"โลกนี้ไม่มีโปรโมชั่นสะสมความดีไปแลกความรักหรอกนะ"
ร่มถูกโยนลงถังพักร่มข้างประตูร้าน หลังจากที่ฉันหอบเอาตัวกึ่งแห้งกึ่งเปียกเข้ามาในร้านที่อวลไปด้วยกลิ่นนม กาแฟต่างๆ ตามที่คาเฟ่ทั่วไปควรจะเป็น

"3 นาทีนะ" ฉันวางซองชาที่พกมาจากบ้านลงบนเคาน์เตอร์ 
หญิงสาวคุ้นหน้าที่เพิ่งกลับมาสนิทกันหยิบซองสีเหลืองไปพินิจดู

"Nordqvist เหมือนเดิม ?" ไม่แน่ใจว่าเธอขำอะไร "ติดตั้งแต่ม.ปลายจนป่านนี้เลยเหรอ"
"เขาส่งมาให้ก็กินๆ มันสักหน่อย"
"เดี๋ยวนี้เป็นลายมูมินด้วยเหรอ โคตรมุ้งมิ้ง"
"คอลเลคชั่นใหม่ กลิ่นใหม่ แปลกๆ ดีเหมือนกัน" ฉันว่าขณะที่เพื่อนสาวเริ่มหยิบจับอุปกรณ์อะไรของเธอเพื่อชงชาให้ฉัน ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้มีอุปกรณ์อะไรหรอก ดูเธอเสียเวลาเลือกแก้วอยู่มากกว่า มองดูแล้วก็แปลกดีเหมือนกันที่ผู้หญิงตรงหน้านี้ดูเหมือนจะทำได้ไปทุกอย่าง เรียนจบสายวิทย์ กำลังจะจบ'ถาปัตย์ ดูแลร้านเหล้าของที่บ้าน เปิดคาเฟ่ที่สิ่งเซรามิกต่างๆ ล้วนแต่เป็นฝีมือตัวเอง พอเทียบกับฉันแล้ว ฉันแม่งกลายเป็นเด็กน้อยไปเลย

"ชารอยบอส กลิ่นชีสเค้ก ในวันฝนตก ไม่เข้ากับแกอย่างสิ้นเชิง" เธอวางแก้วชาตรงหน้าฉันและนั่งลง
"เดี๋ยวนี้อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปแล้วแก แกต้องลองมองฉันใหม่"
เธอเลิกคิ้วพร้อมพยักหน้าหงึกๆ ที่ดูก็รู้ว่าไม่มีความเชื่ออยู่ในการกระทำนั้นเลย

"แกอ่านหนังสือประเภท Poetry ด้วย" 
ฉันพลิกปกสีดำในมือดูนิดหน่อย ก่อนจะยักไหล่ "ก็อ่านมาตลอดป่ะวะ"
"แกเคยบอกฉันว่ามันเพ้อเจ้อ" 
เธอจำได้ ฉันก็จำได้ว่าเคยพูดแบบนั้นออกไป ความจริงแล้วตอนนี้ก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่
"ลายเส้นภาพประกอบในเล่มมันทำให้อยากซื้อเฉยๆ"
"ซื้อมาดูรูป ? ความติสท์ของนักศึกษาศิลปะงี้เหรอ"
"ก็ไม่ แต่เหมือนเขาจะชอบอ่านอะไรแบบนี้ ตอนแรกฉันลังเลว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อ แต่สุดท้ายก็ซื้อ ฉันอยากดูรูป ส่วนเนื้อหาก็แบ่งให้เขาอ่าน"
"..." สีหน้าแบบนั้นอีกแล้ว นิ่งเงียบ เอาแต่แสดงออกผ่านดวงตา
"แก ช่วงนี้ฉันเห็นอะไรก็เอาแต่นึกว่า แบบนี้เขาน่าจะชอบรึเปล่า แบบนี้น่าจะแนวเขา" 
ฉันก็รู้ว่าไม่ควรพูด แต่ตอนนี้ฉันไม่มีใคร มีแต่เธอตรงหน้าที่รับรู้เรื่องที่ฉันกำลังหนักใจตอนนี้ 

หลังจากประโยคนั้นเรานิ่งเงียบกันไปพักใหญ่

แล้วเธอก็เริ่มพูดอีกครั้ง

"แกกำลังพยายามจะทำอะไร ?"
"ซื้อหนังสือมาแบ่งเขาอ่านไง"
"ไม่ จุดประสงค์ของแกมันคืออะไร"
"..." รักษาเรื่องราวระหว่างฉันกับเขา ไม่ให้มันหายไป
"แกรู้มั้ยว่า โลกนี้ไม่มีโปรโมชั่นสะสมความดีไปแลกความรักหรอกนะ"
"..."
"ต่อให้แกทำดีแค่ไหน สุดท้ายมันก็แค่ความดี มันรักษาความรัก หรือแลกเป็นความรักไม่ได้"
"..."
"แกเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย ?"
อยู่ดีๆ น้ำตาของมนุษย์bitchy resting faceอย่างฉันก็ไหลออกมา --น้ำตาไหลง่ายอีกแล้ว
"เขาเคยพูดแบบนั้นกับฉันเหมือนกัน" 
"แล้วแกก็ยังทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แกไม่เข้าใจเหรอ"
"อย่างน้อยก็ให้มันเป็นการแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่ว่ายังไงฉันก็รู้สึกกับเขาเหมือนเดิม รักเขาเหมือนเดิม มันไม่ได้เหรอวะ"
"แล้วแกได้อะไรจากเขาเหรอ นอกจากความเย็นชา ความที่บอกว่าแกสำคัญแต่ห่างแกไปทุกวันๆ"
"..."

"..."

"ออกจากโลกออนไลน์อะไรนั่นได้แล้ว"
"ฉันทำไม่ได้"
"แกเป็นแบบนี้ ฉันก็แย่เหมือนกัน ฉันไม่อยากเห็นคนอย่างแกเป็นแบบนี้"
"..."
"ถ้าผู้หญิงคนนั้นคิดจะจริงจังกับแกสักนิด ฉันจะไม่ยุ่งเลย"
"..."
"แกที่ฉันเคยชอบมากๆ ไม่ใช่แบบนี้ว่ะ แกเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"
"..."

เธอหยิบหนังสือในมือฉันไปเปิดและเอากระดาษทิชชู่คั่นเอาไว้ก่อนจะลุกออกไป โดยไม่พูดอะไรอีก
หนังสือหน้านั้นบอกกับฉันว่า

How you love yourself is how you teach others to love you.

SHARE
Writer
foschia
alchemist
Did your wish ever come true?

Comments

peachv
4 months ago
milk and honey รึเปล่าน้า?

Reply
foschia
3 months ago
ใช่ค่ะ ^^