เมื่อฉันได้ลองกินพลาสติก
พอเข้าปาก ก็ตกใจ อะไรเหนียว
แปลกจริงเชียว หนึบในปาก อยากเอาออก
พอเคี้ยวไป ก็ฉีกขาด แล้วติดซอก
ไม่สำรอก กลืนลงไป ในลำคอ

กลืนก็ได้ คายก็ออก บอกใจว่า
ที่ผ่านมา แดกอะไร ไม่ฟังหมอ
ชิ้นเล็กๆ ร่างกายคง ไม่ต้านต่อ
ครั้งเดียวพอ คงไม่พัน ลำไส้พัง

พลาสติกใส จะกลืนไป ไงก็ช่าง
สารพิษจาง ไม่ดูดซึม และเข้าฝัง
คงบั่นทอน แต่ไม่ตาย ไร้พลัง
พลาสติกยัง คงอยู่ ในร่างกาย

ก็โมเม ว่ามันเหมือน กับความรัก
ไม่รู้จัก แต่มีไว้ หาความหมาย
อยู่ในร่าง อาจก่อกวน ชีพวางวาย
ใช้ไม่ได้ ใช้ไม่เป็น ก็เอ็นดู

อยากจะคาย บ้วนออกมา ให้มันออก
ไม่อยากหลอก ตัวเอง ให้อดสู
ก็ความรัก ไม่สอนฉัน ดั่งเป็นครู
ที่รู้รู้ แค่พลาสติก ในหลอดลม

มันหน่วงๆ เมื่อมีมัน อยู่ในท้อง
รักก็ร้อง ในหู ดูขื่นขม
พลาสติกใส วนในไส้ กับอาจม
รักเป็นปม บ่มเอาไว้ ในใจเอย...


Ziiinvn
12.06am
7-13-2017


SHARE
Written in this book
กลอนแปดของข้า
แต่งกลอนแปด สุภาพบ้าง ไม่สุภาพบ้าง

Comments