สงครามส่วนสูงภาคสอง: เงาของวรรณ (10)
ลูกสาวเพื่อนพ่อ 

“โบว์” เป็นลูกสาวคนเล็กของเพื่อนสนิทพ่อผม จริงๆ ผมอายุมากกว่าเธอ 11 เดือน แต่เราดันเข้าเรียนปีเดียวกัน

สมัยเด็กๆ เราเคยพบหน้ากันอยู่หลายครั้งช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่กลับไม่ได้คุยเล่นสุงสิงกันมากนัก คงเพราะเรามาจากคนละโรงเรียน อีกทั้งผมเป็นเด็กผู้ชายที่ชอบเตะฟุตบอลหรือเล่นอะไรแมนๆ ขณะที่โบว์กับพี่สาวชื่อ “พี่บี” ก็มีโลกในแบบเด็กผู้หญิงของพวกเธอ

ผมจึงจำได้ไม่แน่ชัดว่า ตอนอายุประมาณ 8-9 ขวบ ตนเองตัวสูงหรือเตี้ยกว่าเด็กหญิงหน้าหมวย-ผอมบางอย่างโบว์

แต่ข้อเท็จจริงที่กระจ่างชัดแน่ๆ ก็คือพ่อของโบว์เป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ซึ่งมีความสูงเกิน 180 ซม. ส่วนแม่ของเธอก็เป็นผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งราว 165 ซม. และมรดกทางกรรมพันธุ์เหล่านั้นย่อมถูกส่งมอบไปสู่ลูกสาวสองคนของพวกเขา

ผมละเลยและห่างเหินจากโบว์ไปนานถึง 5-6 ปี กระทั่งช่วงปลาย ม.3 เทอมสอง ซึ่งผมได้เจอเธอในงานทำบุญที่ต่างจังหวัด  

วันนั้น ผมที่หมดอาลัยตายอยากกับส่วนสูง 168 ซม. ของตัวเองโดยสิ้นเชิง สอดส่ายสายตาไปพบเห็นผู้หญิงสาวรูปร่างสูงมากๆ สามราย กำลังยืนสั่งก๋วยเตี๋ยวหมูแดงอยู่ตรงซุ้มร้านอาหาร หลังงานทำบุญเลี้ยงพระเพิ่งเสร็จสิ้น

ผมจึงแสร้งเดินไปยืนต่อคิวถัดจากพวกเธอ ก่อนจะได้รับทราบว่าทั้งสามสาว คือ พี่บี โบว์ และพี่แอน ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของสองคนแรก

เท่าที่ประเมินจากสายตา สาวๆ ทั้งสามล้วนสูงเกิน 170 ซม. โดยพี่แอนเป็นคนสูงที่สุด ตามมาด้วยพี่บีและโบว์ตามลำดับ

ไม่ใช่แค่ผมที่ตื่นตะลึงกับพวกเธอ ทว่า ผู้หลักผู้ใหญ่หลายรายต่างก็สอบถามถึงส่วนสูงอันโดดเด่นของทั้งสามคน

แล้วผมก็ได้รับฟังคำตอบเรื่องนี้จากแม่ของพี่บี-โบว์ และแม่ของพี่แอน ระหว่างนั่งกินอาหาร

พี่แอนที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 นั้นตัวสูงถึง 175 ซม. ถ้าไม่ติดที่เธอมีน้ำหนัก 70 กิโลกรัม เธอคงไปเป็นนางแบบได้อย่างสบายๆ

ส่วนพี่บีอายุมากกว่าผมหนึ่งปีและสูงกว่าผมอยู่ 4 เซนติเมตร แม้ระยะห่างดูเหมือนไม่เยอะ แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะมีโอกาสสูง 172 ซม. เท่าเธอหรือไม่

ด้านโบว์ที่อายุ 14 ปี ก็มีส่วนสูง 171 ซม. ไล่จี้พี่บีไปติดๆ แล้ว

“น้องบีนี่เริ่มหยุดโตแล้วนะ จากอายุ 15 มาถึง 16 สูงขึ้นแค่ 2 เซนต์เท่านั้นเอง แต่น้องโบว์นี่กำลังมาแรง ปีก่อนยังสูง 164 อยู่เลย ปีนี้ทะลุพรวดพราดขึ้นมา 171 แล้ว” แม่ของพี่บีและโบว์คุยระหว่างกินข้าวเที่ยง

ผมฟังแล้วก็นึกเสียดายอยู่ในใจ เพราะถ้าตนเองกลับมาเจอโบว์เร็วกว่านี้สักหนึ่งปี ผมในวัย 14 ปี กับส่วนสูง 166 ซม. ก็จะสูงกว่าโบว์ในวัย 13 ปี กับส่วนสูง 164 ซม. อยู่ 2 เซนติเมตร

แต่พอเราได้พบกันช้าไปเพียงหนึ่งปี ผมที่สูงขึ้นอีก 2 เซนติเมตร เป็น 168 ซม. ก็ต้องตกเป็นฝ่ายเตี้ยกว่าโบว์ที่สูงขึ้น 7 เซนติเมตรภายในปีเดียว อย่างขาดลอย

ระหว่างกินข้าว ผมได้ยินได้ฟังหลายเสียงที่แสดงความชื่นชมต่อส่วนสูงของพี่แอน พี่บี และโบว์

เรื่องน่ารำคาญเกิดขึ้นเมื่อมีผู้ใหญ่ 1-2 ท่าน เข้ามาเตือนว่าเด็กผู้ชายอย่างผมควรจะตัวสูงกว่าที่เป็นอยู่

“ทีแรก ป้าคิดว่าเพลิงจะสูงกว่านี้ นี่ถึง 170 หรือยังเนี่ย ถ้ายังไม่ถึง ต้องรีบเร่งเครื่องนะลูก เพราะสำหรับผู้ชายยุคนี้ ส่วนสูง 175 ก็ยังถือว่าเตี้ยเกินไป อย่างหนูๆ สามคนนั้น เดี๋ยวสักพักพวกเธอก็สูงเกิน 175 กันหมดแล้ว เชื่อป้าสิ” ป้าคนหนึ่งเข้ามากล่าวกระซิบกระซาบข้างหูผม

ใจหนึ่ง ผมรู้สึกอิจฉาโบว์ แต่อีกใจหนึ่ง ก็เริ่มรู้สึกหลงใหลในตัวเธอขึ้นมานิดๆ 
SHARE
Written in this book
"สงครามส่วนสูง" : ผมกับวรรณ
นิยายว่าด้วยการแข่งขันและมิตรภาพในวัยเยาว์ ผ่านประเด็นใจกลางอย่างเรื่อง "ส่วนสูง"

Comments