เธอผู้ที่ไม่รู้จัก
วันพฤหัสที่แสนจะอบอ้าว ผมได้แหงนมองดูท้องฟ้าสีคราม ผู้คนต่างเดินผ่านไปผ่านมา ก้อนเมฆต่างพากันล่องลอยไปตามสายลม เราทั้งสองคนต่างเป็นคนแปลกหน้าซึ่งกันและกัน คงจะมีเพียงผมแค่ผมที่รู้จักเธออยู่ฝ่ายเดียว แต่ที่จริงเเล้วสำหรับผมแล้ว เธอเป็นดังนาฬิกาที่ไม่เคยหยุดเดิน เธอเปรียบเสมือนกับเข็มนาที ส่วนผมเป็นได้เพียงเข็มชั่วโมงที่ค่อยเดินอย่างช้าๆด้วยความไม่กล้าของผมเองนั้น ทำให้เราทั้งสองคนคงเป็นได้แค่เพียงคนที่เดินสวนกันไปมา ไม่มีทางที่จะได้หยุดพูดคุย ถามถึงสารทุกข์สุกดิบกัน จนเพื่อนๆต่างก็พูดว่าเห้ย!!! ที่อกข้างซ้ายมึงอะ หัวใจ หรือ ปอดผมก็คงได้แต่เพียงนั่งเฝ้ามองเธออยู่จากตรงนี้ อยู่ที่เดิมๆ หวังเพียงแค่ว่า เมื่อถึงเวลาที่ผมมีความกล้าพอ เธอคงจะยังเปิดรับความรู้สึกที่ผมมีให้เธอ แด่เธอผู้ที่กุมหัวใจของผมไปทั้งดวง
SHARE
Writer
suGsuG
cameraman
I just want to tell the feeling.

Comments