รักไม่ได้
ความมืดมิดของค่ำคืนนี้เป็นสิ่งเดียวที่ฉันภาวนาให้มันคงอยู่ไปนาน ๆ
เพื่อปิดซ่อนน้ำตาไม่ให้เขาได้เห็นมันในวันสุดท้าย
เมื่อเขาเดินเข้ามา และนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกัน

เราเริ่มต้นรู้จักกันเพราะเรื่องงาน โปรเจ็คใหญ่ที่ต้องทำร่วมกันเมื่อปลายปีที่แล้ว
ในขณะที่พาร์ทเนอร์คนอื่น ๆ ทยอยเฟดหายไปเมื่อโปรเจ็คนั้นสิ้นสุด แต่เขายังอยู่
จากที่คุยกันแค่เรื่องงาน ก็เริ่มมีเรื่องส่วนตัวปะปน
" อยู่ไหน ? "
" ทำอะไร ? "
" กลับบ้านหรือยัง ? "
" กินข้าวหรือยัง ? "
จนไม่รู้ว่าเราเริ่มสนิทกันจริง ๆ ตอนไหน
และฉันก็ตอบไม่ได้ว่าเผลอใจให้เธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่

จากแค่สนใจในคราแรก กลายเป็นฉันชอบเธอไปเสียแล้ว
ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด เมื่อเช้าวันหนึ่งเธอพูดออกมาว่าชอบฉัน
แต่กลับมีประโยคต่อมาว่าเธอมีแฟนแล้ว..

ฉันปล่อยให้ตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัว บอกกลับไปว่าฉันชอบเธอ
เลยกลายเป็นความสัมพันธ์ที่เกิดซ้อนขึ้นมา
เราต่างรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันผิด แต่กลับไม่มีใครเลือกจะปล่อยมือ
ฉันตอบตัวเองไม่ได้ว่าเพราะอะไร เขาเองก็เช่นกัน

จนเรื่องราวล่วงเลยผ่านมาถึงตอนนี้
และมันคงไม่ดีแน่ถ้าจะดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ
ไม่ใช่เพราะฉันรู้สึกผิด เพราะถ้าฉันรู้สึกแบบนั้นมากพอ เรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น

" หนูกลัวว่าวันนึงหนูจะรักพี่ "

หรือจริง ๆ แล้ว ฉันอาจจะรักเธอไปแล้วก็ได้ ถ้ามันไม่ได้มีขีดจำกัดว่ารักไม่ได้

นี่คงเป็นสัมผัสสุดท้ายของเรา
ก่อนที่ฉันจะปล่อยให้ทุกอย่างพร่าเลือน เมื่อเราแยกจากกัน

" น้ำตาของหนูถ้ามันเกิดจากพี่ พี่จะทำให้มันหายไปเองทุกครั้ง "

ไม่มีอีกแล้ว

SHARE
Writer
32JULIED
Reader
Just a word, can't tell the truth

Comments