เพราะเราเคยมี
สำหรับเราแล้ว...สิ่งคุ้นเคย คุ้นชินก็เป็นความสัมพันธ์อีกรูปแบบหนึ่ง ที่ไม่ได้ตั้งใจสร้างขึ้นมาแต่ว่าเรามักจะจดจำ

เปิดหัวเรื่องมา"เพราะเราเคยมี" เป็นประโยคหนึ่งที่ผมรู้สึกได้ เพราะตอนนี้เราใช้ชีวิตอยู่ที่ กทม. เราพักอยู่ด้วยกันกับพ่อแม่ ทุกๆวันก็จะได้ยินเสียงแม่บ่นให้พ่อตอนเช้า ตอนเราตื่นนอน แกก็บ่นไปตามประสาของแก และเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกถึงคำว่า"เพราะเราเคยมี" คือเมื่อวันศุกร์ที่แล้วแม่กลับบ้านต่างจังหวัดกับน้าไปสามวัน ทีนี้ก็จะเหลือเพียงแค่เรากับพ่อสองคนวันแรกผ่านไปก็ไม่มีอะไร เรายังไม่รู้สึกอะไร แต่พอวันที่สองคือวันอาทิตย์ ประมานสองทุ่มกว่าๆ เรานั่งกินข้าวกันกับพ่อ อยู่ๆน้ำตาก็คลอเบ้าขึ้นมา เรามองที่หน้าพ่อ ซึึ่ึ่งแกก็ไม่ได้สนใจอะไรเรา แกก็ดูทีวีกินข้าวไป ในความรู้สึกตอนนั้นเราคิดว่าถ้าวันหนึ่ง แม่ไม่อยู่หรือพ่อไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว ทั้งคู่ใครคนใดคนหนึ่งหายไปจากชีวิตเรามันจะเป็นอย่างไร และตอนนี้แม่ไม่อยู่ คือมันเหมือนมันขาด ปกตินั่งกินข้าวกันสามคนวันนี้มีสองคน มันเหมือนขาดอะไรไป สำหรับเราในตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนขาดคนบ่นให้พ่อ ขาดเสียงหัวเราะ วิจารณ์ข่าวตามทีวี บรรยากาศมันเหงาขึึ้ึ้น

พอนึกไปถึงหัวอกพ่อแม่ ยิ่งหนัก พวกแกอยู่กันมาจะสามสิบปีแล้ว "หากใครคนหนึ่งหายไปเขาจะทำใจกันได้ไหม" มันมากกว่าความรักไปแล้ว ทั้งคู่ข้ามสิ่งที่เรียกว่าความรักมาไกลมาก มันคือหน้าที่และความผูกพัน แม่บอกพ่อคือแฟนคนแรกและคนเดียวของแม่ แม่ไม่เคยมีแฟนมาก่อนจะเจอพ่อ แต่ก็มีคนมาจีบเยอะสมัยสาวๆ แม่เป็นคนน่ารักเป็นคนอีสานที่เหมือนคนเหนือ และคนชอบถามแกว่าเราเป็นน้องชายแกหรือป่าว แต่เราหน้าเหมือนพ่อ แต่่่่่่่่พ่อเราไม่เคยถามว่ามีีีีใครมาก่อนแม่่่่่ป่าว

เราเองก็นึกถึงคนที่เสียบุคคลอันเป็นที่รัก ที่พักใจไปว่าเขาเองคงต้องทรมานใจน่าดู น้าเราเป็นคนหนึ่งที่เราเคยบอกกับเราเมื่อหลายปีก่อน หลังจากแม่แกเสียไป แกบอกว่าตอนที่มีพ่อแม่อยู่มึงยังไม่รู้หรอกว่าความลำบากมันเป็นยังไง เพราะเขาทั้งคู่ได้ช่วยกันหอบหิ้วมันไว้กับตัวตลอดและจนกว่ามึงจะเสียใครสักคนไปมึงจะเห็นความลำบากนั้นทะลักออกมาต่อหน้ามึงทีละนิดละน้อยเพราะแค่พ่อหรือแม่คนเดียวเขาหอบหิ้วมันต่อไปไม่ไหวเพียงลำพัง มึงจะได้เริ่มริ่มรสชาติแรกของความลำบากก็ตอนนั้นแหละ 

ขณะที่นั่งทานข้าวกับพ่อ ณ ตอนนั้นความรู้สึกที่น้าบอกว่าเขารู้สึกแบบไหนตอนนั้น มันวิ่งเข้ามาปะทะ กลืนข้าวแทบไม่ลงได้แต่มองหน้าพ่อแล้วพูดในใจ "อยู่ด้วยกันนานๆก่อนน่ะทั้งคู่"

"เพราะเราเคยมี" เราว่ามันใช้ได้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำมันหลุดหายไปจากชีวิตหรือแม้กระทั้งมันเลือกหายไปจากชีวิตเราเอง

ครั้งหนึ่งเราเองก็เคยมีแฟนคบกันมาเจ็ดปีจะเข้าปีที่แปด แล้วมาจับได้ว่าเขาแอบคบซ้อนเรากับอีกคนนานเกือบปี ขณะนั้นเราทั้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราเรียนอยู่อีกที่ เขาทำงานอีกที่ คือครั้งนั้นเราช็อคมาก จำได้ว่าเป็นบ้าหนักมาก เราไม่เคยคิดว่าเราจะต้องเลิกกันมาก่อน และไม่คิดว่าจะมีแฟนใหม่ คิดมาตลอดว่าคนนั้นคงเป็นคนสุดท้าย สรุปเราคิดผิด รู้เพียงแค่ปวดใจ เพราะใช้ความว่าเจ็บใจไม่ได้มันไม่รู้สึกเจ็บแต่มันรู้สึกปวดเหมือนกำลังโดนบีบที่หัวใจด้วยมืือใครสักคน รู้แค่ปวดใจกับการโดนหักหลังจากคนที่เราไว้เนื้อเชื่อใจ 

เราบอกกับเพื่อนแทบทุกคน แม้กระทั้งแฟนว่า "มีคนอยู่สองประเภทที่จะหลอกเราได้ คือหนึ่งแฟน สองเพื่อน เพราะเราเชื่อใจพวกมันไปแล้ว" เราไม่เคยคิดว่าคนเหล่านี้จะโกหกหรือหลอกลวงเรา จนทุกวันนี้เราก็ยังคิดแบบนั้นอยู่ 

ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องเหล่านั้นที่เราเล่ามา เราว่ามันใช้ได้กับทุกสิ่งอย่างที่มันทำให้เราผูกพัน ทั้งหมดที่เรารักพวกเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่ว่าจะเป็นหมา แมว หรือสิ่งของ อื่นๆ ถึงเราจะอยากให้ทุกสิ่งที่เรารักเราชอบอยู่กับเราด้วยกันตลอดไป ลึกๆ แล้วเราก็รู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้มีเวลาเป็นของตัวเอง ทุกอย่างมีอายุไข มีวันหมดอายุ และมีเหตุผลมากพอที่จะจากเราไป

SHARE

Comments