In the same storm
ในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่มีเพียงผมกัับความเงียบสงัด
วันนี้ ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์ที่ส่องผ่านเข้ามา
ไม่เห็นแม้กระทั่งดาวดวงน้อยที่ผมควรจะมองเห็นในคืนที่ฟ้ามืดมิดขนาดนี้

ตามจริง ผมเป็นคนหนึ่งที่หลงรักช่วงเวลากลางคืน
ช่วงเวลาที่ผมคิดว่าอยากให้มีนาน ๆ หากแต่คืนนี้ผมกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น 

ผมเพียงแค่อยากให้แสงสว่างของดวงจันทร์อยู่เป็นเพื่อนผม
แค่อยากให้ดวงดาวสักดวงปลอบใจผม
แค่คืนนี้คืนเดียว

ผมทำได้เพียงหลับตาและปล่อยให้เสียงเพลงพาผมด่ำดิ่งไปกับความรู้สึกอันว่างเปล่านี้
เสียงเพลงเริ่มบรรเลง ก็เหมือนว่ามีพายุก้อนโตถาโถมเข้ามาในความรู้สึกเหล่านั้น
ความคิดทุกอย่างย้อนกลับมาในหัว
มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกเคว้งมากขึ้นไปอีีก

ผมไม่มีทางเลือก
ผมยอมให้เสียงร้อง ทำนอง และความเหงา กลืนกินความรู้สึก

คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว
คิดในแง่ดีว่าอย่างน้อยก็มีเสียงเพลงที่อยู่เป็นเพื่อนผมในค่ำคืนนี้แทน

SHARE
Writer
ktyn
your garden
ความรู้สึกที่พูดไม่ได้ แต่เขียนได้

Comments