ฟ้าบางแห่งร่ำลาเมฆฝนไปเนิ่นนาน
สำหรับฉัน
ถ้อยคำทั้งหมดเหมือนสิ่งที่แฝงเร้นอยู่
ไหลรวมมาอยู่ตรงเบื้องหน้า
รินไหลมาอย่างช้า ๆ
ตอนที่อ่านจบเราอาจ  รู้  หรือ ไม่รู้
นั่นไม่ใช่คำตอบ

เมื่อไหร่ที่เราได้อ่าน
ยามเช้าอันอัศจรรย์ ละเลียดคำแกล้มกาแฟแก้วโปรด
ยามบ่ายอันแสนครึ้ม จ้องมองสายฝนพรำลงมา
แม้กระทั่งยามเย็น ที่ทุกอย่างกล่าวคำอำลา

หากฉันยังมีชีวิต   ฉันจะยังอ่าน
บรรจงพลิกนิ้วไล่ไปที่หน้ากระดาษทุกหน้า
เพื่อจะจดจำได้ว่าระหว่างตัวอักษรนั้นมีรูปทรงใดปรากฎ
เรื่องราว ทรงจำ น้ำตา   รอยยิ้ม  เสียงหัวเราะ
มิใช่ เลื่อนลอย โดดเดี่ยว  ไร้จุดหมาย
ทว่า มันคือน้ำหนักของชีวิต

เราอาจค้นพบ หรือ ไม่พบ จากการอ่าน
การเขียน หัวใจ  การทุ่มเทให้กับความฝัน
เพราะนอกเหนือจากนั้น มันคือชีวิต
เหมือนทุกอย่างของชีวิตได้มาปรากฎตัวอยู่
ไม่ว่าเราจะยังมีพรุ่งนี้อีกหรือไม่
ทว่า โลกก็ได้ย่อกายมาอยู่ตรงหน้า
ตรงที่จะหยิบฉวยมาเปิดอ่าน  เรียนรู้  ทำความเข้าใจ
บทเรียนครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยประหนึ่งต่อสิ่งที่เรียกว่า ชีวิต
และส่ิงที่จะดำเนินต่อไป
มันควรจะเป็นเช่นนั้น ตลอดไป

ไม่ใช่มาจากความฉาบฉวยเพียงครู่
เหมือนดอกกุหลาบแสนธรรมดา
เมื่อได้บรรจงปลูกลงมันไปในเนื้อดินแล้ว
ความหวังว่ามันจะคงค่าของความงามดั่งกุหลาบไว้นั้น
มิได้ไปเป็นอื่นใด
ความมุ่งหมายต่อกิ่งก้านและดอกใบ
มิอาจออกไปจากสิ่งที่เป็น กุหลาบ

แม้ฟ้าบางแห่ง ได้ร่ำลาเมฆฝนไปเนิ่นนาน
เราก็เพียงวาดหวังว่า ทั้งหมดมิใช่จุดสุดท้ายของชีวิต

SHARE

Comments

loongchat
2 months ago
กำลังเพ่งพินิจกับน้ำหนักของชีวิตอยู่บ้างเหมือนกันครับ
ช่วงนี้จึงอาจจะไม่ค่อยได้โผล่หน้ามาให้เห็น  
Reply
WhocallEmilyRose
2 months ago
คิดถึงเสมอค่ะ ลุงชาติ  มีความสุขทุกวันนะคะ
loongchat
2 months ago
✿ˆ‿ˆ✿