อย่าปล่อยให้ความเป็น "ผู้ใหญ่" ขโมย "ความสุข" ไปจากเรา
อย่าปล่อยให้ความเป็น "ผู้ใหญ่" ขโมย "ความสุข" ไปจากเรา

#แด่คนที่ถูกความเป็นผู้ใหญ่กลืนกินความสุขใจ ความฝัน และศักยภาพ 


 


เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปปั่นจักรยานเล่นกลางทุ่งหญ้าสะวันนา ที่แสลงหลวง จ.เพชรบูรณ์

...ฉันเช่าจักรยานแบบมีเกียร์ปรับ ตั้งใจออกไปโลดแล่นชมเส้นขอบฟ้าที่กลางทุ่งท่ามกลางลมเย็นๆปนไอแดดอุ่น

...ด้วยความที่ปรับเกียร์ไม่เป็น ก็ได้แต่ลองปั่นไปปรับไปไม่ค่อยได้เรื่องราวเท่าไหร่ ทันทีที่เลี้ยวเข้าไปในทางลูกรังดินแดง ที่ตัดผ่านทุ่งกว้างเพื่อพาเราลัดเลาะไปกลางทุ่งบนเนินสูงโค้งสลับกัน จักรยานก็สั่นกึกๆ แต่ก็พอควบคุมได้ ใจหวั่นเล็กน้อยว่าจะพบหนทางเช่นไรท่ามกลางทุ่งกว้างเดียวดายแห่งนี้

...ปั่นมาเรื่อยๆตามทาง จนรถแล่นลงเร็วขึ้น รับรู้ว่าเป็นทางลาดชันลงต่ำด้านหน้า แต่พอทันทีที่เลี้ยวโค้งมาจนพบว่าเป็นทางขรุขระสูงชันลาดยาวลงไป

ฉัน "เบรค!!" รถทันทีโดยอัตโนมัติ

ตอนนั้นใจสั่นด้วยความหวาดหวั่น

แต่ในจังหวะนั้นแล ก็พลันพบความจริงบางอย่างภายในตัวตน

.........หากเป็นเมื่อครั้งยังเด็ก ฉันเคยชอบที่สูง ชอบปั่นจักรยานขึ้นบนเนินสูงๆ แล้วปล่อยกายปล่อยใจ ปล่อยรถแล่นลงมารอบแล้วรอบเล่า เพื่อให้ลมปะทะตัว รู้สึกเป็นอิสระ สบายใจ มีพลัง รู้สึกเหมือนบินได้

โดยไม่ต้องฉุกคิด คาดคะเน หรือระแวงระวัง กังวลมากมาย...

ฉันไว้ใจรถ ไว้ใจตัวเอง ไว้ใจศักยภาพของตัวเอง ไว้ใจโลกใบนี้ ไว้ใจในสิ่งดีงามที่จะปกป้องเด็กน้อยๆคนหนึ่งเสมอตลอดเวลา

เราทำ "เด็กน้อย" คนนั้นหายไปไหน ?

ตัวตนที่ "งดงามบริสุทธิ์" ของเราถูกกลืนกินโดยความเป็น "ผู้ใหญ่"

...ด้วยโลกสีเทาๆตามแว่นตาทัศนคติที่เปลี่ยนไป

...ด้วยประสบการณ์ และช่วงเวลาเลวร้าย

...ด้วยสังคม

...ด้วยพวกผู้ใหญ่

+ จาก "ชีวิต" ที่เคยเป็น "ของขวัญอันแสนวิเศษ"
กลับกลายเป็น "ภาระ"

+ จากโลกที่ทุกสิ่งสามารถเป็นไปได้ กลายเป็นโลกสีเทาที่อันตราย และเต็มไปด้วยความจริงที่โหดร้าย

+ จากแววตาสดใสมีพลัง กลับกลายเป็นแววตาครุ่นเครียดเต็มไปด้วยความกังวล

เราจำได้ไหมว่าเริ่มถอนหายใจบ่อยกว่าหัวเราะดังๆออกมาด้วยความสุขจากใจนานแค่ไหนแล้ว?



.........ฉันมองเห็น สาวน้อยมีปีกผู้กล้าหาญ ที่ฉันหลงลืมเธอไปนานมาก อีกครั้ง ...นั่นคือ "เด็กน้อย" ในตัวฉันเอง

ฉันเชื่อใจตัวเองอีกครั้ง เชื่อใจในศักยภาพของตัวเองอีกครั้ง ไว้ใจโลกอีกครั้ง ไว้ใจจักรยานที่พาฉันมาที่นี่ ไว้ใจสิ่งสวยงามตรงหน้าที่จักรวาลตั้งใจพามามอบให้ ไว้ใจว่าสิ่งดีงามสามารถเกิดขึ้นได้เสมอในชีวิต

...ฉันหยุดกังวลว่าฉันปรับเกียร์ไม่เป็น หยุดกังวลเรื่องความสูงและลาดชัน หยุดกังวลเรื่องทางขรุขระและเศษหินตรงหน้า

ฉันปล่อยตัวเองร่อนลงไปพบกับสายลม กลิ่นของความสุข ความมีชีวิต ความหวังที่มีอิสระ และ "ปีก" น้อยๆนั้นอีกครั้ง



ความสุขนี้มีพลังแบบที่ยาแก้เครียดหรือยารักษาโรคซึมเศร้าที่ไหนก็เทียบเทียมมิได้

ความจริงนี้คือสิ่งที่ร้อยพันคำพูดสร้างแรงบันดาลใจดีๆจากใครหน้าไหนก็เทียบเทียมมิได้

ความลับสู่การเดินไปถึงจุดสูงสุดของศักยภาพของตัวเอง ไม่ใช่การสะสมอายุหรือสิ่งใดๆเพื่อให้เป็น "ผู้ใหญ่"

แต่คือการไว้ใจ และเป็นหนึ่งเดียวกับ "เด็กน้อย" ในตัวเรา ซึ่งเป็นตัวตนและขุมพลังที่เปล่งประกายสวยงามที่สุดต่างหาก



ยินดีที่ได้พบกันอีก ด.ญ.ญาตาวี :)
.
.
.
.
.
.

ทุกวันนี้ ทุกครั้งที่หมดพลัง และรู้สึกถึงไฟฝันในจิตวิญญาณกำลังแผ่วพลังลง...ฉันหยิบไดอารี่ฉบับนี้ขึ้นมาอ่าน เพื่อเติมไฟให้ตัวเองทุกครั้ง เตือนความจำว่า "เด็กน้อย" คนเดิมในตัวเรายังคงปรารถนาที่จะโลดแล่นอย่างสนุกสนานและเสรีเสมอ

ขอบคุณพระเจ้าที่อาจทรงมอบประสบการณ์ ณ วันนั้น เพื่อเป็นขุมพลังเฉพาะกิจที่ฉันสามารถใช้งานได้เสมอ

#NotPrincess
#Peary
#Yatawee
SHARE

Comments