ความห่างไกลที่ใกล้นิดเดียว
ช่วงเวลาก่อนนอนพวกคุณส่วนใหญ่ทำอะไรกันบ้างล่ะ? 

คำตอบที่ได้กลับมาก็คงจะมีหลากหลาย
แต่แน่นอนว่าคำตอบที่มากที่สุดก็คงจะเป็นเล่นมือถืออย่างแน่นอน
แสงไฟจากหน้าจอดึงดูดให้เราติดอยู่กับมัน

บางคนก็ส่องคนอื่นไปเรื่อยๆ บางคนก็เล่นเกม
ส่วนบางคน... กำลังรอแชทจากใครบางคน 


แน่นอนล่ะ ว่าสิ่งที่ดึงดูดเราไว้ ไม่ใช่มือถือหรอก
แต่มันคือใครบางคนต่างหาก

แม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนที่ชอบเล่นมือถือ แต่ฉันกลับไม่ยอมออกห่างจากมัน
เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ สายตาที่จับจ้องอยู่บนหน้าจอเริ่มพร่ามัว
มันคงถึงจุดที่ฉันควรหยุดรอได้แล้วสินะ


อาจจะเพราะว่าการที่เราคุยการผ่านแชท
มันทำให้ฉันรู้สึกว่าเราใกล้กัน ทั้งที่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย 
ความรู้สึกอึดอัดมันเริ่มเกิดขึ้นในใจ

ฉันรู้สึกว่าฉันควรถอยออกมา
ถอยออกมาให้มีจุดยืนที่มั่นคง


ฉันเงยหน้าที่เคยก้มมองหน้าจอมือถือขึ้นมองดูท้องฟ้า
มองดวงดาวที่ส่องแสงระยิบยับ

มองแล้วก็รู้สึกอิจฉาดวงดาวที่อยู่บนนั้น
แม้จะห่างไกล แต่ก็ยังเห็นคนคนนึงอยู่สายตา
ความอึดอัดที่มีคงไม่ต้องฝืนเก็บมันเอาไว้
แค่ตะโกนออกมา เพราะคุณคงไม่มีวันได้ยิน
 
One day I would be able to say it out loud. 
THE END.
SHARE
Written in this book
Love story
เรื่องราวของการแอบรักใครซักคนที่ไม่สมควร.
Writer
penguinjjay
Dreamer
บันทึกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาและจากไป.

Comments