แบกรับ
เด็กๆทุกคนเกิดมาพร้อมกับกรอบที่พ่อแม่เตรียมเอาไว้

เมื่อเราเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่ เราก็อาจจะอยากออกมาจากกรอบของพ่อแม่เสียที

บางคนก็ยังคงยอมอยู่ในกรอบนั้นด้วยความเต็มใจ

หลายครั้งที่ฉันไม่เข้าใจ

พ่อแม่แต่ละคนมีกรอบให้ลูกไม่เท่ากัน บางคนอาจเป็นกรอบเตี้ยที่มองเห็นภายนอกได้

บางคนอาจเป็นกรอบที่สูงจนมองไม่เห็นอะไรเลย

แต่สำหรับฉันมันเป็นกรอบที่ไม่สูงมากอยากจะปีนออกไปก็ทำได้ แต่มันคับแคบจนน่าอึดอัด

มันเริ่มต้นจากการไปเรียนไกลๆบ้าน

การอยู่คนเดียวทำให้ได้รู้จักกับคำว่ายืนด้วยตัวเอง

ทั้งเรียน ทั้งทำงาน มีแต่ต้องพึ่งตัวเอง เพราะอยู่คนเดียว แม้จะมีเพื่อน แต่ก็ไม่มีใครจะมาคอยช่วยตลอดเวลา

การใช้ชีวิตคนเดียวมันทำให้รู้สึกโล่งสบายแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เพราะพ่อมักจะบังคับฉันเสมอแม้มันจะไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำตาม แต่เราแทบไม่เคยคุยกันด้วยเหตุผลได้เลย

เหตุผลของฉันมักถูกมองข้าม และแทรกด้วยเหตุผลของพ่อ

หลายครั้งที่ยอมทำตามให้ผ่านๆไป

แต่บางครั้งชีวิตมันก็เป็นของเราไม่ใช่ของใคร

การที่เรายอมทำตามไป ผลกระทบที่ตามมาไม่ได้ทำให้คนรอบข้างรู้สึกอะไร

แต่เป็นตัวเราได้รับผลนั้นมาเอง

และบางครั้งมันก็สายเกินที่จะเปลี่ยนอะไรนอกจากทำใจยอมรับมันไป

มันอาจเป็นเรื่องยากที่เหตุผลของเด็กกับเหตุผลของผู้ใหญ่จะเข้าใจกัน

แต่สุดท้ายคนที่จะตัดสินใจคือตัวเรา

ทุกอย่างในชีวิตก็ขึ้นอยู่กับตัวเรา

แม้คนอื่นจะต้องการให้เราทำอะไร

สุดท้ายคนที่ตัดสินใจก็คือตัวเรา

ผลจะเป็นแบบไหนก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเรา

มันอาจจะไม่เป็นไปตามที่คิด

แต่เราก็ได้เรียนรู้ผลของการตัดสินใจครั้งนี้น
SHARE
Written in this book
วันๆหนึ่งที่ผ่านไป
ประสบการณ์ชีวิต เรื่องเล่า เหตุการณ์ที่ได้เจอในแต่ละวัน แต่ละคนก็ต่างกันไป บางทีมันอาจสร้างแรงบันดาลใจให้ใครอีกมากมาย
Writer
DifficultToWriteName
Designer
นามปากกา : ชื่อเขียนยาก

Comments

ARISA27
2 years ago
เข้าใจความรู้สึกนั้น . .
Reply
☺️