุ่งให้มีปัญหา

เป็นมาตั้งแต่ปีก่อน
เพราะผมอยู่ข้างน้องมากเกินไป
แก้ต่าง ปกป้องไว้มากมาย
เพื่อนแทบจะแบน บอกผมลำเอียงเกินไป
ทะเลาะกันอยู่พักนึง กว่าจะเข้าใจกัน
ก็เล่นเอาผมซึมไปเกือบเดือน

แต่พอได้ยินว่าจะเท ก็อดไม่ได้ที่พูด
"กูเห็นด้วยนะ ถ้าพวกมึงเท ก็ไม่เหลือใครแล้ว ตอนนี้มันก็แค่เจอปัญหา ให้เวลาพวกมันหน่อย"

เพื่อนต่างพากันถกเถียงมากมาย
แต่ในที่สุดก็สรุปว่า ไม่เท

บอกแล้ว ยังไงก็น้อง :)
เป็นห่วง
"น้องมันบอกว่า อาจารย์เขาให้มันรับผิดชอบงานแทนรุ่นเรา เพราะรุ่นเราเทหมดทุกงาน"
"บ้า รุ่นเราไม่มีทางเทให้น้องทำกันเองปะวะ"
"ก็ใช่ไง"
"แย่อ่ะ พวกมันรู้ปะว่าอาจารย์เขาสั่งห้ามรุ่นเราเข้าไปยุ่ง"
"ไม่รู้ว่ะ แล้วรุ่นเราจะเอาไงอะ"
"ก็แอบๆช่วยไป เดี๋ยวพวกมันเหนื่อย"
"เนอะ ยังไงก็น้องกูเนอะ"

ไม่มีสตอรี่อะไรหรอก เราแค่ระบาย
เราโอเคแหละ มีความสุขดี
แค่วันนี้อาจจะผิดหวังนิดหน่อย
น้องที่เราภูมิใจนักหนา ไม่มีแล้ว.

ตั้งใจเรียนกันล่ะ ต่อจากนี้ .

SHARE
Written in this book
แค่ระบาย ให้มันหมดไป
ความรู้สึกที่ไม่ถูกตกตะกอน
Writer
Writebyme
เตาะแตะ หัดโต
เรื่องเล่าจากเราถึงคุณ

Comments

Txqewn
3 years ago
ลืมเราไปแล้วหรอ...
Reply
Writebyme
3 years ago
เราไม่ได้ลืม แต่เราแค่ไม่ได้เหมารวมทุกสาขาน่ะนะ