เพลงของพ่อ เพลงของฉัน
https://www.youtube.com/watch?v=b4yVIskUKKs

ตอนเด็กๆ ฉันเคยได้ยินพ่อของฉันเปิดเพลง "ทางสายเปลี่ยว"
ในตอนนั้นฉันคิดในใจว่า เพลงอะไรทำไมมีชื่อเพลงหดหู่จัง
แต่พอโตขึ้นมาเรื่อยๆ ยิ่งพบเจอโลก ทำให้ฉันหวนคิดถึงเพลงของพ่อ เพลงทางสายเปลี่ยว
ฉันค้นหายูทูป เพลงทางแสนเปลี่ยว เลือกคลิปเดียวกับที่พ่อเคยฟัง
ฉันค่อยๆฟังทีละท่อนอย่างตั้งใจ ก็พบว่า นี่เป็นเพลงของฉันเหมือนกัน
ไม่ใช่แค่เพลงที่โดนใจพ่ออีกแล้ว แต่ก็โดนใจฉันด้วย
ฉันคิดว่า เพลงนี้มีเนื้อที่เป็นสัจธรรม อย่างท่อนที่ร้องว่า
"หนทางสายเปลี่ยว ฉันเดินอยู่คนเดียว" นั้นเป็นความจริงแท้อย่างยิ่ง
อันที่จริงแล้วชีวิตของคนทุกคนก็ต้องเดินอยู่คนเดียวกันทั้งนั้น
ถึงแม้จะมีคุณพ่อคุณแม่ แต่วันนึงพวกท่านก็ต้องจากไป
แล้วก็เหลือเราเดินอยู่คนเดียวไปจนสุดทางของเรา
ถึงแม้จะมีสามี ภรรยา แต่เขาก็อาจจะแตกทางใหม่ แยกทางกันกับเราเมื่อไรก็ได้
ทุกคนต้องมีจากกัน อยู่ที่จะจากเป็นหรือจากตาย
หรือตอนเจอปัญหา ฉันพบว่าคนรอบๆตัวฉันที่ฉันคิดว่าเขาเป็นเพื่อน
แต่ลึกๆเขากลับสะใจที่เห็นฉันล้ม
ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ

เข้าใจแล้วว่าทำไมมนุษย์ถึงเปลี่ยวเหงากันนัก
แม้มีผู้คนรายล้อมแต่กลับเหงาเหลือเกิน เพราะความสัมพันธ์ที่มองเผินๆเหมือนจะแน่นแฟ้น แต่แท้จริงแล้วกลับผิวเผิน ความเหงาเกิดจากคนที่รายล้อมมากมายแต่กลับไม่มีคนที่จริงใจกับเราเลย
แต่แม้จะมีซักคนที่จริงใจกับเรา เขาก็มีทางของเขาที่ต้องตะกุยตะกายไป ทำให้ทางของเราสองคนไม่อาจบรรจบเดินไปด้วยกันได้ตลอด สุดท้ายก็แยกย้ายทางกันไป

บางทีก็คิดว่า มนุษย์เราคือความสันโดษโดยแท้จริง
สุดท้ายแล้วทุกคนก็ต้องเดินคนเดียวไปตามทางเดินของตัวเองจนสุดทาง

หนทางแสนเปลี่ยว ฉันเดินอยู่คนเดียว



SHARE
Writer
Violetgraper
Writer,Reader
I always sink into deep.

Comments