วิชาวิชาหนึ่งที่เราได้เรียนด้วยกัน
สำหรับนิสิตนักศึกษาเชื่อได้เลยว่าจะต้องมีวิชาที่เรียนรวมกันกับคณะอื่น...และนี่ละคือที่มาของเรื่องนี้ 
สวัสดีค่ะ เราเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังจะขึ้นชั้นปีที่สอง แต่ในตอนเราเป็นเด็กปีหนึ่งความทรงจำมากมายเลยละ เชื่อได้เลยหลายมหาวิทยาลัยจะต้องมีวิชาที่เราต้องเรียนรวมกับคณะอื่นเพราะต้องการสร้างความสัมพันธ์ของเด็กในรั้วมหาวิทยาลัยให้รู้จักกันมากยิ่งขึ้น และมหาวิทยาลัยของเราก็เป็นแบบนั้นเช่นกัน แต่มหาวิทยาลัยเรามีความพิเศษตรงที่ว่าทุกคณะในมหาวิทยาลัยต้องเรียนรวมกันในวิชาที่เค้าบังคับเรียนซึ่งจะแบ่งตามเซ็คต่างๆ แอ่ะ ๆ เราขออนุญาติไม่เอ่ยชื่อมหาวิทยาลัยนะคะ :) และแล้วการเรียนรวมกันนี่ละ ทำให้เราได้ประสบการณ์เรื่องนี้มา
วิชาที่เป็นที่มาของทุกอย่าง
คือวิชาที่เราเรียนนี่ละ จะต้องมีการทำความรู้จักเพื่อนที่อยู่นเซ็คนั้นซึ่งต่างคนต่างมาต่างคณะต่างสาขามาเรียนรวมกันในห้องใหญ่ๆ แล้วต้องจัดกลุ่มทำงานทำให้เราได้รู้จักเพื่อนต่่างคณะมากยิ่งขึ้น โดนปกติแล้วเจ้าของเรื่องนั้นเป็นคนอัธยาศัยค่อนข้างดีเข้ากับคนง่ายเลยมีเพื่อนเยอะ ทำให้เราได้เจอกับผู้ชายคนนึงที่ิอยู่คนละคณะกับเรา เป็นคณะที่ส่วนใหญ่เลยละผู้หญิงจะชื่นชอบ じ เค้าดูเป็นผู้ชายนิ่งๆเงียบๆ แต่พอได้รู้จักเค้า...เอ่อกวนใช่ย่อยนะ มีอยู่หลายครั้งเลยละที่เราสองคนได้นั่งข้างกันได้อยู่กลุ่มเดียวกัน เอาจริงๆตอนนั้นก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับเค้านะ จนกระทั่งวันนึงที่เราป่วยแบบปวดท้องของผู้หญิงนั่นละ ผู้หญิงส่วนใหญ่จะเข้าใจ เค้าถามเราว่า "เป็นอะไร ?"   เราตอบเค้าไปว่า "ปวดท้องปวดมากๆไม่อยากเดินเลย"
สิ่งที่เค้าทำกับเรานั่นคือยื่นกุญแจรถจักรยานมาให้เราแล้วบอกกับเราว่า "เอารถจักรยานเราไปขี่ก็ได้นะ เดี๋ยวเราเดินไปเรียนเอง" คือเราและเค้าต้องเดินไปเรียนที่อาคารอื่นซึ่งแอบใกล้อยู่พอสมควร แล้วในวินาทีนั้นคือเราสตั้นไปสักพักแล้วบอกกับเค้าว่า ขอบคุณนะ แต่เราคงทิ้งให้เพื่อนผู้หญิงของเราเดินไปคนเดียวไม่ได้หรอก สุดท้ายสิ่งที่เค้าพูดออกมาคือ ถ้างั้นก็....
เดินไปด้วยกันนิละ ♡. ( ^_^ )?มันเป็นโมเมนต์ที่แบบ เห้ย เขินว่ะ เค้าดูเป็นสุภาพบุรุษดีนะ อืมโอเคนั่นละคือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกในวันนี้ หลังจากวันนั้นมาเราก็คุยกันมากขึ้นมากขึ้น แต่เราก็ไม่รู้ว่าที่เราคุยกันอยู่ทุกวันนี้เค้ารู้สึกยังไงกับเราและเรา...เรายังตอบตัวเองไม่ได้นะว่าที่เรารู้สึกอย่างนี้เราชอบเค้าหรือเพียงแค่เรารู้้สึกดีกับเค้า แต่เอาจริงๆแล้วโมเมนต์ดีๆที่เรามีกันในช่วงเวลาของการเรียนวิชารวมในปีหนึ่งมีเยอะมากเลยนะ เราก็ได้แต่ตั้งคำถามไว้ในใจเพราะยังไม่กล้าถามออกไปตรงๆเพราะเอาจริงๆแล้วอ่ะ เราก็ยังมีแอบหวั่น...กลัวคำตอบกลัวว่าสมมติเราถามคำถามที่ค้างอยู่ในใจกับเค้าไปตรงๆแล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยดีมันอาจจะไม่เหมือนเดิมไปเลยก็ได้ เพราะที่ผ่านมาสิ่งที่เราเจอมันเป็นแบบนั้น แต่คำถามที่อยู่ในใจนี่มันก็ยังค้างคาเพราะหาคำตอบให้มันไม่ได้ ถ้าเกิดมีพรวิเศษเราอยากอ่านใจเค้าออกจัง  ╯﹏╰ เราจะได้รู้ว่าเราควรทำยังไงต่อไปดี แต่ถ้าวันนึงเรารู้คำตอบจริงๆแล้วเราว่าเราก็ไม่เสียใจอะไรนะ อย่างน้อยเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเนี่ยก็กลายมาเป็นแบบความทรงจำดีดีในชีวิตเราเรียบร้อยแล้ว ถ้าหากเธอคนนั้นได้อ่านแล้วรู้ว่าเราเป็นใครช่วยมาตอบเราทีนะ :) เราอยากขอบคุณที่เธอได้เข้ามาอยู่ในโลกของความทรงจำดีดีของเราเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้เวลาที่เราได้เจอกันมันอาจจะไม่ได้นานมากแต่ความทรงจำและความรู้สึกนั้นอ่ะมีมากเหลือเกิน ขอบคุณมหา'ลัยและวิชาเรียนรวมวิชานี้ที่ทำให้เราได้มาเจอกัน ^^' ขอบคุณทุกช่วงเวลาของความทรงจำ ณ ที่แห่งนี้ ยังไงปีสองเราก็ยังเจอกันอยู่นะ อิอิ    ยินดีที่ครั้งนึงเคยได้เข้าไปรู้จักโลกของคุณนะ มันพิเศษมากเลยละ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากออกมาจากโลกของคุณหรอกนะ แต่หากคุณอึดอัดหรือคุณต้องการโลกของคุณคืน คุณบอกเราได้นะ เราจะรีบออกมา  
กระดุมเม็ดแรก 
 


SHARE

Comments