แล้ววันนึง เราจะเลิกคาดหวังกับโลก
ยิ่งโตฉันยิ่งได้รู้ว่ามนุษย์เราเปลี่ยวเหงากันเพียงไร
ไม่ใช่ปริมาณคนที่มากมายรอบๆตัว
แต่เป็นความจริงใจล่ะมั้ง 
มีกี่คนที่เห็นเราเจ็บแล้วเจ็บไปกับเรา
มีกี่คนที่เห็นเราสุขแล้วสุขไปกับเรา
มีกี่คนที่เห็นข้อดีของเรา
โลกความเป็นจริงที่เห็นคือ
ผู้คนอยากเห็นเราเจ็บ และ ไม่อยากเห็นเราสุข
แม้เราจะทำสิ่งดีๆแค่ไหน ผู้คนก็จะพยายามมองไปยังมุมเสียๆให้ได้
ไม่มีใครพยายามมองผู้อื่นในมุมดีบ้างเลย
เหมือนว่าผู้คนจะเห็นแต่เรื่องแย่ๆของคนอื่น ส่วนเรื่องดีมองเลือนลางเหลือเกิน
โอ้ ช่างเปลี่ยวเหงาจริงๆนามนุษย์ เหงาเหลือเกิน

และแล้วในที่สุดก็มีวันนี้ วันที่เราเลิกคาดหวังกับโลกแล้ว
เลิกคาดหวังว่ามันจะมีความสวยงามอะไรแบบนั้น
เรากลายเป็นเหมือนมนุษย์ดาดดื่นที่มีความสัมพันธ์กับแบบผิวเผิน
คบกันแบบผิวเผิน แต่ภายในใจนั้นเหงาเหลือเกิน
เราเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ทำได้แต่เลิกคาดหวังแล้วกลายเป็นแบบที่มีอยู่โดยทั่วๆไป

ก็เท่านั้น....
เอ๊ะ ฉันต้องไปแล้ว นัดเพื่อนไปเล่นเกมน่ะ

SHARE
Writer
Violetgraper
Writer,Reader
I always sink into deep.

Comments