นิราศอมก๋อย

     เมื่อวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ถึงวันที่ ๓ มิถุนายน ๒๕๖๐  ฉันได้ไปสัมผัสกับวิชาชีพที่ฉันกำลังมุ่งมั่นที่จะคว้ามา  "วิชาชีพครู"  ที่โรงเรียนบ้านหลวง  ต.ยางเปียง  อ.อมก๋อย  จ.เชียงใหม่  เนื่องจากฉันกำลังเรียน "ครูภาษาไทย"  จึงขอถ่ายทอดบางเหตุการณ์และความรู้สึกบางส่วนออกมาในรูป     ร้อยกรองประเภทนิราศ  "นิราศอมก๋อย"
แด่...กุหลาบบนดอย
                                                                   ..๒๒ พฤษภา เวียนมาถึง

             ใจจดจ่อรอเราเฝ้าคำนึง                         ดังถูกดึงด้วยเส้นด้ายสายสัมพันธ์

             คน ๗ คน ๗ ความคิดเคียงชิดข้าง              ร่วมเดินทางท่องรถไฟไปค้นฝัน

             คนต่างที่มีบ้างที่ต่างกัน                          แต่ใจมั่นใจถึงเป็นหนึ่งเดียว

             สาว "บัวใหญ่" ใจแกร่งแรงร้อยล้าน           เชี่ยวชำนาญการวางแผนอันแสนเฉี่ยว

             "จิราพรรณ" กลั่นกรองมาพริบตาเดียว       สายแก่นเซี้ยวเทียวร้องรำร่ำทำเพลง

             มองอีกฟากจาก "หนองคาย" สายระเบียบ     วจีเฉียบวิชาการงานแสนเก่ง

             หนักก็เอาเบาก็สู้คู่บรรเลง                       งานรีบเร่งล้วนผ่านพ้น "มลฤดี"
 
             สายธรรมบ้างทางนี้ "ศรีสะเกษ"                ฮาไร้เจตน์จิตสะอาดปราศเส้นสี

             เธอหน้านิ่งทิ้งเราขำคำพาที                      "คุณ" คนนี้นี่ไง "วิไลพร"
 
             ต่อมาคือคุณครูผู้สวยสด                          "ปิโยรส" ร้อยสามารถฉลาดสอน

             ผู้การค่ายของแท้ที่แน่นอน                        สาว "อุดร" ดูเด่นและเย็นตา

             ฟากสาวใต้ใจดีไม่มีขม                              ครูประถมแท้จริงเก่งยิ่งหนา

             เด็กร่ำร้องเรียกหาครู "นูรีดา"                    สาว "นราธิวาส" ปราชญ์คนจริง

             สาว "สตูล" ตรึงจิตมิตรถิ่นใต้                     "ปองกานต์" ไงงานนี้ดูดียิ่ง

             เงียบแต่สู้รู้กันไม่หวั่นจริง                          เพื่อนพึ่งพิงเยี่ยมยอดตลอดมา

             คนสุดท้ายสายอะไรไม่อาจรู้                        แต่เป็นผู้สู้งานการศึกษา

            ความคิดแปลกแตกต่างนี่ "พิสิตา"                โหดมันส์ฮา "กาฬสินธุ์" ถิ่นของเธอ

            รถไฟพุ่งมุ่งสู่เมืองชื่อ "เชียงใหม่"                  ปลุกดวงไฟให้ชีวิตติดเสมอ

            รอครึ่งวันฉันจะได้ไปพบเจอ                         ผองพวกเธอที่เราเฝ้ารอคอย

            พอรถฟ้ามาส่งตรงถิ่นที่                             อากาศดีฟ้าครามนามอมก๋อย

           ผู้คนมองจ้องใครนะขึ้นมาดอย                      เราทยอยยกของกองเต็มลาน

           เดินเข้าไปในโรงเรียนรั้วสีม่วง                      "พี่ทอง" พ่วงพวกเราเข้าถิ่นฐาน

           "อมก๋อยวิทยาคม" สั่งสมนาน                    อุดมการณ์สานสุขเด็กทุกคน

           พี่มาส่งลงฐานถิ่น “บ้านหลวง”                    ด้วยเป็นห่วงหากมาเองเกรงสับสน

           นักเรียนยิ้มแย้มรับกับทุกคน                         เปี่ยมสุขล้นแรกพบสบสายตา

           ทั้งคุณครูที่นี่ใจดีนัก                                    จัดที่พักพร้อมใช้ไว้คอยท่า

           เปลี่ยนความคิดปิดโจทย์หินที่ยินมา                 โฮมสเตย์กลางป่าน่าอยู่จริง

           สายหมอกหนาอากาศดีที่อมก๋อย                     อยู่ยอดดอยได้ส่องมองหลายสิ่ง

          "ยิ่งอยู่สูงยิ่งเห็นไกล" ใช้ได้จริง                     แต่ต้องนิ่งแน่วแน่แค่จุดเดิม

          วันรุ่งขึ้นตื่นนอนตอนตีห้า                               ร้องเรียกพาพักนอนมาสอนเสริม

          ขยับกายคลายกล้ามเนื้อเพื่อแต่งเติม                 แล้วค่อยเพิ่มเสริมกายใจให้แข็งแรง

          เลือกห้องเข้าเรารับหกทับหนึ่ง                         แต่ต้องอึ้งกึ่งกังวลปนหน้าแห้ง

          เพราะต้องสอนสังคมปมเปลี่ยนแปลง                รับตำแหน่งนี้มาเพราะกล้าเกิน

          นักเรียนมองจ้องครูดูเชื่อมั่น                           กดความหวั่นปั่นความนิ่งทิ้งความเขิน

          บทเรียนสดสอนไปมา เออว่ะ! เพลิน                   เห็นทางเดินทางของครูอยู่รำไร

          ผ้าขาวบางทางนี้ดูดีนัก                                  แสนน่ารักไร้สีวาดสะอาดใส

          หากได้แต่งแต้มรักปักลงไป                           เป็นผ้าใหม่ได้ชีวิตจิตวิญญาณ

          และจุ่มวาดวิชาให้ผ้าด้วย                               ผ้าจะสวยเสริมค่ามหาศาล

          คุณธรรมนำไปเพิ่มเติมดวงมาน                     เป็นผ้าผ่านงานนิยมสวยสมใจ
 
          เวลาล่วงเลยผ่านไม่นานนัก                              เพิ่งรู้จักนักเรียนเพียรสงสัย

          เริ่มคุ้นเคยเรียนรู้เจ้าเริ่มเข้าใจ                           กลับต้องจากพรากไปห่างไกลกัน

          ด้วยต่างคนขึ้นมาต่างหน้าที่                              ด้วยฤดีนี้ต้องกล้าไปล่าฝัน

          จำต้องกลับปรับท่าเตรียมฝ่าฟัน                         เพื่อสู่วันที่แม่พ่อเฝ้ารอคอย

          ตัวจากไกลใจนั้นยังรั้นห่วง                           เปรียบเป็นช่วงพ่วงเศร้าเคล้าเหงาหงอย

          กุหลาบแก้วกอดต้นบานบนดอย                     ยังรอคอยคนไปพบสบความงาม 

          กุหลาบบานที่ใดใช่กุหลาบ                              เพราะล้วนฉาบซ่อนพรมด้วยคมหนาม

           ให้ตั้งมั่นฟันฝ่าพยายาม                                 ประกาศความงามทั้งสิ้นทั่วถิ่นไทย

           รอดูเจ้าก้าวไปในโลกกว้าง                               จงเลือกทางห่างชั่วกลัวเผลอไผล

           หนทางดีมีมากหากเลือกไป                              จงใช้ใจ สติ พินิจดู

            ไม่รู้ว่าวันไหนจักได้พบ                                    แต่ไม่ลบลืมเลือนเตือนให้รู้

            ว่าครั้งหนึ่งนั้นฉันไปไต่ฝันดู                              ได้เป็นครูของเธอและเจอกัน

            ขอคุณพระคุ้มครองผองเด็กน้อย                         อยู่บนดอยด้วยสนุกพร้อมสุขสันต์

            จดจารเธอทุกคนนี้ชั่วชีวัน                                  ขอบคุณรักที่ให้กันทุกวันเอย

SHARE
Writer
Pisita
Kruthai@KKU
hope..

Comments