เสน่ห์ของเธอที่เธอไม่รู้ กับมงกุฏของเธอที่เธอมองไม่เห็น
หากเธอมองไปที่กระจก เธออาจจะเห็นตัวเองผ่านกระจกเหมือนอย่างที่เห็นทุกวัน
หากเธอมองไปที่กระจก ด้วยพินิจคำนึงถึงอดีตที่เธอเคยมองตัวเองผ่านกระจก
ภาพที่สะท้อนจากกระจกเหมือนเดิมไหม?
ในอดีต เธอเคยเสียใจที่เห็นตัวเองในสภาพเช่นนี้ 
แต่ตอนนี้ เธอก้าวข้ามผ่านความเสียใจ 
และเผยรอยยิ้มที่เห็นตัวเองในสภาพเช่นนี้

ในยามที่เธออยากเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขาคนนั้น 
เธอคงไม่รู้ว่านั่นไม่ได้ทำให้ตัวเธอเป็นคนที่ดีขึ้น
เธอเพียงพ่ายแพ้ต่อความหลงของตัวเธอเอง
เธอนี่เด็กน้อยเสียจริง

ในยามที่เธอโหยหาความรักจากเขาคนนั้น
เปล่าเลย เธอไม่ได้โหยหาความรัก แต่เธอโหยหาความสนใจจากเขาคนนั้นต่างหาก
เธอเพียงอยากให้เขาสนใจเท่านั้น
เพราะเธอไม่ได้รู้จักความรัก

เธอหลงใหลภายนอกของเขาคนนั้น
ทว่าเธอเกลียดภายในของเขาคนนั้น ที่ไม่สนใจเธอเสียที

เธอตะเกียกตะกายหาเสน่ห์ของตัว 
เธอไล่หาจนเธอคิดว่าตัวเธอไม่มี เธอจึงสร้างมันขึ้นมา
มันเป็นเสน่ห์ที่เธอ อยากให้เขาสนใจโดยเฉพาะ

นี่ฉันพยายามมากเกินไปหรือเปล่านะ?
ใช่ เธอพยายามมากเกินไป
จนสูญเสียความเป็นตนเองไป
ตอนนั้นเธอคงไม่รู้หรอกว่าสิ่งนั้นมันมีค่า มากกว่าสิ่งที่เธอพยายามอยู่

ฉันมันเป็นคนที่ไม่มีเสน่ห์!
ไฉนเธอถึงได้กล่าวออกมาอย่างนั้นเล่า?
เธอเริ่มเกลียดเขาคนนั้น 
เขาคนนั้นเริ่มสนใจคนที่ไม้แม้แต่จะพยายามใดๆเพื่อตัวเขาเอง
ตอนนั้นเธอคงถอดใจไปแล้ว แต่คงไม่เลิกพยายามที่จะเปลี่ยนตัวเองใช่ไหม?

เธอผู้มีดวงตาสีเขียวอยู่ตลอดเวลา
แววตาของเธอล้วนมีแต่ความเกลียดชัง
บางครั้ง เธอก็ละอายที่จะมีดวงตาสีเขียวเช่นนี้

ไม่เป็นไรหรอก หากเธอจะมีดวงตาสีเขียว
อยากให้ดวงตาสีเขียวของเธอแววประกายสดใส
เพียงเธอแค่ไม่พ่ายแพ้ต่อความร้อนผ่าวในสายตาของเธอก็พอ
จงแสดงให้ใครๆรู้ ว่าดวงตาสีเขียวคู่นี้ทำให้เธออยู่บนดบัลลังก์ได้อย่างชอบธรรม

ตอนนั้นเธออาจจะเป็นเพียงไพร่ ที่พยายามไขว่คว้าเจ้าชายที่เดินหนีเธอไป
แต่ตอนนี้เธอสร้างอาณาจักรของเธอ และสถาปนาตนเป็นราชินี

เธอมีอาณาจักรที่แข็งแกร่ง 
เจ้าชายที่เธอเคยคะนึงคิดถึงหา กลับมาหาเธอ
เธอส่งเขากลับที่ที่เขาควรอยู่ เพราะเขาไม่ควรอยู่ที่นี่หรอก

ตัวเธอนั้นเป็นราชินี
ที่มุ่งมั่นพัฒนาอาณาจักรของตนอย่างเต็มที่
เธอไม่ได้ใฝ่หาราชาหรอก 
เพราะเธอรักอาณาจักรของเธอ ประชาชนของเธอ 
เธอคงไม่รู้ว่านั่นคือเสน่ห์ของเธอ
เพราะเธอรักสิ่งที่ตนมีอยู่

เสน่ห์ของเธอ ฉันเห็นมันแล้วนะ
แต่เธอคงไม่เห็น

ตอนนี้เธอเป็นตัวเองแล้วนะ 
เธอภูมิใจในตัวเอง
นั่นคือสิ่งที่สวยงามที่สุด

ขอให้เธอสวมมงกุฏของเธอต่อไป
อย่าให้มงกุฏของเธอหล่นอีกครั้งเลย
นั่นหมายความว่าเธอบกพร่องในหน้าที่ที่เธอมีอยู่นะ?

ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนรักตัวเธอ อาณาจักรของเธอหรอก
เพียงเธอแค่รักตัวเธอ อาณาจักรของเธอ และประชาชนของเธอก็พอแล้ว

เธอมาไกลมากเลยนะ
ถึงภายนอกเธอจะดูไม่เปลี่ยนไปมาก
แต่เธอสง่างามมากขึ้นเลย


แด่เธอที่ผู้ไม่เคยรู้ในเสน่ห์ของตนเอง และไม่เห็นมงกุฏที่ตนสวมอยู่





SHARE
Writer
Ariacherlina
Student
ชอบฟังเพลงและอ่านหนังสือ ถึงจะอ่านอะไรไม่เยอะก็เถอะ เขียนไม่เก่งเท่าไหร่ แต่ชอบเขียนเล่าเรื่องของตัวเองค่ะ

Comments