คุณยาย
    เรื่องที่จะเล่านี้คือหนึ่งบันทึกความทรงจำเพื่อไม่ให้ความทรงจำนี้ยังอยู่ต่อไปอีกนานจนกว่าจะนานได้
    "ตื่นๆๆๆ" เช้าแล้วเดียวไปเรียนไม่ทันนะเสียง ยายดังขึ้นมาปลุกหลานให้ตื่นไปเรียน 
   "โอ้ยเช้าที่ไหนนี้มันตีห้ากว่าๆอยู่เลย" ผมตอบไปอย่างคนพึงจะลืมตาตื่น 
   "ไปๆอาบน้ำ เดียวต้องไปซื้อกับข้าวกับปลา จะได้ไม่ต้องรอาบน้ำ" เสียงยายบอก
 "โอเคๆวันนี้จะกินอะไร เดียวออกไปซื้อให้" ผมตอบกลับไป
"ไปเลือกดูเลยซื้ออยากกินอะไรก็ซื้อ" ยายตอบกลับผม 
"นั้นแล้วกินอะไรดี ยังงั้นเห็นอะไรก็ซื้อละกันเนาะ" ผมตอบกลับไปก่อนที่จะไปอาบน้ำ
   เหตูการณ์นี้เกิดขึ้นมาเป็นประจำช่วงที่แม่ของผมเดินทางไปเรียนต่อ ผมมีหน้าที่ตื่นคนแรกเพื่อไปซื้อกับข้าวให้น้องและพี่ที่เป็นคนจำพวกตื่นสายอยู่เสมอ  ซึ่งก็ได้ยายปลุกเป็นประจำเพราะต้องตื่นขึ้นมาทำกับข้าวเพื่อกินก่อนไปเรียน สมัยก่อนเป็นคนกลัวยายมากเพราะค่อยดูแลทุกเรื่องมีเหตุการณ์หนึ่งเคยแอบหนีไปเล่นร้านเกมส์แล้วกลับบ้านมา ยายหาไม้หวายมาไล่ตี หนีกันสนุกเลยกับพี่ แต่มันก็คือความทรงจำที่เราบันทึกไว้ไม่เคยลืม และชอบหยิบขึ้นมาพูดกับพี่บ่อยๆ
    บ่อยครั้งยายชอบเล่าอดีตให้ฟังเกี่ยวกับบ้านว่า สมัยก่อนบ้านเราเนี่ยไม่ค่อยมีอะไรมี น้ำประปาเนี่ยยายก็สั่งทำคนแรกของบ้าน(เนื่องจากบ้านเรียงติดกันเป็นครอบครัวใหญ่) อีกทั้งเรื่องขุดบ่อยายก็เป็นจ้างให้ช่างมาทำและมาใช้ร่วมกัน และชอบเล่าชีวิตในการเลี้ยงแม่และน้ามา มากมายซึ่งเราก็ชอบนั้งฟังเพื่อรับรู้ว่าต้องทุกข์ขนาดไหนต้องเหนื่อยขนาดไหนถึงจะมีวันนี้ 
    ถึงแม้บางครั้งยายจะชอบดูละครและอินในบางครั้งตามประสา  เราก็เฉยๆ อิอิ
จนมาถึงวันนี้ยายเริ่มป่วยเนื่องจากโรคเรื้อรั้งซึ่งยากแก้การรักษาเราก็มีเพียงหน้าที่ให้กำลังใจและดูแลมากที่สุดที่จะทำได้ ถึงแม้ภาระหน้าที่อื่นจะมากขนาดไหนมันก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะมาทดแทนกันเพราะไม่มีอะไรสำคัญเท่า ครอบครัว
    ขอเก็บบทความนี้ไว้เตือนใจเสมอว่า วันนี้เราเหนื่อยแต่ตลอดชีวิต ยายเหนื่อยกว่าเราหลายเท่าและวันที่ยายอ่อนแรงเราคงจะเป็นหนึ่งคนที่ช่วยพยุงยายไว้  ขอให้ยายกับมาสุขภาพแข็งแรงเร็วๆนะ 
 
SHARE
Writer
Loop
write
I love everything.

Comments