"โลกนี้ไม่มีโปรโมชั่นสะสมความดีไปแลกความรักหรอกนะ"
ร่มถูกโยนลงถังพักร่มข้างประตูร้าน หลังจากที่ฉันหอบเอาตัวกึ่งแห้งกึ่งเปียกเข้ามาในร้านที่อวลไปด้วยกลิ่นนม กาแฟต่างๆ ตามที่คาเฟ่ทั่วไปควรจะเป็น

"3 นาทีนะ" ฉันวางซองชาที่พกมาจากบ้านลงบนเคาน์เตอร์ 
หญิงสาวคุ้นหน้าที่เพิ่งกลับมาสนิทกันหยิบซองสีเหลืองไปพินิจดู

"Nordqvist เหมือนเดิม ?" ไม่แน่ใจว่าเธอขำอะไร "ติดตั้งแต่ม.ปลายจนป่านนี้เลยเหรอ"
"เขาส่งมาให้ก็กินๆ มันสักหน่อย"
"เดี๋ยวนี้เป็นลายมูมินด้วยเหรอ โคตรมุ้งมิ้ง"
"คอลเลคชั่นใหม่ กลิ่นใหม่ แปลกๆ ดีเหมือนกัน" ฉันว่าขณะที่เพื่อนสาวเริ่มหยิบจับอุปกรณ์อะไรของเธอเพื่อชงชาให้ฉัน ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้มีอุปกรณ์อะไรหรอก ดูเธอเสียเวลาเลือกแก้วอยู่มากกว่า มองดูแล้วก็แปลกดีเหมือนกันที่ผู้หญิงตรงหน้านี้ดูเหมือนจะทำได้ไปทุกอย่าง เรียนจบสายวิทย์ กำลังจะจบ'ถาปัตย์ ดูแลร้านเหล้าของที่บ้าน เปิดคาเฟ่ที่สิ่งเซรามิกต่างๆ ล้วนแต่เป็นฝีมือตัวเอง พอเทียบกับฉันแล้ว ฉันแม่งกลายเป็นเด็กน้อยไปเลย

"ชารอยบอส กลิ่นชีสเค้ก ในวันฝนตก ไม่เข้ากับแกอย่างสิ้นเชิง" เธอวางแก้วชาตรงหน้าฉันและนั่งลง
"เดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปแล้วแก แกต้องลองมองฉันใหม่"
เธอเลิกคิ้วพร้อมพยักหน้าหงึกๆ ที่ดูก็รู้ว่าไม่มีความเชื่ออยู่ในการกระทำนั้นเลย

"แกอ่านหนังสือประเภท Poetry ด้วย" 
ฉันพลิกปกสีดำในมือดูนิดหน่อย ก่อนจะยักไหล่ "ก็อ่านมาตลอดป่ะวะ"
"แกเคยบอกฉันว่ามันเพ้อเจ้อ" 
เธอจำได้ ฉันก็จำได้ว่าเคยพูดแบบนั้นออกไป ความจริงแล้วตอนนี้ก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่
"ลายเส้นภาพประกอบในเล่มมันทำให้อยากซื้อเฉยๆ"
"ซื้อมาดูรูป ? ความติสท์ของนักศึกษาศิลปะงี้เหรอ"
"ก็ไม่ แต่เหมือนเขาจะชอบอ่านอะไรแบบนี้ ตอนแรกฉันลังเลว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อ แต่สุดท้ายก็ซื้อ ฉันอยากดูรูป ส่วนเนื้อหาก็แบ่งให้เขาอ่าน"
"..." สีหน้าแบบนั้นอีกแล้ว นิ่งเงียบ เอาแต่แสดงออกผ่านดวงตา
"แก ช่วงนี้ฉันเห็นอะไรก็เอาแต่นึกว่า แบบนี้เขาน่าจะชอบรึเปล่า แบบนี้น่าจะแนวเขา" 
ฉันก็รู้ว่าไม่ควรพูด แต่ตอนนี้ฉันไม่มีใคร มีแต่เธอตรงหน้าที่รับรู้เรื่องที่ฉันกำลังหนักใจตอนนี้ 

หลังจากประโยคนั้นเรานิ่งเงียบกันไปพักใหญ่

แล้วเธอก็เริ่มพูดอีกครั้ง

"แกกำลังพยายามจะทำอะไร ?"
"ซื้อหนังสือมาแบ่งเขาอ่านไง"
"ไม่ จุดประสงค์ของแกมันคืออะไร"
"..." รักษาเรื่องราวระหว่างฉันกับเขา ไม่ให้มันหายไป
"แกรู้มั้ยว่า โลกนี้ไม่มีโปรโมชั่นสะสมความดีไปแลกความรักหรอกนะ"
"..."
"ต่อให้แกทำดีแค่ไหน สุดท้ายมันก็แค่ความดี มันรักษาความรัก หรือแลกเป็นความรักไม่ได้"
"..."
"แกเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย ?"
อยู่ดีๆ น้ำตาของมนุษย์bitchy resting faceอย่างฉันก็ไหลออกมา --น้ำตาไหลง่ายอีกแล้ว
"เขาเคยพูดแบบนั้นกับฉันเหมือนกัน" 
"แล้วแกก็ยังทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แกไม่เข้าใจเหรอ"
"อย่างน้อยก็ให้มันเป็นการแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่ว่ายังไงฉันก็รู้สึกกับเขาเหมือนเดิม รักเขาเหมือนเดิม มันไม่ได้เหรอวะ"
"แล้วแกได้อะไรจากเขาเหรอ นอกจากความเย็นชา ความที่บอกว่าแกสำคัญแต่ห่างแกไปทุกวันๆ"
"..."

"..."

"ออกจากโลกออนไลน์อะไรนั่นได้แล้ว"
"ฉันทำไม่ได้"
"แกเป็นแบบนี้ ฉันก็แย่เหมือนกัน ฉันไม่อยากเห็นคนอย่างแกเป็นแบบนี้"
"..."
"ถ้าผู้หญิงคนนั้นคิดจะจริงจังกับแกสักนิด ฉันจะไม่ยุ่งเลย"
"..."
"แกที่ฉันเคยชอบมากๆ ไม่ใช่แบบนี้ว่ะ แกเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"
"..."

เธอหยิบหนังสือในมือฉันไปเปิดและเอากระดาษทิชชู่คั่นเอาไว้ก่อนจะลุกออกไป โดยไม่พูดอะไรอีก
หนังสือหน้านั้นบอกกับฉันว่า

How you love yourself is how you teach others to love you.

SHARE
Writer
foschia
alchemist
Did your wish ever come true?

Comments

peachv
10 months ago
milk and honey รึเปล่าน้า?

Reply
foschia
9 months ago
ใช่ค่ะ ^^