ท่าเรือวิญญาณ
ณ เวลา 18 : 30
ท่าเรือที่เป็นจุดเส้นทางและปลายทาง
สายลมเอื่อยๆ พัดพากลิ่นเค็มๆของทะเล
และเสียงนกนางนวล 2-3 ตัวร้องทักคุยกันไปมา

เหล่าผู้คนเริ่มทยอยบางตาไปมาก
ทำให้บริเวณท่าเรือแห่งนี้ดูเงียบเหงา
ซึ่งต่างจากช่วงพักเที่ยงที่ผู้คนจะพลุกพล่านมาก

ส่วนทางด้านร้านค้าบริเวณแถวท่าเรือ
ก็ทยอยกันปิดร้าน กลับไปหาลูกหลาน
ใบไม้ก็หล่นเกลื่อนเต็มไปหมด

ชายผู้หนึ่งกำลังนอนหลับใต้ต้นปาล์มหางกระรอก
แต่แล้วผลปาล์มพวงหนึ่งหล่นดัง ตุ้บ!
เขาตกใจตื่น พร้อมหันซ้ายขวา
แต่ก้ไม่พบใคร นอกจากพวงผลปาล์มหนึ่งพวง

จ๊อกก โอ้ ท้องของเขาร้องหิวพอดี บร้ะ พอดีเลย เอาไปล้างกินดีกว่า ~ 
จังหวะนั้น ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม
ก้อนเมฆสีขาวเริ่มกลายเป็นสีเทาเข้ม
และท้องฟ้าก็ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆฝน
จากสายลมเอื่อยๆ เปลี่ยนเป็นลมแรงมากขึ้น

ชายหนุ่มผู้หิวโหยไม่ได้แปลกใจ
กับสิ่งที่อยู่รอบตัวเขาเลยแม้แต่น้อย
จนกระทั่ง เขาได้ยินเสียงผู้หญิง .. 

นายย !! หัวขโมยยย !!! 

ห้ะ ? ใครขโมย ? 
ชายหนุ่มหันกลับไป แต่ก็ไม่เจอใคร
เขาถอนหายใจ 1 ครั้ง พร้อมที่จะก้้าวขาต่อ แต่ก็ต้องชะงัก ?! เพราะเหมือนมีคนดึงขาเขาไว้ ?!! 

ขโมยยยยยยยย !!! 

เอ๊ะ เขากำลังโดนผีอำ ใช่มั้ยอ่ะ 
เขาแทบจะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ 
ตัวเขาเริ่มสั่นเพราะความกลัว 
หน้าเขาเริ่มซีดก่อนจะมองลงไปข้างล่าง

สวัสดี นายหัวขโมย ! ก่อนจะหยิบไปก็ขอฉันก่อนสิยะ ! เด็ก? ผมขาว ? ตัวเล็ก ? 
เห้ยยยยยยยยยย ผีเด็ก !! 
นี่ยังไม่มืดเลยนะ ! 
เออน่า ! เด็กแล้วไงยะ ! สติสตังของชายหนุ่มเตลิดกระเจิง
เขามองเห็น ใบหน้าเด็กผู้หญิงจิ้มลิ้ม
คิ้วขมวดแบบกวนๆ ผมสั้นสีขาว 
ตัวโปร่งแสง กำลังลุกขึ้นยืน 
นิ้วของเธอ กำลังชี้ไปทางพวงผลปาล์มที่ผมถืออยู่
ฉันปลุกให้นายตื่นเองแหละ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะมาเอาผลปาล์มไปฟรีๆได้แบบนี้นะ เจ้าทึ่มนี่ ! 
เธอ เป็นเจ้าของต้นปาล์มนี่เหรอ? 
หรือว่าเธอตายที่นี่ ? หรือว่า หรือว่า ... 
โอ้ยย เชื่อเลย ว่าตัวเขากำลังโดนวิญญาณว่าเป็นชุดเลย แต่ว่า ... เขาจะเป็นยังไงต่อล่ะ ? 

ต้นเหตุคือเขา ใช่มั้ย ? เฮ้อ .. 
คิก คิก ดูทำหน้าเข้า ไม่เคยเห็นวิญญาณที่สวยขนาดนี้รึไง ? 
ห้ะ ? สวย ? เดี๋ยววววว 
ก็จริงอยู่ที่เด็กคนนี้หน้าหวาน 
ถ้าเธอเป็นมนุษย์ โตมาคงสวยแหงๆ 
เดี๋ยวนะ เธออ่านใจได้งั้นสิ 

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ 
และสบสายตากับเด็กหญิงผมขาว 
พร้อมยื่นพวงผลปาล์มไปทางเธอ 
เขากล่าวขอโทษเด็กน้อย 
แต่เขาก็หิวจริงๆ นี่นา TT 

นายนี่แปลกคน มาที่นี่ออกจะบ่อย แต่ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่เป็นท่าเรือวิญญาณน่ะ คล้ายกับศาลาที่พักเหล่าวิญญาณ

ชายหนุ่มส่ายหน้า และครุ่นคิด 
ตัวเขาเคยได้ยินข่าวลือ แต่ก็ไม่เคยสนใจ
อาจจะเป็นเรื่องที่พ่อค้าแม่ค้าลือๆกันสินะ 
ส่วนเด็กคนนี้คงเป็นเจ้าที่ ที่นี่ล่ะมั้ง 
ไม่ใช่ย่ะ ! ฉันมารอคนคนหนึ่ง ที่เคยสัญญาว่าจะมาส่งฉันที่นี่ แต่เขาคงลืมเรื่องฉันไปแล้วล่ะมั้ง .. 
กี่ปีแล้วล่ะ ? แล้วคนคนนั้นที่ว่าน่ะ 
เป็นเด็กผู้หญิง หรือเด็กผู้ชาย ? 
หน้าตานิสัยลักษณะยังไง ? 
มีคำสัญญา หรือของต่างหน้าอะไรไว้มั้ย? 

ง่ะ ทีละคำถามสิยะ ถามเป็นชุดขนาดนี้ ใครจะไปตอบทัน .. 
งั้นก็ค่อยๆตอบสิ ผมรอฟังอยู่นี่แหละ 
ว่าแต่ ผมกินนี่ไปด้วยได้มั่ยอ่ะ
TwT หิวจริงๆนะ 
ตะกละจริงๆ เหมือนเขาคนนั้นเลย เขาเป็นขี้เซา ชอบบ่นว่าหิวหลังตื่นนอน เป็นเด็กผู้ชาย มีปานที่หลังคอ มีแผลเป็นที่หน้าผากน่าจะทางซ้าย ของฉันเป็นทางขวา ของต่างหน้าหรอ ? อืม น่าจะเป็นจดหมายสีชมพูฉบับนึงล่ะมั้ง 
อืม ผมว่า ตอนนี้ เด็กคนนั้นคงโตแล้วล่ะ
แล้วที่เธอรอน่ะ มันกี่ปีแล้วล่ะ ? ปีนี้ปี 2560 นะ

ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย และอยากรู้มากขึ้น คนที่เธอบอกมา ลักษณะคล้ายเขามาก 
งั้นเหรอ ... คง 10 ปีกว่าๆล่ะมั้ง ฉันพลาดเองแหละ ฉันอยากให้เขามาส่งฉันที่นี่ แต่่ฉันก็รอเขานะ จนลืมดูคลื่นยักษ์ ฉันตายเพราะคลื่นพัดฉันไป เรานัดเจอกันที่ต้นมะม่วงต้นนี้ ฉันเจอเหล่าวิญญาณมากมาย แต่ที่นี่ก็ไม่ได้มีสิ่งชั่วร้ายนะ 
เด็กน้อย.. ไม่สิ สาวน้อย เอ๊ย ! 
เธออ ชื่อพอส รึเปล่า ผมชื่อเคย์ 
เปิดแผลบนหน้าผากให้ดูหน่อย 
ถ้าใช่ ผมขอโทษนะ ที่ไม่ได้มาส่ง 
เพราะตอนนั้น ผมงอนเธอ 
จะไปทั้งที ไม่มีข้อความฝากอะไรไว้บ้างเลย 
ยิ่งรู้ตอนที่เกิดเหตุนั่น ผมเสียใจมากนะ 
ถ้าผมไม่งอนเธอ เธอคงไม่จากผมไปสินะ 

ผมมารอคุณที่ต้นปาล์มต้นนี้ทุกวัน 
แม้จะรู้ว่าสายไปแล้ว แต่ก็ยังคิดถึงอยู่นะ
ขอโทษที่ปล่อยให้รอนานนะครับ .. 
... ฮึก นายหัวขโมย คนตะกละ เคย์ ...กว่าจะมานะ วันนี้วันครบรอบวันตาย ฉันคงหมดอาลัยอาวรณ์แล้ว ขอบคุณนะที่มาที่นี่ทุกวัน อย่าลืมค้นตู้เสื้อผ้านายนะ ฉันซ่อนไว้ จดหมายฉบับนั้นอ่ะ ^^
เด็กสาวเปิดเหม่งให้ชายหนุ่มดู
พร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก 
รอยยิ้มช่างเจิดจ้าเหมือนอย่างเคย 
คิดถึงใบหน้านี้เหลือเกิน 
10 ปีแล้ว ที่ไม่ได้พบเจอกันอีก 
ถึงจะมาในรูปแบบนี้ ตัวผมก็ดีใจ

ร่างวิญญาณเด็กสาวโปร่งแสง
ระยิบระยับ พร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆ
และคำพูดว่า ...
อย่าลืมฉันนะ ตาทึ่ม ! อ่านจดหมายแล้วอย่าร้องไห้ล่ะ โตแล้วนะ ฉันหมดห่วงแล้ว นายโตขึ้นแล้วหล่อเชียวนะ ไปนะ ขอให้มีความสุขตลอดไป :)
ชายหนุ่มยิ้มกลับ เขายิ้มทั้งน้ำตา 
ความคิดถึง ความโหยหา โถมลงมา
พร้อมบอก ขอบคุณ สถานที่แห่งนี้ 
ท่าเรือวิญญาณ ศาลาที่พักเหล่าวิญญาณ
ที่ยังติดห่วงความอาลัยอาวรณ์บางอย่าง 


ชายหนุ่มเดินกลับบ้าน 
พร้อมหยิบผลปาล์มที่เหลือไปด้วย
เพราะในขณะที่เขานั่งฟังเธอ เขาคงตะกละ
อย่างที่เธอว่าจริงๆ เพราะเขาใช้มือแกะเปลือก
เพื่อที่จะกินเนื้อผลปาล์มลูกนี้ เข้าปากไปเรื่อยๆ จนเธอพูดจบ

เมื่อถึงบ้าน ชายหนุ่มเปิดตู้เสื้อผ้าเขา 
เริ่มรื้อทุกสิ่งที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า 
พอดีเลย เขาจะได้จัดตู้ใหม่ มันรกซะ
หาอะไรก็ไม่เจอ คุณเคยเป็นรึเปล่า ? 

จดหมายฉบับสีชมพูหวานแหวว
สติ๊กเกอร์น่ารักมุ้งมิ้งสมกับเป็นหล่อน 
ตัวอักษรที่คุ้นตา และลายมือเธอ ..
ชายหนุ่มแกะซองเบาๆ ไม่ให้ขาดรุ่ย 
เขาทะนุถนอมสิ่งนี้ ค่อยๆหยิบ
กระดาษในซองขึ้นมาเบาๆ .. 
ทันทีที่เขาได้อ่าน ชายหนุ่มน้ำตาคลอ
แอบโทษตัวเอง แม้ว่าเนื้อความในจดหมายบอกว่าห้ามโทษตัวเองก็เถอะ

[ พอส ผมดีใจนะที่ได้เจอกันอีก หลับให้สบายนะ ] 


✍🏻 ถึง เคย์ นายตะกละ
ฉันขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกว่าจะย้ายบ้าน
ฉันรู้ว่านายคงโกรธ ที่ไม่ได้บอกกล่าวกัน
ล่าสุดที่ฉันมาบ้านนาย ฉันได้ซ่อนจดหมายฉบับนี้ไว้ คิดว่า วันไหนที่นายหาอะไรไม่เจอ คงได้จัดระเบียบเสื้อผ้าใหม่ในตู้นี้แน่นอน แล้วคงเจอมัน 

วันที่นายอ่าน อาจจะเป็นวันที่ฉันย้ายบ้านไปแล้ว 
วันที่นายอ่าน นายอาจจะเสียใจ ที่ไม่ได้ไปส่งฉัน แต่ห้ามโทษตัวเองนะ ! 
ฉันจะไม่ลืมนาย ถ้ามีโอกาสกลับมาที่นี่ 
ฉันจะไปรอที่ต้นปาล์มหางกระรอก แถวท่าเรือนะ 
ยังจำเรื่องแผลเป็นได้มั้ย ที่เราซนกัน 
แล้วฉันลื่น ตกจากต้นไม้ แล้วนายคว้าเราไว้ 
แต่สุดท้ายก็ตกมาทั้งคู่ กิ่งไม้บาดที่หน้าผากคนละด้าน 
และแม่พวกเราก็ต่อว่าเป็นชุดเลย 555 

... ฉันจะไม่มีวันลืมนาย และนายก็ห้ามลืมฉันล่ะ
และก็ อย่าร้องไห้เลยนะ เดี๋ยวไม่หล่อนะตาทึ่ม ! 
จาก พอส เด็กสาวที่สวยที่สุด :P 

- 1 ปีผ่านไป -
ขอบคุณตัวผม ที่มา ท่าเรือที่นี่ 
ผมได้เป็นเจ้าของท่าเรือที่นี่ 
และปลูกต้นปาล์มหางกระรอกเต็มไปหมด
แน่นอนว่าผมปลูกเพราะ
ผมคิดถึงเธอ ของดูต่างหน้าสิ่งที่สอง 
และคุณรู้มั้ยครับว่า ผลของต้นปาล์มเนี่ย
รสชาติเหมือน กินลูกตาลขนาดจิ๋วเลย 555

ที่ท่าเรือวิญญาณ ยังมีวิญญาณเร่ร่อน
เต็มไปหมด ทั้งเด็ก สุนัข และคนชรา 
ต่างมีอาลัยอาวรณ์ ด้วยความเป็นห่วงอยู่
ใครๆก็พูดถึง ที่นี่มีวิญญาณ จริงหรือ? 

แต่เรื่องราวของผม ที่พบเจอมา คงไม่ใช่ข่าวลือแน่ๆ เชียวล่ะ
และ อีก 1 เรื่อง ตั้งแต่วันที่ได้เจอวิญญาณของพอสวันนั้น
ผมก็พึ่งรู้ว่าตัวเองมีสัมผัสที่หก ...ที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้อีกด้วยล่ะ บรื๋ออ TwT

ขอบคุณความหิวของผมเมื่อวันนั้น
ขอขอบคุณ สมองสุดบรรเจิดของผมที่หยิบพวงผลปาร์มนั้นมาทั้งพวง 555
และก็ขอบคุณเสียงหล่นของพวงผลปาล์มกระรอก พวงนั้นที่ทำให้ผมตื่นด้วยนะ
ที่ขอบคุณสำหรับหลายๆอย่างนี่ เป็นเพราะว่าได้เจอเธอคนนั้นอีกครั้งนี่แหละ
คนที่อยู่ในใจผมตลอดชาตินี้.

THE END
SHARE
Written in this book
ศิลปะทางความคิด
หนังสือเล่มนี้ เป็นการบรรยายและพรรณาตามมโนภาพ และสิ่งที่พบเห็น และเล่าเรื่องราวต่างๆที่คุณอาจไม่เคยคิดว่า บางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นจนมีชื่อเรียก ก็มีความหมาย ความงดงาม ในตัวของมันเองเช่นกัน
Writer
Mizolynz
Piano Teacher, Writer
เพราะว่ามีความรู้สึกถึงได้เขียนเล่าเรื่องราวผ่านตัวหนังสือ

Comments

cestploy
4 years ago
เหมือนหนังเศร้า แต่อ่านแล้วยิ้ม
Reply
Mizolynz
4 years ago
ขอบคุณค่า (_ _)
janee2559
4 years ago
ซึ้งเลย TT
Reply
Mizolynz
4 years ago
ขอบคุณงับ ^^