Parallel stories
คิดว่าเราก็คงเป็นคล้ายๆกัน ที่ 1 วันของเราไม่ใช่แค่ 1 วัน...

ฉันกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่างหอพักที่ยังไม่ได้ติดม่านสักที มองผ่านกระจกใสบานเดิมออกไปยังท้องฟ้ามุมเดิม เหมือนกับหลายๆวันที่ผ่านมาตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ และหลายๆครั้งในหัวฉันก็มีคำถามที่ว่า จะมีใครสักคนมั้ยที่จะชอบมองมันเหมือนฉันและเราจะได้มามองมันด้วยกันโดยที่ไม่มีใครเบื่อท้องฟ้าไปซะก่อน ที่ตอบได้ตอนนี้ คือยังไม่มี.. 

ท้องฟ้ามันให้ความคิดนะ หรือไม่มันก็เป็นสถานที่นึงที่ทำให้เราหลุดไปจากเรื่องราวจริงๆของชีวิตได้ในช่วงเวลานึง สำหรับบางทีแค่นี้ก็พอแล้ว ที่จะทำให้ใน 1 วันมีช่วงที่สบายหัวสบายใจ

วันนี้ท้องฟ้าบอกฉันว่า ..ณ ขณะเวลาเดียวกัน เธอไม่ได้มีอยู่คนเดียว

ฉันคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบในอีก 5 วันที่จะถึงนี้อยู่ ส่วนฉันอีกคนหนึ่งกำลังอยู่ในห้วงเวลาของอดีต กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เช่นกัน แต่ไม่ใช่ในห้องนี้ เป็นร้านกาแฟสักแห่งที่ตอนนี้อาจจะปิดไปแล้วกับใครอีกคนหนึ่งที่เหมือนจะหายไปจากชีวิตของฉันแล้วเช่นกัน แต่เพราะมันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น ภาพ แสง ผู้คน เหตุการณ์ บทสนทนา ทุกอย่างยังคงชัดเจนอยู่ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของจริงจากใจเหล่านั้น ยังคงเป็นความสุขและยังคงสดใสเสมอ มันน่าจะเป็นแบบนั้นสิ.. แต่มันไม่ใช่ ตัวฉันในวันนี้ที่เดินทางย้อนกลับไปไม่ได้มีความสุขอย่างวันนั้นอีกแล้ว เพราะฉันคนนี้กำลังเสียดายภาพเหล่านั้นที่ตัวฉันเองได้ทำกล้องที่ใช้ถ่ายมันหล่นหายไป ขอโทษจริงๆที่ดูแลมันไม่ดี ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันกำลังขอโทษใคร รู้แค่ว่าฉันอยากพูดคำๆนี้

จริงของท้องฟ้า เธอพูดถูก..
แทนที่ฉันจะอยู่แค่ตรงนี้กับปัจจุบัน บางทีฉันก็อยู่ในอดีตหรือบางทีฉันก็ออกเดินทางไปในอนาคต บางครั้งทั้งที่ปัจจุบันไม่ได้มีอะไรให้รู้สึกแย่เลย แต่ฉันก็รู้สึกแย่ได้เพราะอีก 1 คนของตัวฉันในตอนนี้กำลังอยู่ในอดีตที่ผ่านมานานแล้ว


แด่ท้องฟ้าวันอาทิตย์ 17/07/17
SHARE

Comments